บทที่ 426 เกือบจะพังทลาย

ในขณะที่เฉียวอีเหรินพยายามส่ายหน้าและถอยไปด้านหลัง

เฉียวเหวยอีจับข้อมือของเธอเอาไว้ จับไหล่ของเธอ นำเธอกดไว้ที่ฝาผนัง

“เฉียวอีเหริน ฉันให้เวลาเธอครึ่งนาที ถ้าหากเธอไม่ยิง เป้าทางด้านนั้น ก็จะกลายเป็นเธอ!”เธอกัดฟันพูดข้างหูเฉียวอีเหริน “เข้าใจรึยัง!จำเป็นต้องให้ฉันพูดอีกครั้งไหม?”

“ไม่ก็ตาย ไม่ก็ยิงปืน!”

เธอต้องการดูว่าเฉียวเหวยอี จะยิงจุดตรงกลางเป้าได้ไหม!

ลู่เจ๋ออยู่ในห้องจัดเตรียมลูกน้อง กำลังใช้กล้องถ่ายวิดีโอดูพวกเธอ มองพวกเธอสองคนด้วยความตกตะลึง ท่าทางทำอะไรไม่ถูก

ลู่เจ๋อก้าวเท้ายาวเดินเข้ามา พูดสั่งลูกน้อง“นายออกไปก่อน”

“ครับ หัวหน้าใหญ่”

ลู่เจ๋อเปิดกล้องถ่ายวิดีโอ สายตา จ้องมองบนมือเฉียวอีเหริน

ดูเหมือนกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่สุดเหวี่ยง ความจริงเขาก็อยากดู เฉียวอีเหรินยิงปืนเป็นไหม

ตอนนี้กล้องถ่ายวีดีก็เป็นหลักฐาน

เฉียวเหวยอีความจริงดื้อรั้นใจร้อน แต่เธอยังสามารถรักษาสติปัญหาไว้ได้ นี่คือสิ่งที่ลู่เจ๋อชื่นชมในตัวเธอมากที่สุด

“เธอยังมีเวลาลังเลอีกสิบวินาที”เฉียวเหวยอีมองดูเวลาบนฝาผนัง พูดกับเฉียวอีเหรินเสียงต่ำ

เฉียวอีเหรินสังเกตถึงมืออีกข้างหนึ่งของเฉียวเหวยอี เตรียมพร้อมจะยิงตำแหน่งหัวใจของเธอ เธอทั้งกลัวทั้งตึงเครียด ร้องไห้จนหมดแรง

“สิบ เก้า แปด…”เสียงของเฉียวเหวยอี และเสียงแกว่งของเข็มวินาทีของนาฬิกาแขวน ดังถี่พร้อมกัน ทำให้เฉียวอีเหรินเกือบจะพังทลาย

เพราะว่าเธอรู้ว่าตัวเองเล็งไม่ถูกต้อง!เธอแทบจะไม่เคยสัมผัสปืน จนกระทั่งจับยังไงก็จำไม่ได้แล้ว！

เฉียวเหวยอีรู้ว่าเธอยิงปืนไม่เป็น ดังนั้นจึงบังคับเธอ!