บทที่ 138 เรื่องไร้สาระ

หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด กัวซุ่นก็ดีใจมาก เขาคุกเข่าลงและคำนับเขา “น้ำใจอันยิ่งใหญ่ของนายท่าน ข้าจะไม่มีวันลืมเลือนเลย！”

หลังจากที่กัวซุ่นจากไป ผู้อาวุโสชุยก็ส่งคนไปส่งจดหมายให้ผู้พิพากษาเทศมณฑลหลิ่วซูหรง โดยเชิญเขาไปดื่มที่หอหุ่ยชุนตอนค่ำ

โดยปกติแล้ว หลิ่วซูหรงจะตอบรับการนัดหมายโดยตรง แต่ว่าคราวนี้ เขากลับปฏิเสธเขา ซึ่งทำให้ชุยอี้โกรธมาก

“อะไรนะ? เขาไม่มาเหรอ? เขาไม่ไว้หน้าข้าเลย?！เขาบอกไหมว่าทำไม?”

คนรับใช้รู้ว่าเขากำลังโกรธ แต่ในขณะนี้จะไม่ตอบเขาก็ไม่ได้ “ผู้พิพากษาเทศมณฑลไม่ได้พูดอะไร แต่ตอนที่ข้าน้อยออกมา มีเสมียนคนหนึ่งกระซิบบอกข้าน้อยว่า ช่วงนี้ให้ท่านสำรวมหน่อย”

หลังจากที่ชุยอี้ได้ยินสิ่งนี้ เขาก็โกรธมากจนเตะเก้าอี้ “พวกมันคิดว่าตัวเองเป็นใคร เมื่อตอนที่บรรพบุรุษของตระกูลข้าได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิ พวกเขาแต่ละคนไม่ได้ทำสีหน้าแบบนี้ ตอนนี้เมื่อเห็นว่าเกิดเรื่องขึ้นกับลูกชายของข้า แต่ละคนก็ต่างตีตัวออกห่างจากตระกูลข้า！คิดว่ารับเงินจากตระกูลข้าฟรีๆได้หรือ? ทำให้ข้าโกรธ พวกมันแต่ละคนก็อย่าหวังจะมีความสุข！”

คนรับใช้ที่อยู่ข้างๆเมื่อเห็นเขาโกรธก็ไม่กล้าห้ามปรามเขา และพยายามที่จะไม่แสดงตัวตน

ชุยอี้ทุบทำลายถ้วยชาจำนวนหนึ่ง จึงค่อยๆสงบสติลง แล้วพูดกับคนรับใช้ว่า “ไป ส่งจดหมายอวยพรไปให้นายทะเบียนหัวหน้าเทศมณฑลใต้เท้าหวัง！”

จากนั้นไม่นานคนรับใช้ของเขาก็กลับมา “นาย......นายท่าน........ใต้เท้าหวังบอกว่าช่วงนี้เขาไม่ว่าง.........”

คราวนี้ชุยอี้ไม่ได้ทำลายข้าวของ เข้านั่งบนเก้าอี้ ครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะถามว่า “ใต้เท้าหวังได้ฝากคำพูดถึงข้าหรือไม่?”

“เรียนนายท่าน คำพูดไม่ต่างจากผู้พิพากษาเทศมณฑลใต้เท้าหลิ่ว ต่างก็บอกว่าช่วงนี้ให้ท่านสำรวมหน่อย”

ชุยอี้ไม่ใช่คนโง่ แม้ว่าที่อื่นตระกูลชุยจะไม่มีอำนาจอะไร แต่ที่บริเวณใกล้เคียงกับเมืองหนิวโถ่วพวกเขาก็พอจะมีอำนาจอยู่บ้าง

ว่ากันว่าแม้แต่ผู้มีอำนาจก็ไม่สามารถเอาชนะกำลังท้องถิ่นได้ ตระกูลชุยก็คือกำลังของท้องถิ่นนี้ ไม่ว่าข้าราชการคนไหนจะมาประจำที่นี่ก็ต้องสานสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขาก่อน

เขาเป็นคนที่ใจกว้าง ช่วงที่ผ่านมาคนเหล่านี้ก็ได้รับผลประโยชน์มากมายจากการติดตามเขา

เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขานั้นจะตัดขาดการติดต่อเพียงเพราะว่าลูกชายของตระกูลเขานั้นถูกถอดออกจากตำแหน่งราชการ มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นก็คือตระกูลชุยต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย........

เป็นเรื่องปกติที่ใต้เท้าเหล่านั้น จะปกป้องตัวเองโดยตัดขาดการติดต่อกับครอบครัวตระกูลชุย

และเป็นเช่นนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น ก็มีเจ้าหน้าที่มารับเขาด้วยตัวเอง

คนเหล่านี้แต่งกายแตกต่างจากเจ้าหน้าที่ศาลเทศบาลมณฑล เครื่องแบบราชการที่พวกเขาสวมล้วนเป็นสีแดง

หัวใจของชุยอี้เต้นตึกตัก เขารู้สึกว่าเมื่อวานเขาเดาถูกแล้ว คนเหล่านี้ไม่ใช่คนที่ท่านอ๋องส่งมาใช่ไหม?

ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนว่ายศจะสูงกว่าอย่างเห็นได้ชัด เหน็บมีดที่เอว เดินเข้ามาหาเขาและแสดงป้ายอาญาสิทธิ์

ข้าชื่อหวังฟู๋เจิ้งกองบัญชาการทหารม้าจากเมืองยงโจว รับคำสั่งจากท่านอ๋องเยี่ยน ให้นำตัวชุยอี้กลับไปสอบสวน

เมื่อชุยอี้เห็นว่าตัวเองเดาถูก เขาก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย เขาหยิบเงินออกมาจากแขนเสื้อแล้วยัดใส่ในมือของหวังฟู๋เจิ้ง “ใต้เท้าโปรดบอกข้าด้วยเถิด ว่าข้าน้อยทำผิดเรื่องอะไร?”

บุคคลนี้คือคนที่ท่านอ๋องเอ่ยชื่อให้จับกุมตัวกลับไป หวังฟู๋เจิ้งจะไม่ทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนด้วยเงินเพียงเล็กน้อยนี้ จึงใช้ด้ามมีดขวางเขาไว้ “นายท่านชุยกำลังทำอะไร? ข้าแค่ทำตามคำสั่ง หากท่านมีข้อสงสัยอะไร ท่านควรไปถามท่านอ๋องดีกว่า”

เงินที่กำอยู่ในมือของชุยอี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะเอากลับมาหรือไม่

หวังฟู๋เจิ้งไม่ยอมไว้หน้าเขาแน่ ดังนั้นเขาจึงโบกมือ “เอาตัวไป！”

สมาชิกครอบครัวตระกูลชุยต่างตกตะลึง เกิดเรื่องกับเสาหลักของครอบครัวทั้งสองคน นายหญิงใหญ่ตระกูลชุยวิตกกังวลจนล้มป่วย

แต่ในใจของชุยอี้นั้นไม่ได้กังวลมากนัก ช่วงหลายปีที่ผ่านมาหลักฐานที่เขาเคยก่อเรื่องไว้ถูกกวาดล้างไปนานแล้ว แม้แต่ท่านอ๋องก็ไม่สามารถลงโทษเขาได้หากไม่มีหลักฐาน? เขาเองก็ไม่ใช่บุคคลสำคัญอะไร

เขาถูกคุมขังอยู่ในคุกหนึ่งวันเต็มๆ ไม่มีใครสนใจเขา และไม่มีแม้แต่เงาของท่านอ๋องเยี่ยน