ตอนที่5 กลับบ้าน

“สวีกงจื่อ น้อมรับพระบัญชา”

ใบหน้าที่เดี๋ยวดำเดี๋ยวแดง ทำให้หัวหน้าขันทีขมวดคิ้วเป็นปม ใช่ว่าเขาไม่รู้เรื่องภายในสกุลสวี ด้วยเป็นสกุลแม่ทัพ ย่อมต้องอยู่สายตาของฮ่องเต้ และครั้งนี้สวีกงจื่อก้าวพลาดเอง

ที่คิดว่าชูจ้านเจ๋อ ไร้อำนาจบารมี จนไม่สามารถปกป้องน้องสาวได้ แต่ความเป็นจริงแล้ว ชูจ้านเจ๋อ นับเป็นหนึ่งในสี่แม่ทัพแห่งแผ่นดิน ที่ซ่อนใบหน้าอยู่ภายใต้หน้ากากพยัคฆ์

แค่น้องสาวของแม่ทัพหนุ่ม ยื่นคำร้องเกี่ยวกับการหย่าขาด พร้อมเหตุผล มีหรือฝ่าบาทจะนิ่งดูดาย เพราะหากต้องเลือก ชูจ้านเจ๋อย่อมสำคัญกว่าสวีกงจื่อ ผู้มีดีแค่บิดาสร้างไว้ให้ แม้จะมีผลงานอยู่บ้าง ทว่ายังห่างไกลกับแม่ทัพชูจ้านเจ๋อมากทีเดียว

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

ชูเหมยฮวา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นางไม่ชื่นชอบการรอคอย สิ่งใดควรจบ มันก็สมควรสิ้นสุดโดยไว เพราะหากยืดเยื้อไป รังแต่จะเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์

“คุณหนูชู ข้าจะรอไปส่งท่านมี่จวนชู ตามพระบัญชา”

“เช่นนั้น ท่านขันทีโปรดรอข้าสักครูเจ้าค่ะ สิ่งของที่ต้องนำกลับ ข้าได้เตรียมไว้แล้ว เหลือเพียงสินเดิมบางส่วน ที่สกุลสวีหยิบยืมไปเจ้าค่ะ”

“ท่านแม่ทัพสวี โปรดเร่งจัดการ ข้าจะได้รีบกลับวัง เพื่อรายงานต่อฝ่าบาท”

“ได้!”

แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงสะบัด ก่อนจะรับสกุลรายการ จากสาวใช้ของภรรยา ทุกอย่างนางเหมือนรู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว ว่ามันจะสำเร็จ หาไม่แล้ว นางคงมิเตรียมของไว้ อย่างพร้อมสรรพเยี่ยงนี้

“นี่มันอะไรกัน!”

สวีฮูหยินรีบเดินเข้ามา ด้วยความร้อนใจ เมื่อรู้ว่าบุตรชายได้รับราชโองการ

“ข้ากับชูเหมยฮวา สิ้นสุดการเป็นสามีภรรยา ต่อกันแล้วขอรับท่านแม่”

“ไยเป็นเช่นนี้ เจ้าทำสิ่งใด ชูเหมยฮวา เหตุใดฝ่าบาทต้องช่วยเหลือเจ้าด้วย”

สวีฮูหยิน ตรงเข้าเขย่าร่างอดีตลูกสะใภ้ ด้วยความร้อนใจ หากชูเหมยฮวาจากไป ความสุขสบายทั้งหมด ที่มีมาตลอดสิบห้าปี ก็มลายหายไป พร้อมกับชูเหมยฮวาน่ะสิ!

“ถึงข้ากำพร้าพ่อแม่ แต่ใช่ว่าสกุลชู ไร้เงาของทายาทนะเจ้าคะ”

เอ่ยจบร่างงาม ได้เดินจากไปอย่างไม่คิดใยดี คนบางคนพูดด้วยมากไป รังแต่เปลืองน้ำลาย เพราะอะไรนางไม่อยากรู้ ว่าทำไมเจ้าของร่างอดทน แต่ต่อจากนี้ นางจะไม่ทนแม้แต่เสี้ยววินาที

มือหยาบกำหมัดแน่น เมื่อมองเห็นความไม่แยแส จากสายตาของอดีตภรรยา ที่ผ่านมานางไม่เคยมองข้ามเขาสักครั้ง แต่วันนี้ นางเดินหันหลังให้แก่เขา โดยไม่แลแม้แต่หางตา

ลั่วอิงแอบยิ้มน้อยๆ เมื่อความหวังที่จะกุมอำนาจในจวน กำลังจะตกเป็นของนางอย่างสมบูรณ์ ไม่มีชูเหมยฮวา ใช่ว่านางจะปกครองเรือนในไม่ได้เสียหน่อย