บทที่ 111 เจ้ารู้จักจิ่วเยว์หรือไม่

“ชิ~ ข้าก็นึกว่าของดี! พูดเสียลึกลับ ที่แท้ก็แค่กระเป๋าสตางค์งั้นหรือ? ช่างปักของข้าสามารถทำได้วันละสองหรือสามชิ้น แล้วนี่แปลกอะไรกัน?”

“อย่าพูดอย่างนั้น อาจมีอย่างอื่นอยู่ในซองหรือเปล่า?”

“นั่นสิ รีบดูสิ!”

…

ซูอี๋จ้องมองไปที่นกกระยางปักและดอกบัว ทำไมเธอถึงรู้สึกว่างานเย็บปักนั่นดูคุ้นเคย? เหมือนจะเคยเห็นมันที่ไหนสักแห่ง?

ผู้หญิงที่อยู่รอบตัวเธอเร่งเร้าเธอและเธอก็หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาก่อนที่จะมีเวลาคิด

ตอนที่หยิบมันขึ้นมา มันดูหนัก และข้างในก็ไม่ได้ว่างเปล่าจริงๆ

“ข้างในใส่อะไรไว้อีกหรือไม่?” ซูอี๋ถามและเทของในนั้นออกมา

เมื่อมองไปที่ไข่มุกเหอผู่ที่อยู่บนฝ่ามือของเธอ เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

บางทีสิ่งนี้อาจเป็นของหายากสำหรับคนอื่น แต่ไข่มุกเหอผู่ที่ใหญ่กว่านี้ พ่อของเธอก็เพิ่งมอบให้เธอเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง

สาวน้อยที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงจนร้องออกมา "ว้าว! ที่แท้ก็ไข่มุกเหอผู่! ไข่มุกล้ำค่าชนิดนี้ราคาไม่ใช่น้อยเลย!"

“ของหายากที่สุด! การที่บอกว่ามีราคาไม่มีราคา แบบนี้ไม่หยาบคายไปหน่อยหรือ?”

“เจ้านั่นแหละหยาบคาย...”

ชุยชิงอวิ๋นมองปฏิกิริยาของทุกคนด้วยความพึงพอใจ มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ส่ายหัว "แม้ว่าไข่มุกเหอผู่จะหายาก แต่อย่างไรเสียก็ยังหาเจอ เพราะสิ่งที่หายากที่สุดคือกระเป๋าสตางค์ใบนี้"

เมื่อทุกคนได้ยินว่ากระเป๋าสตางค์นั้นหายากกว่าไข่มุกเหอผู่ พวกเธอต่างก็ค่อยๆ เงียบลงและต้องการฟังสิ่งที่เธอพูด

“หากดูเผินๆ กระเป๋าใบนี้ดูเหมือนกระเป๋าธรรมดาทั่วไป ซึ่งอาจจะบางกว่ากระเป๋าที่เราใช้ทั่วไปอีกด้วย แต่จริงๆ แล้ว…”

เธอจงใจอุบเรื่องที่สำคัญไว้ จากนั้นก็หันไปมองซูอี๋ ยิ้มให้เธอ "พี่อี๋คะ ลองพลิกกระเป๋าสตางค์ดูสิ!"

ซูอี๋งงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ทำตามคำพูดของเธอ โดยการพลิกกระเป๋าอีกด้าน

อีกด้านก็มีดอกบัวขึ้นเช่นกันแต่มีรูปลักษณ์ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ทุกคนจึงตระหนักได้ว่ากระเป๋าสตางค์ใบนี้ใช้ได้ทั้งสองด้าน! แม้มันจะบางขนาดนี้ แต่รอยเย็บรอยด้ายสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น

ผู้ชำนาญบางคนถึงกับอุทานทันทีว่า "นี่มันงานปักสองด้าน!"

เมื่อมีคนบอกที่มาของการเย็บปักถักร้อยชนิดนี้ ชุยชิงอวิ๋นยิ่งพอใจมากขึ้น "ใช่ นี่คืองานปักสองด้าน"

ใบหน้าของซูอี๋ก็มีความสุขมากเช่นกัน แต่ความสุขของพวกเธอแตกต่างออกไปมาก

“เธอรู้จักจิ่วเย่ว์?!” ซูอี๋มีความสุขมาก เธอมองไปที่ชุยชิงอวิ๋นด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับกำลังมองคนรัก

“จิ่วเย่ว์? นางคือใครหรือ?” ชุยชิงอวิ๋นขมวดคิ้ว

เธอไม่รู้จักเธอจริงๆ เธอรู้แค่ว่าผู้หญิงที่ทำงานเย็บปักถักร้อยนี่สกุลซู แต่น่าเสียดายที่นามสกุลเดียวกันแต่มีโชคชะตาแตกต่างกัน คุณหนูซูได้รับการเลี้ยงดูและเลี้ยงดูที่จวน แต่หล่อนทำได้เพียงเผชิญกับผืนดินในทุ่งนา หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน

ไม่เพียงเท่านั้น เธอจะต้องใช้ชีวิตที่เหลือกับผู้ชายที่เธอดูถูกอีก

เมื่อเห็นว่าเธอไม่รู้จัก ใบหน้าของซูอี๋ก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ไม่รู้จักจริงๆ หรือ?"

ชุยชิงอวิ๋นรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเธอ คนชื่อ จิ่วเย่ว์คนนี้อาจเป็นคนสำคัญสำหรับเธอ

เธอเอียงศีรษะและคิดครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า "ไม่รู้ว่าที่คุณหนูใหญ่พูดจะใช่แม่นางแซ่ซูหรือไม่? อายุดูประมาณ 30 ปี?”

ดวงตาของซูอี๋เป็นประกายอีกครั้ง “นั่นแหละเธอ! เธอปักกระเป๋าสตางค์ใบนี้หรือไม่?”