บทที่ 14 โลกนี้มันกลม

“คุณชาย จูเซวี่ยได้ทำรายการแลกเปลี่ยนที่ตู้นั้น”อู๋โยวที่อยู่ข้างๆชี้ไปที่เครื่องชำระเงินที่อยู่ไม่ไกล ขยับเข้าไปกระซิบกับลี่เย่ถิง

ลี่เย่ถิงหันไปมองเครื่องนั้น แล้วกลับไปมองยังที่ที่เฉียวเหวยอีอยู่ เธอได้หายไปแล้ว

“กำลังมองอะไรอยู่?”ผู้ชายสองคนเดินมานั่งลงข้างลี่เย่ถิงแล้วถามขึ้น

“ไม่มีอะไร”สักพัก ลี่เย่ถิงก็ละสายตา ตอบกลับเฉยๆ

เขาคิดมากไปหรอ

เฉียวเหวยอีจะมาอยู่ที่สถานที่แบบนี้ได้ยังไง?นี่สุ่ยหันเป็นที่ที่ต้องใช้จ่ายราคาสูงมาก ถึงเธออยากเข้ามาก็มาไม่ได้

......

เฉียวเหวยอีที่ออกมาจากประตูอีกบาน ก็หันกลับไปมองข้างหลังหลายครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครตามมา ถึงได้โล่งใจ จากนั้นจึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าในที่ที่ไม่มีคน

ข้างนอกเริ่มสว่างแล้ว เธอเดินไปแถวย่านที่คึกคัก แล้วโบกแท็กซี่

“ไปไหนครับ?”คนขับแท็กซี่ถาม

เฉียวเหวยอีมองไปยังถุงยาของผู้อาวุโสเฉียวในมือ แล้วพูดว่า“หลิงหลงเก๋อ”

หลิงหลงเก๋อเป็นโรงน้ำชายามเช้าที่มีชื่อเสียงว่าเก่าแก่ที่สุดในเมืองเจียงเฉิง ผู้อาวุโสท่านชอบกินขนมฝูหรงของที่นี่มาก เป็นทางผ่านเธอพอดี แวะซื้อไปให้หน่อยแล้วกัน

ธุรกิจของหลิงหลงเก๋อไปได้ดีมาก เริ่มตั้งแต่ตีสี่ตีห้า ไปจนถึงเที่ยงๆถึงจะเริ่มว่าง

ตอนที่เฉียวเหวยอีไปถึง ที่นั่งก็เต็มหมดแล้ว

“กรุณารอข้างนอกสักครู่ ขนมฝูหรงใกล้จะห่อเสร็จแล้ว”พนักงานพูดกับเฉียวเหวยอีน้ำเสียงแบบขออภัย

เฉียวเหวยอีก็ว่างอยู่แล้ว จึงหันหลังไปหาที่นั่งแถวประตู โดยนั่งเว้นห่างจากลูกค้าคนอื่นๆที่รอโต๊ะเหมือนกัน

วันนี้ฝนก็ยังคงตกอยู่ ละอองฝนที่ตกลงมาตรงหลังคาลอยตามกระแสลมมาโดนเฉียวเหวยอี

รถคันหนึ่งแล่นมาจอดอยู่หน้าประตูหลิงหลงเก๋อ ผู้หญิงแต่งตัวสวยถือร่มโปร่งใสเดินลงมาจากรถ ขมวดคิ้ว อย่างกับว่ารู้สึกไม่ชอบที่ฝนตก