บทที่ 13 คุ้นตา

“คุณถังอี้เป็นคนพาคุณมาครับ ยาในร่างกายคุณถูกถอนออกหมดแล้ว แล้วก็ก่อนหน้านี้ที่คุณวานเรื่องยาของผู้อาวุโสเฉียวก็เตรียมพร้อมแล้วเช่นกัน สามารถนำไปได้ทุกเมื่อ” คนรับใช้ตอบอย่างเคารพ

“อืม”เฉียวเหวยอีตอบกลับ ก่อนที่จะสลบไปเธอได้โทรหาคิง ดังนั้นคิงคงเป็นคนติดต่อให้ถังอี้ส่งเธอมา

เธอนิ่งสักพัก เลิกผ้าห่มออกลงจากเตียง นวดหน้าผากไปพลางๆพร้อมกับพูดว่า“อาจารย์ล่ะ?”

“วันนี้มั่วเจ่อไม่อยู่นี่สุ่ยหัน”คนรับใช้ตอบ

เฉียวเหวยอีพยักหน้า เบาะแสของอาจารย์มักจะลึกลับเสมอ เธอก็ไม่ได้ถามต่อ

รับยาที่คนรับใช้นำมาแล้วถามว่า“ค่ายาของอาจารย์เท่าไหร่?”

“มั่วเจ่อบอกว่าไม่คิดเงินครับ”

เฉียวเหวยอียิ้ม พูดว่า“อย่าเหมารวมกันเลย นี่คือยาสำหรับคนตระกูลเฉียว ไม่ใช่สำหรับฉัน”

จากนั้นเธอก็หยิบบัตรต่างประเทศจากกระเป๋าออกมาหนึ่งใบ พูดกับคนใช้ว่า“ไปเถอะ ควรจ่ายเท่าไหร่ก็รูดเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันจะอธิบายกับอาจารย์เอง”

ขณะที่กำลังเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าที่สะอาด ทันใดนั้นก็มีคำขอวิดีโอคอลส่งมาทางโทรศัพท์

เฉียวเหวยอีชำเลืองมอง เป็นคิงที่โทรมา

ปกติคิงจะไม่วิดีโอคอลกับเธอโดยตรง เว้นแต่จะเป็นหนิงหนิง

พอนึกถึงท่าทางที่น่ารักของหนิงหนิง สีหน้าของเธอก็อ่อนลงหลายระดับ กดรับสาย

"เสี่ยวเหวย——”พอรับสายก็ได้ยินเสียงลากยาวในวิดีโอจากเด็กน้อยน่ารักที่มัดจุกสองข้าง เอาใบหน้าเข้าใกล้จอ ในตาเต็มไปด้วยความกังวล ถามอย่างอ่อนโยนว่า“ดีขึ้นรึยัง?”

ลักษณะใบหน้าที่ใกล้เข้ามา เหมือนแกะมาจากแม่พิมพ์เดียวกันกับเฉียวเหวยอี

“ไม่รู้จักกาลเทศะ”เฉียวเหวยอียู่ปาก สายตาที่มองหนิงหนิงเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ฉันไม่เป็นไร ฝากเธอบอกกับพี่คิงว่าขอบคุณที่ให้ถังอี้ช่วย”

“แล้วเธอจะกลับมาเมื่อไหร่?”หนิงหนิงถามต่อ น้ำเสียงที่นุ่มนวลนั้นแฝงความน้อยใจเล็กน้อย“ฉันคิดถึงเธอจัง”

“เด็กดี ทำธุระที่นี่เสร็จก็กลับแล้ว เธออยู่บ้านต้องเป็นเด็กดีเชื่อฟังพี่คิงนะ”ขณะที่เฉียวเหวยอีกำลังพูด ก็เหลือบมองเวลาประเทศbทางหนิงหนิง สามทุ่มกว่าแล้ว

“ควรนอนได้แล้วนะ ห้ามเล่นมือถืออีก”เธอพูดเตือนเสียงอ่อน หนิงหนิงถึงยอมวางสายแบบไม่เต็มใจนัก