บทที่ 12 ของขวัญ

เฉียวอีเหรินเฝ้ามองไฟท้ายรถของลี่เย่ถิงที่หายไปอย่างรวดเร็วบริเวณหัวมุมทางโค้ง จึงได้ละสายตามามองยังเพชรสีชมพูขนาดใหญ่ประมาณหกถึงเจ็ดกะรัตที่อยู่ในกล่อง แต่กลับต้องขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์

สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่เพชรที่ดีที่สุด แต่เป็นลี่เย่ถิงต่างหาก

“ฉันบอกแล้วว่าเย่ถิงไม่มีทางที่จะไม่ให้ของขวัญกับเธอ คงจะแค่ลืมไป”ซ่งชิงหรูยังคงรู้สึกประหลาดใจอยู่ข้างๆเธอ

วันนี้เป็นวันเกิดปีที่ยี่สิบของเฉียวอีเหริน ลี่เย่ถิงเข้าร่วมงานวันเกิดของเธอด้วยตัวเอง ถือว่าช่วยให้เธอได้หน้ามากๆแล้ว วันนี้เธอดื่มเหล้าไปนิดหน่อย เดิมทีอยากจะใช้ประโยชน์จากการดื่มพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาอีกขั้น

ใครจะคิดว่าเขาจะเจอกับเฉียวเหวยอีที่ชั้นล่าง

“แล้วยังไงล่ะ?ตอนนี้เขาคงรีบไปหาเฉียวเหวยอีแน่ๆ!”น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความหงุดหงิด

เขาลืมแม้กระทั่งให้ของขวัญกับเธอเพียงเพราะเจอกับเฉียวเหวยอีในคืนนี้

เพราะฉะนั้นมันน่าดีใจตรงไหนกัน?ถึงแม้จะเป็นเพชรสีชมพูที่มีค่าระดับสิบสิบล้าน เก็บไว้ ยังรู้สึกอับอายมากกว่าการที่โดนตบหน้าเสียอีก

......

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ โรงแรม

ลี่เย่ถิงอุ้มซุ่ยซุ่ยที่กำลังหลับอยู่ มองไปยังห้องว่างตรงหน้า อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้

“ฉันแค่ลงไปเอายาที่โรงรถแป๊บเดียว คนหายไปแล้ว”แพทย์ประจำตระกูลที่อยู่ข้างๆยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

“กล้องวงจรปิดล่ะ?”ลี่เย่ถิงพูดเสียงต่ำ

“กล้องวงจรช่วงก่อนและหลังเธอจะหายตัวไปถูกแฮ็ก ตรวจสอบอะไรไม่ได้เลยครับ”บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างๆตอบกลับอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ไอ้พวกไร้ประโยชน์！”

คนทั้งคน ไม่มีทางที่จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ ก่อนที่เฉียวเหวยอีจะเกิดเรื่อง เธอได้โทรขอความช่วยเหลือกับคนคนหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าคนคนนั้นช่วยเธอออกไป