บทที่441 ฝืนไปก็เท่านั้น

หลังจากที่ถังอี้พูดจบ เขาก็จ้องไปที่ผิวอันบอบช้ำของเธอ เขาถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ และพูดว่า “เธอกลับไปดีกว่า อย่าอยู่ในเมือง a ต่อเลย วันนี้ถือว่าโชคดีที่ไม่เกิดอะไรผิดพลาด ไม่งั้นคิงคงเอาฉันตาย”

คิงได้ฝากให้เขาดูแลเฉียวเหวยอี และเขาไม่สามารถแบกรับความรับผิดชอบนี้ต่อไปได้

ตอนที่ถังหยวนเป่าโทรเล่าเรื่องราวให้เขาฟัง หัวใจของเขาเกือบจะหลุดออกมาจากอกด้วยความตกใจ

ตอนนี้เพิ่งจะรู้สึกดีขึ้น

เฉียวเหวยอีมองมาที่เขา ยิ้มและตอบว่า "กำลังจะไปแล้วแหละ อีกไม่นานนี้"

ถังอี้ตกตะลึงและถามว่า “จริงเหรอ?”

“อืม” เฉียวเหวยอีพยักหน้าเบาๆ

"แล้วคิง..."

“มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขา” เฉียวเหวยอีไม่รอให้เขาพูด เธอแค่ตอบไปว่า “ฉันไม่มีความรู้สึกระหว่างชายหญิงกับคิงเลยจริงๆ การแต่งงานกับเขาจะทำให้เราต่างรู้สึกไม่สบายใจต่อกัน ฝืนไปก็เท่านั้น”

“บางทีเขากับฉันอาจจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นแล้วแต่งงานกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป รอยร้าวนั้นก็จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ”

ถังอี้ทำทุกอย่างเพื่อให้เฉียวเหวยอีกับคิงคืนดีกันเช่นเดิม

เมื่อได้ฟังเฉียวเหวยอีพูดเช่นนี้ เขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นก็มีเหตุผล

ทั้งสองมองหน้ากัน ถังอี้ยิ้มให้เธอและพูดด้วยเสียงต่ำ "ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้แล้ว เธออยู่พักผ่อนที่นี่ได้นะ ฉันจะให้มั่วหานเซิงตรวจสอบเบื้องหลังของบุคคลที่ทำเรื่องนี้"

เฉียวเหวยอียังรู้รู้สึกแปลกใจว่าคนพวกนั้นเป็นใครกันแน่

ถ้าพวกเขาไม่ถอยกลับ เธอคงได้ตายวันนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

เธอไม่เคยพบกลุ่มนักฆ่าที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีมาก่อน พวกเขาร่วมมือกันเป็นอย่างดี และแต่ละคนก็มีทักษะมาก

แม้แต่ใน "จวินหลิน" ระดับของทุกคนไม่เท่ากัน และเนื่องจากความเชี่ยวชาญและวิธีการทำสิ่งต่างๆ ต่างกัน จึงไม่ค่อยมีคู่ที่สมบูรณ์แบบ และไม่เคยมีการดำเนินการในทีมขนาดใหญ่