บทที่ 16 เกี้ยวคันหนึ่ง

สองวันต่อมา หลิวซุ่ยฮวาแบกอาหารแห้งไว้บนหลัง ออกเดินทางไปตามถนนพร้อมกับจูงมือเด็กสองคนคนล่ะข้าง

ในเวลานี้ค่าผ่านทางเข้าเมืองหนิวโถ่วยังคงเป็นสามเหรียญ แต่จำนวนคนไม่ได้ลดลงเลย มีหลายคนพาครอบครัวมาด้วย ดูแวบแรกก็รู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คนในท้องถิ่น

หลิวซุ่ยฮวาพบป้าคนหนึ่งท่าทางใจดีและถามว่า "พี่สะใภ้ ทำไมมีคนต่างถิ่นเข้ามาในเมืองเยอะจัง"

ป้าคนนี้พาลูกสะใภ้เข้าไปในเมืองด้วย และนางก็เป็นคนสอดรู้สอดเห็น เมื่อได้ยินดังนั้นนางจึงลดเสียงลงแล้วพูดว่า "ว่ากันว่าหนีภัยมาจากทางเหนือ เรายังดีที่มีแม่น้ำอยู่ที่นี่ แม้ว่าจะแล้งหนักแค่ไหน ยังไงซะก็ยังมีหนทางรอดอยู่”

"ทางเหนือ... ว่ากันว่าเริ่มกินคนกันแล้ว!" เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ นางแสดงสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อยและเสียงของนางเริ่มเบาลง

ซูจิ่วเยว่ตัวสั่น คิดว่าการถูกขายเหมือนกับตัวเองเป็นเรื่องที่แย่พอแล้ว ไม่คิดว่ายังมีสิ่งที่แย่กว่านาง

ใบหน้าของหลิวซุ่ยฮวาแสดงสีหน้ารับไม่ได้เล็กน้อย แล้วนางก็สวดมนต์ "อมิตาพุทธ พระโพธิสัตว์จงคุ้มครอง ขอให้วันแบบนี้ผ่านพ้นไปโดยเร็วเถอะ!"

ป้าข้างๆก็พูดเสริมสองสามคำว่า "ข้าได้ยินคนพูดว่ามีชาวต่างถิ่นอพยมมาที่นี่มากมาย อาหารและข้าวของจะต้องแพงขึ้นแน่ ๆ น้องสาวถ้าเจ้ามีเงินอยู่ในมือ รีบซื้อข้าวไว้เถอะ เกรงว่าวันข้างหน้าต้องไม่สงบสุขแน่!”

หลิวซุ่ยฮวากล่าวขอบคุณนาง และทั้งสองคนเริ่มพลัดกันพูดคุยเรื่องชีวิตประจำวัน เมื่อถึงคิวพวกนางต่างจ่ายเงินและกล่าวคำลาแยกทางกัน

ซูจิ่วเยว่เดินตามหลิวซุ่ยฮวาไปที่โรงหมออย่างคุ้นชินเส้นทาง ระยะนี้โรงหมอกิจการไม่ค่อยดี มีเงินนิดหน่อยก็หมดไปกับการซื้ออาหาร เจ็บป่วยเพียงเล็กน้อยคนก็ไม่มาหาหมอกัน

ทันทีที่ทั้งสามคนเข้าไปที่โรงหมอ หมอชราที่ประจำอยู่ที่โรงหมอก็จำพวกเขาได้

อันที่จริงคือเขาจำอู๋ซีหยวนได้

อู๋ซีหยวนมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นและลักษณะบุคคลิกภาพที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งหายากมากในเมืองเล็ก ๆ แบบนี้

หลิวซุ่ยฮวาดึงอู๋ซีหยวนนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามหมอ และเขายิ้มให้ท่านหมอ "ท่านหมอซุน ท่านดูลูกชายข้า สมองของเขาน่าจะรักษาหายไดหรือไม่? ข้าเห็นช่วงนี้อาการของเขาดีขึ้นเยอะมาก!"

ท่านหมอซุนขอให้อู๋ซีหยวนเหยียดข้อมือออก และซูจิ่วเยว่รีบก้าวไปข้างหน้าช่วยอู๋ซีหยวนพับแขนเสื้อ และวางมือเขาลงที่ผ้ารองแขน

หมอซุนเงยหน้ามองนาง “ลูกสะใภ้รึ?”

คำถามคือถามหลิวซุ่ยฮวา แต่คำตอบเป็นอู๋ซีหยวนตอบแทน

เขาย่นจมูกและพูดด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจว่า "ไม่ใช่ลูกสะใภ้ ! แต่เป็นภรรยาของข้า!"

หมอซุนหัวเราะเสียงดังออกมา “ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้ว เป็นภรรยาของเจ้า”

หลิวซุ่ยฮวายิ้มอย่างช่วยไม่ได้ และไม่ต้องการพูดเรื่องในครอบครัวกับคนนอก ดังนั้นเธอจึงบอกท่านหมอซุนว่า "ท่านจับชีพจรลูกชายของข้าหน่อย"

หมอซุนเป็นหมอที่เก่งที่สุดในเมืองหนิวโถวแล้ว เขาจับชีพจรและเลิกเปลือกตาของอู๋ซีหยวนขึ้นเพื่อตรวจดู จากนั้นดึงมือออกแล้วพูดว่า "อาการตอนนี้ไม่เลว แต่จะรักษาหายหรือไม่นั้นพูดยาก สิ่งที่อยู่ในสมองพวกเราก็ไม่สามารถมองเห็นได้ เจ้าว่าไหม?แต่คราวที่แล้วข้าสั่งยาเพื่อเสริมการไหลเวียนของเลือดและคลายการอุดตันของเลือด ทานแล้วได้ผลก็มีประโยชน์ ข้าจะจ่ายยาเพิ่มให้เอากลับไปกินก่อน ถ้ามีอาการไม่สบายตัวก็หยุดยาแล้วมาหาข้า”

ออกมาจากโรงหมอ ด้านหน้ามีเกี้ยวคันหนึ่งกำลังผ่านมา หลิวซุ่ยฮวาก็ดึงลูกทั้งสองของนางหลบไปอยู่ข้างทาง

ซูจิ่วเยว่มองไปที่เกี้ยวสีแดงด้วยความอยากรู้อยากเห็น และได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่อยู่ภายใน

ราวกับสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังมองอยู่ ผ้าม่านของเกี้ยวก็ถูกเปิดออกด้วยมือข้างหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งหนึ่ง

เป็นคุณหนูหน้าตาสวยคนหนึ่ง

ซูจิ่วเยว่เพียงเหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วรีบก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว

แค่เพียงแวบเดียวก็ทำให้เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

สายตาที่นางมองดูพวกเขาเมื่อสักครู่นี้เหมือนมองด้วยความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด คนทั่วไปจะรู้สึกประหลาดใจกับคนแปลกหน้าได้ขนาดนั้นเชียวรึ? นางมาในเมืองหนิวโถ่วเป็นครั้งที่สอง นางมั่นใจว่าหญิงสาวคนนี้เพิ่งเคยเห็นนางเป็นครั้งแรกแน่นอน