บทที่ 196 พี่ชายสมาธิดีมาก

ขณะที่เขาพูด และพลางยกมือคำนับอู๋ซีหยวน “พี่ซีหยวนมีสมาธิดีมาก ข้ารู้สึกละอายยิ่งนัก！”

อู๋ซีหยวน ：..........

ไม่ใช่ว่าเขามีสมาธิดี แต่เป็นเพราะภรรยาของเขายังเด็กอยู่........

แน่นอนว่า เขาจะไม่เอ่ยคำเหล่านี้กับพวกเขา จึงเดินอ้อมผ่านเขาไปที่โต๊ะของตัวเอง แล้วถามอย่างใจเย็นว่า “เจ้าท่องหนังสือของวันนี้เสร็จแล้วหรือ?”

โจมตีครั้งเดียวถึงตาย

เมิ่งอวี่ชุนร่ำไห้ และทรุดตัวลงบนเตียงนอน “ทำไมคนเราถึงแตกต่างกันได้ขนาดนี้? บางคนสามารถไปหาภรรยาหลังเลิกเรียนได้ แต่บางคนกลับต้องท่องตำราอยู่ที่สำนักศึกษา และบังเอิญที่คนอื่นท่องจำได้แล้ว แต่ข้ากลับท่องจำไม่ได้ ข้าช่างอาภัพนัก”

ครู่ต่อมา เขาก็ลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้ง และเข้าหาอู๋ซีหยวนใกล้ๆ ยกมือขึ้นพร้อมแยกเขี้ยวขู่ใส่เขา

“รีบบอกเคล็ดลับในการท่องจำมาให้ข้าโดยเร็ว！ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าใจร้ายนะ！”

อู๋ซีหยวนหัวเราะเบาๆ และเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มองเขาด้วยใบหน้ากึ่งยิ้ม “ถ้าเจ้าเหม่อลอยในขณะที่อาจารย์กำลังบรรยาย เกรงว่าจะท่องจำได้ง่ายกว่า”

เมิ่งอวี่ชุนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ยิ้มอย่างไม่เต็มใจ และนั่งตัวตรง “เจ้าเองก็เห็นเช่นกันหรือ”

แต่ไม่ใช่ว่าเขาต้องการเหม่อลอย แต่คนเราจะมีความสนใจที่จดจ่อสี่ถึงห้าชั่วโมงต่อวันได้อย่างไร?

“ข้าก็ไม่อยากเป็นเช่นนั้น แต่การอ่านหนังสือทั้งวัน แม้ว่าจะเป็นนักเรียน แค่เห็นข้าก็ปวดหัวแล้ว”

สิ่งที่อู๋ซีหยวนภูมิใจที่สุดคือการควบคุมตัวเอง เมื่อเขามีสมาธิ เขาก็ไม่ได้ยินเสียงรอบข้างเลย และจะจดจ่อกับการอ่านหนังสือเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าเมิ่งอวี่ชุนดูหมดเรี่ยวแรงและไร้ชีวิตชีวา ดูเหมือนว่าเขาเห็นแล้วก็ทนไม่ไหว จึงถอนหายใจ และพูดกับเขาว่า “แน่นอนว่าเจ้าท่องหนังสือแบบนี้มันย่อมไม่ได้ผล เจ้าต้องเข้าใจความหมายก่อน จากนั้นก็จะท่องจำได้เร็วขึ้น”

เมิ่งอวี่ชุนรู้ว่าเขากำลังชี้แนะตัวเอง ดังนั้นจึงรีบลุกขึ้น และโค้งคำนับของคุณเขา “น้อมรับคำชี้แนะ”

.

ซูจิ่วเย่ว์และหลิวซุ่ยฮวาพักที่โรงเตี๊ยมหนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นพวกเขาตื่นแต่เช้า ไปลงบันทึกรายละเอียดการเข้าพักที่พ่อค้าคนกลาง จากนั้นก็เดินทางไปจวนสกุลเย่ว์

วันนี้นายหญิงเย่ว์ก็ตื่นแต่เช้า รีบแต่งตัว และรอพวกเธออยู่ที่บ้าน

คนเฝ้าประตูเพิ่งเข้ามารายงาน เธอก็รีบพาสาวใช้และแม่สามีออกไปข้างนอก

“จิ่วเย่ว์ พี่สะใภ้หลิว พวกท่านมากันเช้ามาก ทานข้าวหรือยัง? ข้าจะให้ในครัวเตรียมอาหาร ท่านทั้งสองทานข้าวก่อนแล้วเราค่อยออกเดินทางดีไหม?”

เมื่อหลิวซุ่ยฮวาได้ยินนางเรียกตัวเองว่าพี่สะใภ้ ก็รู้สึกใกล้ชิดกับนางมากขึ้น

สุภาพสตรีผู้สูงศักดิ์เหล่านี้ต่างก็คิดว่าตัวเองสูงส่ง แต่นายหญิงเย่ว์คนนี้อ่อนน้อมถ่อมตน ช่างเป็นคนที่ยอดเยี่ยมนัก

“นายหญิงเกรงใจเกินไปแล้ว ก่อนมาพวกข้าทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว ถ้าท่านเตรียมตัวเสร็จแล้ว พวกเราออกเดินทางเลยไหม?”

นายหญิงเย่ว์อยากจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย เกรงว่าจะมีคนมาชิงตัดหน้านางไป

นางหัวเราะอย่างเต็มที่ “พี่สะใภ้ไม่ต้องเกรงใจ นามสกุลเดิมของข้าคือหลี่ ชื่อเซ่าอิง ท่านเรียกข้าว่าน้องเซ่าอิงก็ได้”

หลิวซุ่ยฮวาปฏิบัติตามอย่างเต็มใจ จากนั้นนายหญิงเย่ว์ก็พูดต่อว่า “ข้าให้คนเตรียมเอกสารแล้ว ท่านทั้งสองช่วยดูหน่อยได้ไหม?”