บทที่ 203 ไม่มีตาเลยสักนิด

แม้ว่าอู๋ซีหยวนจะมีข้อสงสัยมากมายในใจ แต่เขาจะเสียมารยาทในเวลานี้ไม่ได้

ราชวงศ์ต้าเซี่ยที่ยิ่งใหญ่ปกครองด้วยความกตัญญู และมีผู้คนมากมายจับตาดูอยู่ หากเขามีทัศนคติที่ไม่เคารพ เขาอาจถูกแทงข้างหลังเอาได้

เขาเดินไปทำความเคารพต่อนางจัง “ท่านแม่ยาย”

นางจังมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขาหลังจากที่เขาหายดีแล้ว

ก่อนหน้านี้จิ่วยาบอกว่าเขาไม่มีทางดีขึ้นได้แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงกลับมาหายดีได้ละ?

เมื่อได้ยินอู๋ซีหยวนเอ่ยเรียกตน นางก็พยักหน้ารับคำทักทายนั้น

อู๋ซีหยวนพานางไปที่ร้านน้ำชาข้างนอกและให้พนักงานรินชาถ้วยหนึ่ง และจึงถามนางว่า "ท่านแม่ยายมาครั้งนี้ มีเรื่องอะไรเกินขึ้นหรือขอรับ?"

นางจังถือถ้วยชา นิ้วหัวแม่มือลูบถ้วยชาอย่างกระสับกระส่าย หลังจากฟังเขาพูดแล้ว นิ้วของนางจึงสะดุดเล็กน้อย นางถอนหายใจ จากนั้นก็ตาแดงขึ้นมาทันที "ข้า... ข้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ พวกเขาไม่มีใครยอมช่วยข้า ข้าก็หาจิ่วยาไม่เจอ ได้ยินคนบอกว่าเจ้าอ่านหนังสืออยู่ที่นี่ ข้าก็ลองออกมาเสี่ยงดวงดู..."

นางเอาแต่พูดไม่หยุด แต่ก็ไม่พูดเข้าประเด็นเสียที

หากซูจิ่วเย่ว์ได้ยินสิ่งที่แม่ของนางพูด นางคงจะต้องใจอ่อนโยนอย่างแน่นอน แต่อู๋ซีหยวนที่ผ่านความยากลำบากในชีวิตมาแล้วและไม่มีความเมตตาอีกต่อไป

เมื่อเห็นแม่ยายเช็ดน้ำตา เขาก็ไม่สนใจนางและมองดูนางจากด้านข้าง ไม่ว่านางจะเศร้าจริงๆ หรือแค่แกล้งทำเป็นเศร้า เขาก็ดื่มชาไปเงียบๆ และสุดท้ายเขาก็ไม่ลืมที่จะขอให้พนักงานเติมน้ำชาให้อีกแก้ว

นางจังร้องไห้จนเหนื่อย และในที่สุดก็พูดเข้าประเด็นเสียที

“น้องชายของข้าซึ่งเป็นน้าของจิ่วยาถูกพาตัวไปตอนเที่ยงของเมื่อวานก่อน และหลานชายของข้าจ้วงจ้วงก็ถูกพาตัวไปด้วย ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาขอร้องจิ่วยา ข้าได้ยินจากน้าของนางเคยพูดถึงเรื่องนี้ ดูเหมือนเรื่องนี้จะมีอะไรเกี่ยวข้องกับจิ่วยา”

ดวงตาของอู๋ซีหยวนเย็นชาขึ้นมาทันที เขาคิดถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน บางทีเงินของแม่ยายอาจจะหมด หรือบางทีนางอาจจะเสียดาย... แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่านางมาที่นี่เพื่อเรื่องนี้จริงๆ

ในฐานะแม่ เธอไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าลูกสาวของเธอแท้ๆ ที่จะต้องไปเสี่ยงชีวิตตัวเองด้วยการช่วยชีวิตน้าของเธองั้นเหรอ!

คิดถึงแต่ความปลอดภัยของน้องชาย แต่กลับไม่สนใจลูกสาวตัวเองแม้แต่น้อย และไม่รู้จะพูดว่าสมองคิดว่าเป็นง่ายๆ หรือเห็นแก่ตัวดี

ในที่สุด นางจังก็ถามว่า “ซีหยวน เจ้ารู้ไหมว่าจิ่วยาอยู่ที่ไหน ข้าได้ยินมาจากครอบครัวของเจ้าว่านางมาที่เมืองนี้เพื่อตามหาเจ้า"

อู๋ซีหยวนพยักหน้า เขาไม่ได้ปิดบังนาง เรื่องกับครอบครัวของจิ่วเย่ว์จะต้องได้รับการแก้ไขไม่ช้าก็เร็ว หากเขาตัดสินใจโดยไม่บอกเธอ คงเป็นเรื่องวุ่นวายถ้านางมารู้ทีหลัง

"เธออยู่กับแม่ข้าที่โรงเตี๊ยม ข้ามจะพาท่านไปหานางแล้วกัน"

วันนี้กับเขาและแม่ของเขาพักกันที่นี่ เขาสามารถปกป้องจิ่วเย่ว์ได้ ซึ่งดีกว่าทิ้งเธอไว้ตามลำพัง

โชคดีที่ตอนนี้อาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยม ถ้ารอย้ายไปบ้านใหม่และถูกพวกเขาตามหาจนเจอ อย่างนั้นจะไม่มีวันสงบสุขจริง ๆ

เมื่อเขาพานางจังกลับไปที่โรงเตี้ยม ซูจิ่วเย่ว์และหลิวซุ่ยฮวายังไม่กลับมา ทั้งสองก็นั่งรอที่ห้องรับรอง

ซูจิ่วเย่ว์ยุ่งมาทั้งวันและกำลังเดินเข้าไปในประตูพร้อมเสียงพูดคุยหัวเราะกับหลิวชุ่ยฮวา ทันใดนั้นผู้หญิงคนหนึ่งก็วิ่งมาหานางอย่างตื่นเต้นและกอดนางเอาไว้

นางสะดุ้งและแทบจะอยากจะกระโดดหนี แต่ถูกผู้หญิงคนนั้นรั้งไว้