บทที่ 20 ใส่ร้าย

ขณะที่กำลังลังเล ทันใดนั้นเสียงอันมีเสน่ห์ของเฉียวอีเหรินก็ดังขึ้นที่บันได แฝงไปด้วยความดีใจ“เย่ถิง คุณมาแล้ว！”

เฉียวเจิ้งกั๋วรู้สึกโล่งใจ รีบลุกขึ้นพูด“อีเหริน เธอมาพอดี คุยเป็นเพื่อนเย่ถิงไปก่อนนะ”

“ค่ะ”เฉียวอีเหรินตอบรับ เดินไปนั่งลงข้างลี่เย่ถิง

เมื่อกี้ตอนที่เธออยู่ชั้นบน ก็ได้ยินที่ลี่เย่ถิงถามเรื่องของเฉียวเหวยอี หรือว่าวันนี้ที่เขาตอบรับว่าจะมากินข้าวที่บ้านก็เพราะนังคนนั้น ?

เธอคิดพักหนึ่ง แล้วยื่นมือไปจับแขนเสื้อลี่เย่ถิงเบาๆพูดว่า“เย่ถิง ที่จริงเมื่อกี้ฉัน......ขอโทษนะ ฉันทำกำไลที่คุณปู่ลี่ให้มาแตกแล้ว......”

เมื่อเดือนก่อน ผู้อาวุโสลี่เป็นคนให้กำไลนั้นกับเฉียวอีเหรินเองกับมือ

“เกิดอะไรขึ้น?”ลี่เย่ถิงอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้

“ฉันก็ไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไง ก่อนที่พี่จะกลับมากำไลยังดีดีอยู่เลย แต่ผ่านไปแค่แป๊บเดียวก็แตกแล้ว......”เฉียวอีเหรินรีบร้องห่มร้องไห้ขึ้นมา น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย เธอพูดกับลี่เย่ถิงเสียงเบา

ท่าทางเหมือนร้อนรนไม่รู้จะทำยังไง

“ถ้าคุณปู่โกรธฉันขึ้นมาจริงๆ ฉัน......”เธอพูดไปครึ่งหนึ่ง ก็หยุดพูดไป เธอมองไปที่ตาของลี่เย่ถิง เหมือนไม่รู้จะทำยังไงต่อ

ลี่เย่ถิงสบสายตากับเธอไม่ได้พูดอะไร ไม่ทันที่เขาจะพูด เสียงไม่พอใจของเฉียวเจิ้งกั๋วก็ดังขึ้นตรงบันได“เธอจะไปไหน?”

“ไม่ใช่ว่าบอกให้ฉันย้ายออกไปหรอ? บ้านก็หาได้แล้ว”เฉียวเหวยอีถือกระเป๋าแล้วเดินลงบันไดไป ตอบกลับไปเฉยๆ

“อยู่ที่บ้านนี่แหละ ไม่ต้องย้ายแล้ว”สีหน้าของเฉียวเจิ้งกั๋วยิ่งไม่พอใจ

“บ้าน?”เฉียวเหวยอีอดไม่ได้ขำออกมา“นอกจากคุณปู่ ในบ้านนี้มีอะไรเกี่ยวกับฉัน?คุณรู้ความหมายของคำว่าบ้านไหม?”

สีหน้าของเฉียวเจิ้งกั๋วเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก เลยพูดความจริงขึ้นมาตรงๆว่า“รอเซียวเซิ่งออกจากโรงพยาบาล คนตระกูลเซียวก็จะจัดงานหมั้นของพวกเธอ เธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น！”

“ฉันตกลงแล้วหรอ?”เฉียวเหวยอีถามกลับเสียงนิ่ง

“เฉียวเหวยอี เธอก็รู้ว่าสถานะตอนนี้ของเธอเป็นยังไง ตระกูลเซียวมองเธอ ก็ถือเป็นบุญของเธอแล้ว！”เฉียวเจิ้งกั๋วชี้หน้าด่าเธอด้วยความโกรธ

“เพราะงั้นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ?”เฉียวเหวยอียิ้มมุมปาก ตอบกลับเหยียดๆว่า“ตอนนั้นศาลตัดสินให้ฉันอยู่กับอันถง”

“หลายปีมานี้อันถงได้ดูแลเธอไหม?！”