บทที่ 15 แต่งออกไปดีแล้ว

บังเอิญเลย เมื่อกี้พวกเขาไปดักรอจูเซวี่ยที่นี่สุ่ยหันอยู่พักหนึ่ง ก็ไม่เห็นจูเซวี่ยจะมา อีกเดี๋ยวจะไปกินข้าวเที่ยงที่ตระกูลเฉียว ดังนั้นลี่เย่ถิงถึงได้สั่งมาเป็นพิเศษว่าให้มาซื้อหลงจิ่งซูสองกล่อง

“คุณชาย คุณจะ......”

ในรถ สายตาของลี่เย่ถิงจ้องไปที่เฉียวเหวยอี ไม่พูดอะไร

ถุงกระดาษในมือเฉียวเหวยอีถูกปัดออก เงยหน้าขึ้น มองตาขวางไปที่เฉียวอีเหริน เฉียวอีเหรินก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

“เก็บขึ้นมา”เฉียวเหวยอีพูดเสียงต่ำสีหน้าไม่แสดงอาการอะไร

เฉียวอีเหรินเหยียบขนมฝูหรงอีกครั้ง แล้วเตะมันออกไป

“บอกให้เธอเก็บมันขึ้นมา ไม่ใช่ให้เหยียบ”เฉียวเหวยอียังคงพูดเสียงต่ำ

“เธอเรียกฉันหรอ?”เฉียวอีเหรินทำเหมือนว่าเพิ่งได้ยิน ชี้เข้าหาตัวเอง แล้วถามกลับเสียงเบา

“ฉันเรียกหมา”เฉียวเหวยอีตอบกลับนิ่งๆ

“เธอ......”เฉียวอีเหรินอึ้งไปพักนึง ก็โมโหขึ้นมาทันที

“มีแต่คนที่คิดว่าตัวเองเป็นหมาเท่านั้นที่จะโกรธ”เฉียวเหวยอีพูดแบบแสยะยิ้มให้เธอเบาๆ

พนักงานที่อยู่ข้างๆเห็นทั้งสองคนทะเลาะกัน ก็รีบพูดแทรกขึ้นมาทำลายสถานการณ์ว่า“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันถือไม่ระวังเอง เดี๋ยวไปห่อให้ใหม่นะคะ！”

ที่จริงเฉียวเหวยอีก็ไม่ได้อยากจะสนใจเฉียวอีเหรินอยู่แล้ว ก็พยักหน้าให้กับพนักงานว่า“โอเค ขอบคุณนะ”

เฉียวอีเหรินที่อยู่ข้างๆเห็นว่าเธอมีท่าทีไม่สนใจ ก็ยิ่งโมโห ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า“ฉันอยากจะรู้ว่าใครจะกล้าไปห่อให้เธอ！”

พนักงานยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับตัวเลย

“จะไปรังแกพนักงานเขาทำไม?”เฉียวเหวยอีหันมามองเฉียวอีเหริน “ไม่ต้องให้พวกเขาห่อก็ได้ แต่เธอช่วยเก็บขนมฝูหรงขึ้นมาหน่อย ไม่งั้น......”