บทที่ 173 แจ้งทางการ

อู๋ซีหยวนหยุดฝีเท้าทันที และถามอย่างประหม่าว่า “เงินถูกขโมยไปหรือ?”

เมื่อซูจิ่วเย่ว์เห็นท่าทีของเขา เธอก็รู้ว่าเขากำลังเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายอย่างรวดเร็วว่า “ไม่ใช่เช่นนั้น มันเป็นเงินจำนวนเล็กน้อยที่ข้านำติดตัวมา ตอนแรกกะว่าจะเอามาให้เจ้าเก็บไว้ใช้จ่าย”

เมื่อมาถึงจุดนี้ เธอจึงขมวดคิ้วอีกครั้ง แต่ก็เป็นเงินจำนวนไม่ใช่น้อย “ท่านแม่บอกว่าเจ้าเรียนที่นี่หนักมาก จะให้เจ้าโดนดูถูกไม่ได้ จึงให้ข้านำเงินจำนวนสามร้อยเหรียญมาให้เจ้า ข้าเพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งร้อยเหรียญ ข้างในมีทั้งหมดสี่ร้อยเหรียญนะ！”

แน่นอนว่าไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆเลย ผู้ชายที่แข็งแกร่งที่นี่ ทำงานครึ่งเดือนจึงจะสามารถได้เงินจำนวนนี้

เมื่อซูจิ่วเย่ว์ตะโกน ผู้คนรอบข้างก็หันมามอง เธอจึงเอามือปิดกระเป๋าเงินตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ผู้คนที่กระตือรือร้นถามเธอว่า สาวน้อย “เจ้าทำสิ่งใดสูญหายหรือ?”

สีหน้าซูจิ่วเย่ว์ดูลำบากใจ “ข้าทำกระเป๋าเงินสูญหาย ข้างในมีเงินสี่ร้อยเหรียญ”

เงินสี่ร้อยเหรียญ เป็นเงินเกือบหนึ่งตำลึง

“ไม่ใช่น้อยๆเลย เมื่อกี้เจ้าเห็นใครน่าสงสัยหรือไม่? พวกเราช่วยเจ้าค้นหาดู?”

คุณชายหวังท่านนั้นช่างเป็นคนที่ยืนหยัดต่อความยุติธรรม เมื่อได้ยินสิ่งนี้เขาก็ลุกขึ้นยืน “ถูกต้อง เจ้าเห็นใครน่าสงสัยหรือไม่? ข้าจะทวงความยุติธรรมให้เจ้าเอง！”

ซูจิ่วเย่ว์เคยได้ยินผู้คนพูดถึงคุณชายผู้ร่ำรวยเหล่านี้ว่าชอบรังแกชาวบ้าน แต่เธอไม่เคยเจอคนที่ยืนหยัดในความยุติธรรมเช่นเขา

ความรู้สึกแย่ๆที่มีต่อเขาก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็ค่อยๆรู้สึกดีขึ้น

เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ “ดูเหมือนว่ามีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง อายุประมาณสิบสามสิบสี่ปี พยายามเข้ามาเบียดข้า ข้าหันกลับไปมองเขาหนึ่งครั้ง เห็นว่าเขาเตี้ยกว่าข้าครึ่งหัว ข้าจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร ตอนนี้มาคิดดูก็มีเพียงเขาเท่านั้น ตอนนั้นข้างกายข้างมีที่ว่างมากมาย ไม่ถึงขั้นต้องมาเบียดข้าขนาดนั้น เขาคงตั้งใจทำเช่นนั้น”

ซูจิ่วเย่ว์บอกสิ่งที่เธอคาดเดา คุณชายหวังท่านนี้กลับสั่งให้คนรับใช้ของเขาช่วยกันค้นหา แต่เขากลับพูดกับซูจิ่วเย่ว์ว่า “เงินห้าร้อยเหรียญ ก็ไม่ใช่จำนวนมากมายอะไร แต่เรื่องนี้เกิดขึ้นในพื้นที่ใต้เขตการปกครองของท่านพ่อข้า ข้าว่าเจ้าไปแจ้งทางการเถอะ！”

ในเวลานี้อู๋ซีหยวนก็นึกขึ้นมาได้ว่า ทำไมคุณชายหวังท่านนี้หน้าตาคุ้นเคยยิ่งนัก ปรากฏว่าเขาคือหวังฉี่อิงบุตรชายของท่านผู้ดูแลราชการหวังก่วงเสี่ยนแห่งเมืองยงโจวนี่เอง

แม้ว่าที่นี่จะเป็นเขตปกครองของหวังก่วงเสี่ยน แต่เขาก็โชคร้ายเช่นกัน เนื่องจากมีคนที่ตำแหน่งเหนือกว่าเขาสามคนข่มเขาไว้ เขาจึงไม่มีอำนาจในการตัดสินอะไรเลย

ท่านแม่ทัพใหญ่ซู ท่านอ๋องเยี่ยนและองค์หญิงใหญ่ต่างพักอยู่ที่นี่ คนของเขาเวลาออกไปข้างนอกก็ต้องเก็บตัวเงียบๆ เกรงว่าจะทำให้ทั้งสามท่านนั้นไม่พอใจ

ชาติที่แล้วในที่สุดใต้เท้าหวังท่านนี้ก็ได้เป็นขุนนางในวังหลวง อยู่สำนักกวงลู่

ตอนที่สืบสวนคดียักยอกค่าจ้างทหาร ได้นำหลักฐานสำคัญมากมายมาให้เขา ดังนั้นเขาจึงจำหวังก่วงเสี่ยนท่านนี้ได้

ต่อมาในหลายๆงานเลี้ยง เขาก็เคยได้พบกับบุตรชายหลายครั้ง

คุณชายหวังท่านนี้เป็นบุตรชายที่หวังก่วงเสี่ยนมีในวัยชรา เขาจึงเอ็นดูและรักมาก เขาได้รับการปลูกฝังภารกิจตั้งแต่เด็กว่าต้องสืบทอดทายาทให้กับวงศ์ตระกูล ดังนั้นเขาจึงมีนางสนมมากมาย และก็มีบุตรจำนวนไม่น้อยเช่นกัน

ทายาทของตระกูลหวังจึงรุ่งเรืองในรุ่นของเขา

ควรจะกล่าวได้ว่าคุณชายตระกูลหวังเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ เหตุผลที่เขาได้รับการชื่นชมจากจักรพรรดิในเวลาต่อมา ก็เพราะเขาทำในสิ่งที่กล้าหาญ

เขาออกไปท่องเที่ยวพร้อมคนรับใช้ที่บ้าน บังเอิญเจอแม่และลูกสาวสองคนถูกโจรปล้นระหว่างทาง เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็ชักดาบและพาผู้ติดตามต่อสู้กับโจรเหล่านั้น

แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่เขาก็ช่วยทั้งสองคนรอดมาได้

บังเอิญว่าหญิงสาวที่เขาช่วยนั้นเป็นหลานสาวของไทเฮา เมื่อไทเฮานึกถึงความดีความชอบของตระกูลหวัง และมักเอ่ยถึงเรื่องนี้ต่อหน้าจักรพรรดิ จักรพรรดิจึงแต่งตั้งให้เขาเป็นองครักษ์

ทันใดนั้นจากคุณชายที่ชอบเที่ยวเตร่เขาก็กลายเป็นคนที่ใครๆก็ต่างอิจฉา และเขาก็ถือได้ว่าเป็นตำนาน

หลังจากซูจิ่วเย่ว์ได้ยินสิ่งนี้ ก็ทำตามคำแนะนำของเขาไปที่ศาลเพื่อรายงานต่อเจ้าหน้าที่