ตอนที่12.  จัดการเอง

ร่างงามก้าวลงจากเตียงเพื่อเดินออกไปดูด้านนอก แต่หรู่อี้ขยับมาขวางเอาไว้เสียก่อน คิ้วงามขมวดเป็นปม สายตาเริ่มมีแววโทสะที่ถูกขัดใจ เธอพอจะเดาอะไรได้บ้างแล้ว จึงได้คิดที่จะออกไปจัดการให้เรียบร้อย เธอเข้าใจว่าหรู่อี้กลัวหยางซานหลาง

“ฮูหยินน้อย อย่าเพิ่งเข้าใจหรู่อี้ผิดนะเจ้าคะ ท่านควรอาบน้ำแต่งกายเสียก่อนเจ้าค่ะ หรู่อี้มิอยากให้ผู้ใดมาว่าฮูหยินอีกเจ้าค่ะ”

หลี่ถิงก้มมองชุดตัวเองก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ ออกมา เธอลืมไปว่าตอนนี้ สภาพมันไม่น่าดูเอาเสียเลย หากออกไปย่อมต้องอับอายคนอื่นเขาแน่นอน

หลี่ถิงเข้าใจเจตนาของสาวใช้แล้ว ก่อนจะเดินไปโอบกอดหรู่อี้ มือบางตบหลังอีกฝ่ายเบา ๆ ก่อนจะผละออก แล้วเดินไปยังส่วนอาบน้ำที่เธอสั่งให้จัดขึ้นมาใหม่

‘น่าอายที่สุด...หลี่ถิง’

การที่เธอสวมกอดสาวใช้ มันคือ…หนึ่งรู้สึกผิด ที่คิดในแง่ร้ายต่อหญิงสาว สองคือเธอกำลังขัดเขินกับสภาพของตนในตอนนี้

“หรู่อี้ เจ้าช่วยไปเอาเสื้อผ้าทั้งหมดของข้าออกมาวางไว้บนเตียงรอเลยนะ ไม่ต้องมาช่วยอาบน้ำก็ได้ ข้าจะจัดการเอง”

หลี่ถิงยิ้มแต้ที่สามารถทำตัวกลมกลืนไปกับภาษาของที่นี่ได้ แม้จะ

ยังไม่ชำนาญนัก แต่ก็ถือว่าตีเนียนไปได้เยอะอยู่ ในความคิดของเจ้าตัวเอง หลี่ถิงแอบโผล่หน้าออกมามองสาวใช้ที่ยังยืนนิ่งงันด้วยความงุนงงอยู่นั่นเอง

“เจ้าค่ะฮูหยินน้อย” หรู่อี้รีบตอบรับ

เมื่อถูกผู้เป็นนายมองด้วยสายตาแปลก ๆ คำสั่งของท่านอ๋องคือปกป้องฮูหยินน้อยอยู่ห่าง ๆ ถ้าหากว่าสนิทสนมจนเกินไป ทั้งตัวนางและเจ้านายจะตกอยู่ในอันตรายทั้งคู่ แต่ใช่ฮูหยินน้อยจะมิเอ็นดูชิงชิงเสียเมื่อไหร่ แล้วไยชิงชิงจึงได้หักหลังเจ้านายตนได้

นับตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมา เจ้านายก็นั่งกุมมือเคียงข้างนางมิห่าง รวมทั้งเล่าถึงความทรงจำเกือบทั้งหมดที่ได้หายไปกับช่วงเวลาตอนนางหมดสติ ซึ่งนานแค่ไหน ฮูหยินน้อยของนางมิอาจทราบได้

หรู่อี้เดินไปยังตู้เสื้อผ้า ก่อนจะยกชุดที่พับไว้อย่างดีออกมา ใช้เวลามินานเสื้อผ้าที่ล้วนมีเพียงสีเดียวถูกจัดวางไว้บนเตียงอย่างเป็นระเบียบ จังหวะเดียวกับหลี่ถิงที่สวมเพียงชุดคลุม คาดผูกไว้เพียงเอวเอาไว้เท่านั้น ได้ก้าวออกมายืนกอดอกมองกองเสื้อผ้าที่ล้วนแต่ขาวสะอาดยิ่งกว่าชุดนางชีในโลกที่เธอจากมา

‘โม่ไป๋หลาน เจ้ากลัวผู้ใดไม่รู้หรือ ว่าเจ้าใสซื่อบริสุทธิ์ดั่งผ้าขาว ถึงได้ใช้แต่ของใช้ไร้สีสันเช่นนี้’

แรก ๆ เธอคิดว่าคงมีแบบอื่นอีก แต่ไม่รู้ที่เก็บเสื้อผ้าพวกนั้น เพราะเธอเอาเวลาไปทุ่มให้กับการดูแลหรู่อี้ พร้อมศึกษาความเป็นมาของโลกนี้จากพ่อบ้านเกาอยู่จึงไม่ได้ตรวจสอบ คิดเพียงว่าใส่ ๆ ก่อน ค่อยดูอีกทีเมื่อสาวใช้ฟื้นตัวแข็งแรงดี เธอถึงจะสอบถามและนำออกมาสวมใส่

แต่นี่มันคืออะไรกัน แม้แต่สีชาดยังเป็นสีชมพูอ่อนในแบบคุณหนูผู้

เสแสร้งในนิยายเขาใช้กัน อายุของโม่ไป๋หลานก็มิน้อยแล้ว ไยถึงยังแต่กายได้เด็กนักเล่า

หรู่อี้ยืนอยู่มิห่างได้แต่ทำตาปริบ ๆ งานดูแลความเรียบร้อยภายในห้องของฮูหยินน้อยเป็นของนาง ส่วนชิงชิงทำเพียงคอยปรนนิบัติชิดใกล้เท่านั้น แต่ครั้งนี้ สิ่งที่เปลี่ยนไปคือตำแหน่งของนาง และท่าทางไม่ชอบใจกับสิ่งของที่วางอยู่ตรงหน้าของผู้เป็นนายในตอนนี้อีกด้วย

“หรู่อี้ เจ้ารู้ใช่หรือไม่ ว่าข้าตายแล้วฟื้นน่ะ”

หลี่ถิงพูดโดยมิได้หันไปมอง คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลในตอนนี้ สายตางามจ้องเขม็งอยู่กับกองเสื้อผ้าที่มันขัดใจเธอจนอยากจะกรีดร้องออกมาทีเดียว

“เจ้าค่ะ ฮูหยินน้อย ท่านมีบุญมากนักถึงได้มีชีวิตกลับมาเช่นนี้”