บทที่ 191 เจ้าทำอะไรเป็นบ้าง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าซีหยวนของเธอเป็นคนที่ตรงตามความต้องการของเธอ

เขาไม่เพียงแต่เก่งวิชาการเท่านั้น แต่ยังหน้าตาดีอีกด้วย ทำไมคนอื่นถึงจะไม่สนใจเขาล่ะ?

บางครั้งเป็นคนที่สมบูรณ์แบบเกินไปก็เป็นปัญหาเหมือนกัน

“ชื่อเสียงอะไรกัน? หน้าตัวเองยังไม่สนใจเลย” ซูจิ่วเยว่พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดี

หลิวซุ่ยฮวามองเธอด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลูกสะใภ้ของเธอมักจะเป็นคนอ่อนโยนและไม่เคยทะเลาะกับใคร ทำไมวันนี้ถึงได้พูดจารุนแรงขนาดนี้?

เป็นไปได้ไหมที่เธอมีเรื่องกับคุณหนูกัวคนนี้?

“เกิดอะไรขึ้น เจ้ารู้จักเธองั้นเหรอ?” หลิวซุ่ยฮวาถาม

ซูจิ่วเย่ว์พยักหน้าด้วยดวงตาที่เฉียบคม และพูดอย่างดุเดือด: "คนที่ไปก่อกวนซีหยวนก่อนหน้านั้นก็คือเธอคนนี้แระ!"

หลิวซุ่ยฮวาขมวดคิ้ว ที่แท้เรื่องเป็นเช่นนี้นี่เอง คนที่เป็นสาเหตุทำให้จิ่วยาของเราต้องเสียใจคือเธอคนนี้เอง!

เมื่อเห็นกัวลิ่งอี๋เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ซูจิ่วเย่ว์ก็หันหลังกลับและไม่อยากสนใจเธอ

แม้ว่าเธอจะไม่สนใจพวกเขา ใช่ว่าพวกเขาจะปล่อยเธอไป กัวลิ่งอี๋เดินไปหาและหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา

“โอ้ วันนี้ข้าช่างบังเอิญได้เจอคนคุ้นเคย นี่ไม่ใช่ภรรยาของซีหยวนหรอกเหรอ?”

ลวี่หลิ่วที่ตามหลังเธอเริ่มมีความกังวลเล็กน้อย คุณหนูของเธอถูกนายท่านลงโทษให้คุกเข่าที่ศาลบรรพชนเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่เป็นเพราะวันนี้นายหญิงใหญ่ไปเกลี่ยกล่อมถึงได้ปล่อยออกมา

แต่ใครจะไปคิดว่าอะไรมันจะช่างบังเอิญมาเจอกับภรรยาของอู๋ซีหยวนเช่นนี้? คุณหนูของเธอจะยอมได้อย่างไร

แต่ถ้านายท่านรู้เข้า จะทำอย่างไรดี? เกรงว่าปีนี้ทั้งปีคุณหนูออกจากบ้านไม่ได้แน่

ด้วยความคิดนี้ เธอจึงดึงแขนเสื้อของคุณหนูเบาๆ

แต่กัวลิ่งอี๋ไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อย เธอเริ่มความกังวลเล็กน้อยและเรียกเบา ๆ ว่า "คุณหนู..."

กัวลิ่งอี๋รู้สึกถ้าเธอถอยตอนนี้จะเสียหน้ามากเหรอ? เมื่อนึกถึงตอนที่อู๋ซีหยวนไปฟ้องพ่อของเธอ เธอยิ่งยอมไม่ได้

เธอดึงแขนเสื้อขึ้น แล้วจ้องมองเธอแวบหนึ่ง ให้เธอสงบสติอารมณ์

เมื่อซูจิ่วเยว่เห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้า ก็รู้ว่าคนคนนี้มีเจตนาไม่ดี เธอลงจากรถแล้วยืดตัวตรง น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอยังเด็กอยู่แม้ว่าเธอจะสูงกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อยก็ตาม แต่เธอก็ยังเตี้ยกว่ากัวหลิงอี้อยู่ดี

เธอยืดหลังให้ตรงและคิดว่าถ้าจะแพ้ก็แพ้ให้สมศักดิ์ศรี

และอีกอย่าง เขาเป็นสามีของเธอ แม้ว่าสามีของเธอก็ได้ปฎิเสธเธอไปแล้ว เธอมีสิทธิ์อะไรจะมาแย่งสามีของเธอ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เธอก็เชิดคางขึ้นอีกเล็กน้อย ดูเหมือนไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ที่กำลังผยอง

แต่เมื่อเธอกำลังจะพูด จู่ๆ ก็มีคนยื่นมือจากด้านหลังแล้วดึงเธอให้ไปอยู่ด้านหลังทันที

เธอมองดูร่างที่อยู่ตรงหน้าและตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นในใจเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นเป็นอย่างมาก

คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอก็คือแม่สามีของเธอเอง เธอเห็นหลิวซุ่ยฮวาเอามือเท้าเอว แล้วจ้องมองเด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางดุดัน แล้วถามเธอว่า: "เจ้าเป็นใครกัน? จิ่วยาของเราเธอยังเด็ก ไม่อนุญาตให้คุยกับคนแปลกหน้า"

กัวลิ่งอี๋มองไปที่ผู้หญิงคนนี้ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ เธอตกใจเล็กน้อย และเธอไม่รู้จักคนผู้นี้

แต่เมื่อเห็นเธอปกป้องซูจิ่วเย่ว์เช่นนี้ เธอคงเป็นแม่ของซูจิ่วเย่ว์สินะ?

“ข้าเป็นใครนั้นเจ้าไม่ต้องยุ่ง เจ้ารู้แค่ว่าลูกเขยของเจ้าข้าจะแย่งแน่นอน !” เธอพูดด้วยท่าทางดุร้ายมาก ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวตามไปด้วยในขณะที่พูด ทำให้เธอเสียภาพลักษณ์โดยสิ้นเชิง .

กลับทำให้หลิวซุ่ยฮวาตกตะลึง เธออาจเข้าใจผิดและคิดว่าเธอเป็นแม่ของซูจิ่วเย่ว์

หลิวซุ่ยฮวามีเหรอที่จะกลัวเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เช่นเธอ? เธอคนนี้เหรอที่อยากจะเข้ามาในตระกูลอู๋ของพวกเขา? ทำไมเธอไม่ลองส่องกระจกดูสารรูปของตัวเองบ้าง? ว่าเธอคู่ควรกับลูกชายของเธอหรือเปล่า?

เธอกระแอมหนึ่งทีด้วยเสียงที่เย็นชา " คิดอยากจะแย่งลูกชายของข้า ไม่ถามแม่ของเขาหน่อยเหรอว่ายินยอมหรือไม่!"