บทที่10 ช่วยฉันด้วย

เมื่อเฉียวเหวยอีหันหลังเดินออกไป เธอก็เดินอย่างโซซัดโซเซ

เธอรู้ตัวดีว่าตนเองคงจะอดทนได้อีกไม่นาน เพราะในตอนนี้รู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วร่างกาย

เธอเดินเซไปด้านข้างพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งโทรไปหาใครบางคน

เพียงไม่กี่วินาที อีกฝั่งก็รับสาย

"คิง ... ช่วยฉันด้วย ! " เธอหอบและขอความช่วยเหลือทางโทรศัพท์

ที่ด้านหลังของเธอ รถหรูมายบัคสีดำหยุดอยู่ในตรอกอย่างเงียบ ๆ ลี่เย่ถิงมองดูเธอคุกเข่าอยู่ที่พื้นพลางเรื่องชื่อใครบางคน

......

ณ ห้องชุด โรงแรมภายใต้ wl กรุ๊ป

ลี่เย่ถิงมองไปยังเฉียวเหวยอีที่หน้าแดงก่ำและตกอยู่ในสภาพกึ่งรู้สึกตัวด้วยสีหน้าเศร้าหมองจนถึงขีดสุด

ในขณะนี้ เธอยังคงร้องเรียกชื่อของใครบางคน...คิง

เขาเข้าหาเธอโน้มตัวเล็กน้อยและบีบคางเล็ก ๆ ของเธอ

เฉียวเหวยอีที่ถูกบีบคาง พยายามบังคับตนเองให้ลืมตามอง เธอมองไปยังผู้ชายที่อยู่ด้านข้างเตียง ในห้องไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแค่แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

"คิงคือใคร? " เสียงของเขากระซิบราวกับปีศาจดังอยู่ข้างหูของเธอ

ดวงตาของเฉียวเหวยอีฉายแววสงสัยเล็กน้อย และดวงตาของเธอก็พร่ามัว

ลี่เย่ถิงไม่ได้เห็นเธอมาหลายปีแล้ว และในช่วงเวลาที่เจอเธอ เขาก็สามารถจำเธอได้อย่างแม่นยำ

ลมหายใจของเฉียวเหวยอียุ่งเหยิงและเธอพึมพำอีกครั้ง: "คิง ... ช่วยฉันด้วย ... "