บทที่ 195 พุทราแดงหนึ่งถุง

"ท้องน้อยยังปวดหรือไม่?"อู๋ซีหยวนไม่ค่อยสบายใจ จึงถามด้วยความเป็นห่วง

ซูจิ่วเย่ว์ส่ายหัวโดยอัตโนมัติ และพยักหน้าอีกครั้ง อู๋ซีหยวนงง กําลังจะถามอีก ก็ได้ยินภรรยาของเขาพูดออกมาเสียงเบาว่า "นิดหน่อย"

จริงๆแล้วก็ไม่ได้เจ็บเท่าไหร่ ถ้าเป็นปกติ นางทนๆไว้ก็ผ่านไปแล้ว

แต่พอคนเรามีที่พึ่งแล้ว ก็กลายเป็นคนบอบบางขึ้นมา

นางแค่อยากให้เขาปลอบ แม้ว่าเขาจะพูดแค่ว่าเด็กดี ในใจนางก็รู้สึกหวานชื่นแล้ว

พออู๋ซีหยวนได้ยินนางบอกว่ายังเจ็บอยู่นิดหน่อย คิ้วก็ขมวดขึ้นมาทันที

เขาหยิบถุงกระดาษออกมาจากเสื้อของเขา และยื่นให้นาง "เจ้ากินนี่สิ"

พอซูจิ่วเย่ว์เปิดถุงกระดาษดู ก็เห็นพุทราแดงขนาดใหญ่หลายลูกห่ออยู่ข้างใน ดูน่ารักมาก

อู๋ซีหยวนอธิบายอยู่ข้างๆว่า "ได้ยินคนพูดว่ากินพุทราแดงจะรู้สึกดีขึ้น เจ้าลองกินดูหน่อยไหม?"

ความหิวโหยเพิ่งบรรเทาลง พุทราแดงถือเป็นวัตถุดิบที่มีราคาแพง อู๋ซีหยวนต้องคัดหนังสือตั้งสองวัน ถึงเพียงพอที่จะซื้อพุทราแดงแค่สิบห้าลูก

เขาเกิดความรู้สึกอ่อนแออย่างไร้ประโยชน์ขึ้นมา เขาอยากจะทำดีกับนาง อยากจะเอาสิ่งดีทุกชนิดมาให้นาง

แต่ว่า ตอนนี้แค่เพียงหนึ่งตำลึงสำหรับเขาแล้วยังเป็นเรื่องยากเลย

ในชาติที่แล้วเขาไม่เคยฝันเลยว่า วันหนึ่งเขาจะมีเงินน้อยขนาดนี้

มองดวงตาที่เปล่งประกายของภรรยาของเขา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าการประหยัดของเขาในช่วงนี้คุ้มค่าแล้ว

ซูจิ่วเย่ว์ยื่นมือซ้ายออกมา บีบพุทราลูกหนึ่งยื่นให้อู๋ซีหยวน

อู๋ซีหยวนชะงักเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตากับนางพอดี นัยน์ตาสีดําเปล่งประกายของนางนั้นมีเพียงเขาคนเดียว ตอนที่มองเขา ก็ทําให้เขารู้สึกในโลกนี้มีเพียงเขาคนเดียวที่สามารถเข้าตาของนางได้

มุมปากของเขาค่อยๆยกขึ้นและส่ายหัวกับนาง "จิ่วเย่ว์กินเลย ข้าไม่ได้ปวดท้อง กินไปก็เสียดาย"

ทันทีที่เขาพูด พุทราลูกหนึ่งก็ถูกซูจิ่วเย่ว์ยัดเข้าไปในปากของเขาอย่างรวดเร็ว

เขาอึ้งไปพักหนึ่ง ก็เห็นนางทำตาหยียิ้มออกมา "ไม่เสียดายหรอก! เรามากินด้วยกัน!"

ตอนที่นางยิ้ม อู๋ซีหยวนรู้สึกว่าหัวใจของเขาจะละลายแล้ว

เห็นนางห่อกระดาษเก็บไว้อย่างจริงจัง จึงถามว่า "ทําไมเจ้าไม่กินล่ะ?"

ซูจิ่วเย่ว์เอาถุงกระดาษที่ห่อเสร็จใส่ไว้ในเสื้อ และยิ้มให้เขาหวานๆ "ข้าจะเอากลับไปกินกับแม่"

หลายล้านความรู้สึกก็บุกขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจของอู๋ซีหยวน ผู้หญิงแบบนี้จะให้คนไม่ชอบได้อย่างไร? ไม่แปลกใจที่แม่ของเขาจะเอ็นดูสาวน้อยคนนี้ขนาดนี้ ระหว่างมนุษย์นั้นมักจะนึกถึงและทำเพื่อซึ่งกันและกัน

ท่านให้ลูกท้อแก่เรา เราตอบแทนท่านด้วยหยกงาม มิใช่เป็นการตอบแทน แต่ขอให้เราต่างให้ค่าแก่มิตรภาพตลอดไปดีกว่า

อู๋ซีหยวนเอื้อมมือไปลูบผมของนาง อ้าปากจะพูด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ซูจิ่วเย่ว์กลับจับมือเขาและพูดว่า "พวกเรากลับไปกันเถอะ อย่าปล่อยให้แม่รอนานเลย"

นางดูเหมือนจะเคยชินกับการจับมือกับอู๋ซีหยวนต่อหน้าสาธารณชนแล้ว และไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองพวกเขาอย่างไร

ทันใดนั้น นางก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หันหน้ามองอู๋ซีหยวน "เจ้าไปได้ยินใครมาว่ากินพุทราแดงแล้วจะรู้สึกดีขึ้น?"

พุทราแดงบำรุงเลือด นางเห็นจากในสมุดที่อาจารย์นางเหลือไว้ให้ แต่ผู้ชายอย่างซีหยวนแล้วไม่น่าจะเคยศึกษาสิ่งนี้