บทที่437 พบตัวจูเซวี่ย

พวกแฟนคลับที่คลั่งไคล้ไม่น่าจะมากันเร็วขนาดนี้

เฉียวเหวยอีเหลือบชายชุดดำที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีกระโดดลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

อีกฝ่ายหนึ่งลงจากรถและยิงปืนหลายนัดใส่กล้องวงจรปิดหลายตัวในบริเวณใกล้เคียง

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเอาจริง

จากนั้น เฉียวเหวยอีก็ดึงเข็มขัดนิรภัยออก บิดข้อเท้าสองสามครั้ง ทำให้เกิดเสียงที่ข้อต่อต่างๆ

“อยู่ในรถและล็อกประตูไว้ให้ดี” เธอหยิบเข็มขัดที่เบาะหลังและกระซิบบอกถังหยวนเป่า

เฉียวเหวยอีคิดมานานแล้วว่าคงต้องมีสักวันที่ตนเองถูกศัตรูล้อมไว้เช่นนี้

เพียงมันช้ากว่าที่คาดไว้เล็กน้อย

“เธอบ้าไปแล้วหรือไง ! พวกเขามีปืนอยู่ในมือนะ !” ถังหยวนเป่าตกใจพลางกล่าวกับเฉียวเหวยอีอย่างตื่นตระหนก

“ไปซ่อนใต้เบาะรถ ฉันอธิบายให้เธอฟังทีหลัง” เฉียวเหวยอีคาดเข็มขัดไว้ที่มือและพูดกับถังหยวนเป่าอีกครั้ง

“เหวยอี !” ถังหยวนเป่าอยากจะคว้าตัวเฉียวเหวยอีไว้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เธอลงรถไปด้วยความรวดเร็วและปิดประตูอย่างแรง

ในตอนกลางคืน เฉียวเหวยอีเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับไม่ใช่มนุษย์

ถังหยวนเป่าเห็นว่าเธอเคลื่อไหวอย่างรวดเร็วและใช้เข็มขัดรัดคอชายคนหนึ่ง จากนั้นแย่งมือจากมือเขามาและใช้ร่างนั้นเป็นโล่กำบัง

ถังหยวนเป่าคิดว่าเฉียวเหวยอีมีนามแฝงอันหนิงกับพินอคคิโอก็เก่งมากแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์ตรงหน้าจะทำให้เธอตะลึงยิ่งกว่าเดิม นั่นมันเป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของเธอเท่านั้น!

เธอตกตะลึงเมื่อมองดูเฉียวเหวยอีเคลื่อนไปข้างหน้าและถอยหลังอย่างอิสระท่ามกลางเงามืดนับสิบ ทันใดนั้นมีกระสุนพุ่งมาให้เธอ ถังหยวนเป่าตกใจจนย่อตัวลงหลบ

เธอตัวสั่นและรีบกดรายชื่อโทรศัพท์

เธอเรียนรู้ได้ดีในครั้งนี้ ดังนั้นเธอจึงโทรหาลี่เย่ถิงโดยไม่ต้องคิด !