บทที่ 11 กลิ่นหอมของผู้หญิง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลี่เย่ถิงก้าวเข้าไปในประตูบ้านตระกูลเฉียวด้วยใบหน้านิ่งขรึม ซุ่ยซุ่ยที่อยู่ในสวนเห็นลี่เย่ถิงเดินเข้ามา ก็รีบก้าวขาอ้วนๆของเขาวิ่งไปทางลี่เย่ถิง

“ปะป๋าปะป๋าปะป๋า！”

“......”

ลี่เย่ถิงฟังเสียงที่ซุ่ยซุ่ยเรียกเขา ก็มีความรู้สึกเหมือนท้องผูก กลั้นความรู้สึกหงุดหงิดไว้ในใจไม่สามารถระบายออกมาได้

“ปะป๋าไม่กลับบ้าน คุณปู่ทวดบอกว่า ปะป๋า......ไปหาหม่าหมา”ซุ่ยซุ่ยพุ่งไปซุกอกของลี่เย่ถิงด้วยความรู้สึกน้อยใจ กอดขาข้างหนึ่งของลี่เย่ถิงไว้ ดวงตาที่มีขนตาหนาสองข้างคลอไปด้วยน้ำตา รีบอธิบายอย่างตะกุกตะกัก

ซุ่ยซุ่ยคิดถึงแม่

คุณปู่ทวดจึงพูดปัดๆว่า ลี่เย่ถิงไปหาแม่ของเขาแล้ว เขาจึงจำมันไว้ และรอ รอจนฟ้ามืด จนเขาง่วงแล้ว ลี่เย่ถิงก็ยังไม่กลับบ้าน

เขารอที่จะเจอกับแม่ไม่ไหว

เฉียวอีเหรินตามอยู่หลังซุ่ยซุ่ย เพราะกลัวเขาจะล้ม เดินไปหยุดอยู่หน้าลี่เย่ถิงอธิบายด้วยเสียงเบาๆว่า“เมื่อกี้สาวใช้เห็นซุ่ยซุ่ยมาเดินวนอยู่แถวกำแพงบ้านฉันคนเดียว ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาได้ยังไง”

ลี่เย่ถิงลดสายตาลงไปมองเด็กดื้อไม่เชื่อฟังคนนี้

หนีออกจากบ้านตั้งแต่อายุสามขวบ เยี่ยมจริงๆ

อย่างไรก็ตามได้ยินคำว่า“หม่าหมา”จากปากซุ่ยซุ่ยแล้ว เขาก็ยังคงไม่โกรธ เอนตัวไปอุ้มซุ่ยซุ่ยขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว

เฉียวอีเหรินมองไปยังลี่เย่ถิง เห็นเขาดูเหมือนว่ามีความต้องการจะไป จึงรีบพูดขึ้นมาเบาๆว่า“เมื่อกี้ซุ่ยซุ่ยก็หลับไปแล้ว หรือว่าคืนนี้คุณจะนอนที่นี่？”

ลี่เย่ถิงและเฉียวอีเหรินจ้องตากัน พูดด้วยสีหน้าเฉยๆว่า“ไม่ล่ะ เขาจำเตียงน่ะ”

ซุ่ยซุ่ยรีบพึมพำว่า“ซุ่ยๆง่วงแล้ว”

“ง่วงแล้วยังจะหนีออกจากบ้านอีก！”ลี่เย่ถิงตบแรงๆเข้าที่ก้นเล็กของเขา

“หนีออก......จากบ้าน?”สายตาของซุ่ยซุ่ยมีความสงสัย เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจสิ่งที่ลี่เย่ถิงพูด

“......”

ลี่เย่ถิงคิดไม่ออก ไอคิวแค่นี้ของซุ่ยซุ่ย ตั้งสามขวบแล้วขนาดสำนวนยังฟังไม่รู้เรื่อง ทำยังไงถึงวิ่งมาที่บ้านตระกูลเฉียวซึ่งอยู่ห่างออกไปเป็นสิบกิโลได้ด้วยตัวคนเดียว

แต่จะถามไปก็เปล่าประโยชน์ ด้วยความที่คำศัพท์ในหัวของซุ่ยซุ่ยมีจำกัด อธิบายถึงพรุ่งนี้เช้าก็คงเหมือนไก่พูดกับเป็ด

“กลับบ้าน” เขาพูดเสียงต่ำด้วยใบหน้านิ่งขรึม ไม่มีแววว่าจะเจรจากันเลย

ซุ่ยซุ่ยหันไปมองเฉียวอีเหริน เมื่อกี้เฉียวอีเหรินบอกกับเขาว่าให้เขาช่วยรั้งไว้หน่อย ถ้าหากว่าได้ค้างที่นี่ เธอก็จะให้เขาดูรูปของหม่าหมา