บทที่442 ลี่เย่ถิงไม่มีความสามารถ

ใช่ลี่เย่ถิงหรือไม่?

จู่ๆ เฉียวเหวยอีก็นึกถึงคำเตือนของคิง โดยบอกว่าลี่เย่ถิงกำลังตรวจสอบเรื่องของจูเซวี่ย

ลี่เย่ถิงเฝ้าติดตามเธอมาเป็นเวลานาน และไม่แปลกใจเลยหากคนที่โดนบังคับให้สารภาพจะบอกว่าเธออยู่ในเมืองเจียงเฉิง

แต่ถ้าหากลี่เย่ถิงรู้ว่าเป็นเธอ ทำไมเขาถึงยอมให้คนเหล่านั้นลงมือล่ะ?

ดังนั้นจึงไม่น่าจะเป็นเขา

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง

มั่วหานเซิงชำเลืองมองที่เธอ แก้บางอย่างจากคอแล้วยื่นมันให้กับมือของเธอ

“ฉันจะส่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตลอด 24 ชั่วโมงไปอยู่ใกล้ๆ และปกป้องเธอ หากเป็นเรื่องฉุกเฉิน ให้เป่านกหวีดนี้ซะ”

เฉียวเหวยอีจ้องมองนกหวีดสีเงินเล็กๆ ซึ่งเป็นมีแค่มั่วหานเซิงเท่านั้นมีคุณสมบัติที่จะสวมใส่

“ท่านอาจารย์ ฉัน...” เธอตกตะลึง

“ใส่มันซะ” เขาพูดเบา ๆ “ลี่เย่ถิงไม่สามารถปกป้องเธอได้เพราะเขาไม่มีความสามารถ”

พลางชี้ไปที่ถุงยาข้างๆ แล้วพูดว่า “อาจารย์ลุงมอบสิ่งนี้มาให้ ให้เธอละลายน้ำอุ่นดื่มทุกวัน และทาที่บาดแผล จะทำให้รอยแผลเป็นหายเร็วขึ้น”

ขณะพูด เขาก็ลุกขึ้นเตรียมจะจากไป

เฉียวเหวยอีรู้ว่ามั่วหานเซิงยุ่งมาก

เธอใส่นกหวีดสีเงินไว้ที่คอของเธออย่างเงียบๆ แล้วลุกขึ้นและพูดกับมั่วหานเซิง

ก่อนที่เขาจะขึ้นรถ เขาหันมามองเฉียวเหวยอีและพูดว่า "หรือว่าเธอประมาทจนเกินไป จึงบาดเจ็บหนักขนาดนี้?"

เฉียวเหวยอีที่คุ้นเคยกับการถูกมั่วหานเซิงโจมตีมาก่อน ตอนที่มั่วหานเซิงรับเธอเป็นศิษย์ เธออายุ 19 ปีแล้ว เธอนั้นดวงแข็งอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นๆ

“ฉันโง่เองค่ะ อาจารย์พูดถูก” เธอพยักหน้าอย่างจริงใจ

“ดังนั้น แค่ทำให้ดีที่สุดก็พอ” เขายังคงพึมพำด้วยเสียงต่ำๆ “ดูแลตัวเองให้ดี ฉันจะดูแลอันหนิงเอง”