บทที่ 16 ย้ายออกจากตระกูลเฉียว

ผู้อาวุโสท่านไอสองสามที แล้วตอบกลับเสียงแหบว่า“เจิ้งกั๋ว นายเคยคิดไหม ว่าเธอก็เป็นลูกสาวนายเหมือนกัน......ตอนนั้นนายก็รู้ว่าอันถงเป็นคนยังไง นายยังปล่อยให้เธอพาเหวยอีไปที่ตระกูลลี่ เรื่องกลายเป็นแบบนี้ เป็นความผิดของนายที่เป็นพ่อ ไม่ใช่ความผิดของเหวยอี”

“ความผิดของฉัน? ตอนเด็กเหวยอีรังแกอีเหรินยังไงคุณไม่เห็นหรอ? ฉันเก็บเธอไว้มันก็ไม่ยุติธรรมกับอีเหรินและชิงหรู！”

ผู้อาวุโสก็ไอขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนกับว่าในคอมีอะไรติดอยู่

เฉียวเหวยอีผลักประตูเปิดเข้าไปอย่างแรง ประตูกระแทกกับผนังทำให้เกิดเสียงดังขึ้น คนที่อยู่ข้างในก็ต่างตกใจกับความกระทันหันนี้

เฉียวเจิ้งกั๋วลุกขึ้น จากที่แต่เดิมจะด่า พอเห็นว่าเป็นเฉียวเหวยอีที่เดินเข้ามาหน้านิ่ง คำพูดที่ติดอยู่ที่ปากก็ถูกกลืนลงไป

เฉียวเหวยอีทำเหมือนว่าเขาเป็นอากาศ เดินไปข้างเตียงของผู้อาวุโสเฉียว นำถุงยาที่อยู่ในมือวางไว้ข้างหัวเตียง

“ยานี้ฉันเพิ่งได้มาจากเพื่อน ใช้ร่วมกับยาที่ฉันนำมาจากต่างประเทศเมื่อวาน ประสิทธิภาพจะดีกว่า เดี๋ยวคุณปู่ลองกินดูนะคะ”เฉียวเหวยอีพูดเสียงเบา เหลือบมองผ้าที่ผู้อาวุโสเฉียวกำไว้ในมือ มันเป็นสีแดงสดบาดตา

“เธอมีเพื่อนในประเทศด้วยหรอ?”เฉียวเจิ้งกั๋วอดไม่ได้ที่จะถาม

“เกี่ยวอะไรกับคุณ?”เฉียวเหวยอีหันไปมองเฉียวเจิ้งกั๋วด้วยสายตาเย็นชา

ผู้อาวุโสท่านป่วยขนาดนี้ ไอขนาดนี้ เมื่อคืนก็เพิ่งอาเจียนเป็นเลือด ตอนนี้ยังไอเป็นเลือดอีก เฉียวเจิ้งกั๋วยังจะพูดจาแบบนี้ต่อหน้าท่านได้ ช่างเป็นลูกที่กตัญญูจริง！

“เฉียวเหวยอีเธอ......”เฉียวเจิ้งกั๋วขมวดคิ้วจนเป็นปม

“อีกอย่าง เมื่อคืนเซียวเซิ่งดูถูกตระกูลเฉียวยังไง คุณเฉียวลองไปถามลุงหวังดูนะ คุณคิดว่าเซียวเซิ่งเป็นคนดี ก็ได้ งั้นก็ให้เฉียวอีเหรินแต่งไป หรือไม่คุณก็แต่งไปเอง”เฉียวเหวยอีไม่รอเขาพูดจบ ก็พูดอย่างยิ้มเย็น

เฉียวเจิ้งกั๋วโกรธจนหน้าเปลี่ยนรูป“เธอพูดอะไรของเธอ！”

เฉียวเหวยอีตอบกลับเฉยๆ“ขอโทษค่ะ พอดีฉันไม่ชอบเก็บของเหลือกินจากถังขยะ”

พูดจบ ก็หันมาพูดกับผู้อาวุโสเฉียวว่า“คุณปู่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ พอถึงเวลาแล้ว ฉันจะพาผู้ชายที่เหมาะสมกลับมาหาคุณ คุณพักรักษาตัวไปเถอะ อย่าเอาแต่กังวลเรื่องของฉันเลย”

ผู้อาวุโสเฉียวมองเฉียวเหวยอี อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ พูดว่า“เป็นความผิดของฉัน ที่ไม่ได้สืบลักษณะนิสัยของอีกฝ่ายให้แน่นอน”