บทที่1 ออกไปซะ

“เฉียวเหวยอี!!!”

เฉียวเหวยอีถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงที่โกรธ จึงลืมตาขึ้นและพบกับดวงตาสีเข้มคู่หนึ่ง

เธออึ้งไปสองสามวินาทีก่อนที่จะรู้ตัวว่าเธออยู่ที่ไหน

สายตาของลี่เย่ถิงมองไปยังร่างเล็ก ๆ ของเธอ ทันใดนั้นผ้านวมก็ถูกโยนไปบนร่างของเธอ

เฉียวเหวยอีที่ตื่นตระหนกและซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ดวงตาใสของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

เธอมองดูลี่เยถิงลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้องน้ำ โดยที่เขาไม่หันมามองแม้แต่น้อย เธอรู้สึกงุนงงเล็กน้อยและเรียกเขา "พี่คะ ... "

ก่อนที่คำพูดนั้นจะพูดจบ ลี่เย่ถิงเหลือบมองเธออย่างรวดเร็ว "พี่งั้นเหรอ ? "

น้ำเสียงของเขาเย็นชาเกินไป ทำเอาเฉียวเหวยอีตัวสั่นเมื่อเห็นเขา จากนั้นเธอก็เปลี่ยนคำพูดด้วยความตื่นตระหนก "คุณชาย ... "

เมื่อคืนเธอกลับมาก็เห็นว่าที่บ้านไฟดับ ก่อนที่เธอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นลี่เย่ถิงจับตัวเธอแล้วลากเข้าไปในห้อง

เธอไม่รู้ว่าเขาเมาหรืออะไร มีเพียงกลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ในความมืด

เมื่อคืนมันก็เหมือนกับฝันร้าย

เธอกำลังจะอธิบาย เมื่อเธอเห็นซิคแพคที่แข็งแรงของลี่เย่ถิงมีรอยเลือดยาวประมาณสิบเซนติเมตร

ก่อนที่เธอจะมองเห็นชัดเจน ลี่เย่ถิงก็หันกลับมาและเดินไปที่ขอบเตียง พลางยื่นมือออกมาบีบคางเล็ก ๆ ของเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "เฉียวเหวยอี เธอคิดว่าใช้วิธีนี้แล้วฉันจะไว้ชีวิตเธองั้นเหรอ ?! "

“ไม่ใช่นะ ฉัน ...” เฉียวเหวยอีรีบปฏิเสธทันควัน

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เธอก็เห็นความขยะแขยงแวบผ่านดวงตาของลี่เย่ถิง

เฉียวเหวยอีมองไปที่การแสดงออกที่ไม่สะทกสะท้านใดๆ ของเขา เธอก็รู้สึกอึ้งตะลึงไปชั่วขณะ