บทที่ 155 มงคลคู่มาพร้อมกัน

ในเวลานี้แม้ว่าซูจิ่วเย่ว์จะไม่เต็มใจแค่ไหนก็ตาม เธอก็ทำได้เพียงแค่ตอบรับไปก่อนเท่านั้น

แม่สามีของเธอไม่ได้บอกจะยกให้คนอื่น เธอแค่บอกว่าจะฝากให้คนอื่นช่วยดูแลสักพักหนึ่งก่อน นิก็ถือว่าเห็นแก่หน้าของเธอแล้ว เธอก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธ

คนไม่กี่คนพูดคุยกันอยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน แต่ไม่เห็นเทียนซิวเหนียงออกมา ซูจิ่วเย่ว์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นี่ไม่เหมือนนิสัยของพี่สะใภ้รองของเธอเลย?

เมื่อคิดเช่นนี้ เธอจึงถามว่า: "พี่สะใภ้ ทำไมไม่เห็นพี่สะใภ้รองออกมาเลยล่ะ"

เฉินจาวตี้เหลือบมองไปที่ห้องของเทียนซิวเหนียงแล้วพูดกับเธอว่า: "เมื่อเช้าตอนที่ทานอาหารเช้านั้น น้องสะใภ้รองบอกว่าเธอรู้สึกไม่สบายเล็กน้อย ตอนนี้เธอคงพักผ่อนอยู่ที่ห้อง"

เมื่อได้ยินว่าเทียนซิวเหนียงรู้สึกไม่สบายซูจิ่วเย่ว์และหลิวซุ่ยฮวาต่างก็หันไปมองที่ห้องที่สอง" ร่างกายรู้สึกไม่สบายงั้นเหรอ? เธอเป็นอะไรไป"

เฉินจาวตี้ส่ายหัว "แค่บอกไม่ค่อยอยากอาหาร พอต้มน้ำเสร็จ เธอก็กลับเข้าห้องนอนไปเลย"

ซูจิ่วเย่ว์เป็นกังวลเล็กน้อย และเหลือบมองหลิวชุยฮวา "ท่านแม่ ข้าขอไปดูพี่สะใภ้รองหน่อยนะ"

หลิวซุ่ยฮวาในใจก็รู้สึกกังวลไม่น้อยไปกว่าเธอ ทั้ง ๆ ที่ตอนเช้าก่อนเธอออกไปข้างนอกยังดูดี ๆ อยู่เลย ทำไมถึงไม่สบายได้นะ ?

"ข้ากับเจ้าเข้าไปดูพร้อมกัน" หลังจากหลิวซุ่ยฮวาพูดจบเธอก็เป็นคนนำและเดินไปที่ห้องที่สอง

ซูจิ่วเย่ว์รีบเดินตามไปทีหลัง เฉินจาวตี้เห็นก็เดินตามไปด้วยอีกคน

หลิวซุ่ยฮวาเคาะประตูห้อง และเสียงของเทียนซิวเหนียงก็ดังขึ้น "เข้ามาเถอะ"

เสียงของเธอดูไม่มีชีวิตชีวาเหมือนเมื่อก่อนจริงๆ และคราวนี้อาจเป็นได้ว่าเธอรู้สึกไม่สบายจริงๆ

หลิวซุ่ยฮวาผลักประตูแล้วเข้าไป เห็นเทียนซิวเหนียงนั่งอยู่ข้างเตียง เมื่อดูจากท่าทางของเธอแล้วเหมือนว่าเธอกำลังจะลงจากเตียง

หลิวซุ่ยฮวารีบวิ่งเข้าไปหาเธอด้วยความเร็ว แล้วจับเธอไว้ “ในเมื่อรู้สึกไม่สบาย ก็ไม่ต้องลุกขึ้นมาหรอก เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ทำไมจะต้องเกรงใจขนาดนี้”

ซูจิ่วเย่ว์ก็เข้ามาด้วยเช่นกัน "ใช่ พี่สะใภ้รอง พี่นอนลงเถอะ แล้วก็พักผ่อนให้มาก ๆ "

ในขณะที่พูดเธอก็กำลังมองหน้าของเทียนซิงเหนียง ริมฝีปากของเธอขาวซีด ขอบตาล่างมีรอยคล้ำมาก แสดงว่าเมื่อคืนนี้เธอผักผ่อนได้ไม่ค่อยดีนัก

เทียนซิวเหนียงทำตามที่เธอบอก แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง

ซูจิ่วเย่ว์จึงถามว่า: "พี่สะใภ้รอง พี่รู้สึกไม่สบายตรงไหน ? บอกขาหน่อยข้าจะได้ช่วยพี่ดู"

เทียนซิวเหนียงเห็นว่าน้องสะใภ้คนนี้เคยเรียนทักษะทางการแพทย์มาจากท่านอาจารย์หวงมาระยะหนึ่งแล้ว น่าจะไม่ต่างจากหมอในหมู่บ้านนักหรอก

“ไม่มีอะไรร้ายแรง ข้าแค่รู้สึกเหนื่อยง่ายช่วงสองวันมานี้ ไม่อยากอาหาร และรู้พะอืดพออม”

“เริ่มมีอาการตั้งแต่เมื่อไหร่?” ซูจิ่วเย่ว์ถามอีกครั้ง

“เมื่อสามวันที่แล้ว”

เทียนซิวเหนียงบอกรายละเอียดอาการทั้งหมดของเธอให้ซูจิ่วเย่ว์ฟัง ซูจิ่วเย่วขอจับชีพจรของเธอหน่อย เธอก็เหยียดข้อมือออกมาอย่างเชื่อฟัง

ซูจิ่วเย่ว์จับชีพจรของเธออย่างระมัดระวังและสงบ เมื่อเธอสัมผัสสีหน้าของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป

“พี่สะใภ้รอง เดือนนี้พี่มีประจำเดือนหรือยัง?”

ทุกคนในห้องตกตะลึง เทียนซิวเหนียงดูเหมือนจะตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง และส่ายหัวด้วยความเขินอาย

เมื่อเห็นท่าทางของเธอแบบนี้ หลิวซุ่ยฮวายังมีอะไรที่ไม่ใจได้อีก?

ดวงตาของเธอเป็นประกายและจับมือของเทียนซิวเหนียง เธอรู้สึกมีความสุขและโกรธในเวลาเดียวกัน "ดูเจ้าสิ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าตั้งท้องสักหน่อย ทำไมเจ้าถึงได้ประมาทเช่นนี้ได้?"

เนื่องจากช่วงสองสามวันนี้เป็นช่วงทำนาในฤดูใบไม้ผลิ เทียนซิวเหนียงก็ยุ่งมากเกินไป จนไม่ทันสังเกตและไม่คิดถึงเรื่องนั้นเลย