บทที่423 ฉันมาไม่ได้เหรอ?

“ครับ” อู๋โยวปิดประตูรถทันที เดินตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลเฉียวและกดกริ่งประตูสองสามครั้ง

ในขณะที่อู๋โยวเปิดประตูรถ เฉียวอีเหรินก็ขยับตัวเล็กน้อย

ทันทีหลังจากลืมตาตื่นขึ้น เธอก็เห็นลี่เย่ถิงออกจากนอกรถไป

“ขอโทษที ฉันเผลอหลับไป มาถึงนานแล้วหรือเปล่า？” เฉียวอีเหรินกล่าวขอโทษลี่เย่ถิงอย่างนุ่มนวล

ลี่เย่ถิงมองดูคนจากตระกูลเฉียวออกมาโดยไม่พูดอะไร และเปิดประตูรถให้ด้วยใบหน้าที่สงบ

เฉียวเจิ้งกั๋วออกมาด้วยตัวเอง และเห็นว่าลี่เย่ถิงมาส่งเฉียวอีเหริน เขาไม่กล้าแม้แต่จะยืดเอวให้ตรง “เย่ถิง เธองานยุ่งแต่ยังมาส่งอีเหรินด้วยตัวเอง รบกวนด้วยนะ !”

“เป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ” ลี่เย่ถิงตอบเบาๆ

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบการ์ดจากกระเป๋าของเขาแล้วยื่นให้เฉียวเจิ้งกั๋ว โดยกล่าวว่า “ค่าตอบแทนที่ผู้อาวุโสมอบให้ตระกูลเฉียว และอาหารบำรุงร่างกายสำหรับอีเหริน”

เฉียวเจิ้งกั๋วมองไปที่บัตรธนาคารที่มอบให้เขา แต่เขาไม่กล้าเอื้อมมือไปหยิบมัน โบกมือแล้วตอบว่า "เป็นบุญของอีเหรินจริง ๆ ที่ได้ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ เราจะรับเงินจากตระกูลลี่ได้ยังไง "

สายตาของลี่เย่ถิงกระวนกระวายใจเล็กน้อย และเขาก็โยนการ์ดให้กับเฉียวเจิ้งกั่วโดยตรง "ดูแลเธอให้ดี มีปัญหาอะไรก็ติดต่อมาแล้วกัน"

คนใช้ช่วยรับเฉียวอีเหรินออกจากเบาะหลังของรถอย่างระมัดระวัง เฉียวอีเหรินเหลือบมองลี่เย่ถิงทันทีและพูดอย่างครุ่นคิด "เย่ถิง ฉันไม่มีปัญหาอะไร ส่วนทางคุณปู่ ฉันจะคุยให้เอง"

“ไปเถอะ ฉันรบกวนเวลาคุณมามากแล้ว”

ลี่เย่ถิงเหลือบมองเฉียวอีเหริน หันกลับมาและกลับไปที่รถโดยไม่ส่งเสียง

ขณะที่รถสตาร์ท ผ่านถนนเล็กๆ ด้านข้างแล้วหันกลับมา ลี่เย่ถิงเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ได้ตั้งใจ เขามองเห็นร่างที่คุ้นเคยอย่างกะทันหัน

เขาตกใจ จึงหันศีรษะไปมองทางนั้นอีกครั้งในทันที และเห็นว่ามีผู้หญิงทีมีส่วนสูงพอๆ กับเฉียวเหวยอีออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต

“คุณชาย เกิดอะไรขึ้นครับ?” อู๋โยวสังเกตเห็นความผิดปกติของลี่เย่ถิงจึงถามเขา

“ไม่มีอะไร” ลี่เย่ถิงขมวดคิ้วอีกครั้งและกระซิบกลับ