บทที่ 208 เก้าชั่วโคตร

ซูจิ่วเย่ว์ไม่สามารถหลบซ่อนอยู่ข้างนอกได้ตลอดไป เธอไปขอน้ำผึ้งจากเสี่ยวเอ้อร์ และชงน้ำผึ้งชามใหญ่ให้อู๋ซีหยวน เมื่อรู้สึกว่าความร้อนบนใบหน้าของตัวเองค่อยๆลดลงแล้ว จึงถือชามและค่อยๆเดินไปยังห้องของเขา

เมื่อเธอไปถึงหน้าประตู มองดูแสงเทียนที่สลัวข้างใน เธอก็นึกถึงท่าทางอันธพาลของเขา เธอลังเลและกัดริมฝีปากล่าง ในที่สุดก็ผลักประตูออกและเดินเข้าไป

อู๋ซีหยวนนั่งอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ ถือหนังสืออยู่ในมือและอ่านอย่างจริงจัง

ราวกับว่าเขาได้ยินเสียงเธอเปิดประตูเข้ามา เขาหันกลับมามองเธอ แล้วส่งยิ้มให้เธอ

ซูจิ่วเย่ว์กลับเขินอายเล็กน้อย ท่าทางที่เธอวิ่งหนีเมื่อกี้ มันช่างน่าอายมากจริงๆ

แต่เธอก็คิดอีกครั้งว่า เขาคือสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอ ก็แค่จูบกัน มีอะไรน่าเขินอาย?

เธอถือชามและเดินไปที่โต๊ะ แล้ววางชามไว้ข้างๆมือของเขา

จากนั้นเธอก็หยิบเข็มขึ้นมาเขี่ยไส้ตะเกียงน้ำมันก๊าดออกมาเล็กน้อย ในห้องก็สว่างขึ้นมากทันที

“ในห้องมืดมาก เจ้าไม่กลัวจะทำให้สายตาเสียหรือ” เธอพูดเพื่อทำลายความคลุมเครือในห้อง

เมื่ออู๋ซีหยวนได้ยินสิ่งนี้ก็ว่างหนังสือลง แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่อ่านแล้ว มองเจ้า”

ซูจิ่วเย่ว์เบือนหน้าไปทางอื่น หูของเธอก็เริ่มเป็นสีชมพู “ข้ามีอะไรน่ามองเหรอ”

“การมองหญิงงามใต้แสงเทียน ถือเป็นพรที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตมิใช่หรือ?”

“อย่ามัวแต่พูด ดื่มน้ำหวานก่อน ข้าจะไปตักน้ำร้อนกลับมาเพื่ออาบน้ำ” จิ่วเย่ว์ที่โกรธมากแต่ไม่กล้าแสดงอาการออกมาเลือกที่จะหนีหน้าอีกครั้ง

อู๋ซีหยวนดื่มน้ำหวานอย่างเชื่อฟัง และเรียกเธอที่กำลังจะออกไป “ข้าไปเอง！”

ซูจิ่วเย่ว์ไม่ได้โต้เถียงกับเขา เธอนั่งลงและถอนหายใจ วันนี้มีเรื่องมากมายเกิดขึ้น จนเธอรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

อู๋ซีหยวนกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาถือกาน้ำทองแดง และเทน้ำร้อนลงในอ่างไม้ แล้วเรียกซูจิ่วเย่ว์มาอาบน้ำ

หลังจากเรียกแล้ว เมื่อซูจิ่วเย่ว์ไม่ตอบเขา เขาก็ถามอย่างสงสัยว่า “เป็นอย่างไรบ้าง? เหนื่อยใช่ไหม?”

ซูจิ่วเย่ว์ส่ายหัว “ไม่ใช่ กำลังคิดอะไรบางอย่าง”

ก่อนที่อู๋ซีหยวนจะถามเธอ เธอก็พูดอีกครั้งว่า “วันนี้แม่ของข้ามาหาข้าอีกแล้ว”

อู๋ซีหยวนขมวดคิ้ว “มาหาเจ้าทำไม?”

ซูจิ่วเย่ว์ถอนหายใจ และกังวลว่าคนข้างนอกจะได้ยิน ดังนั้นเธอจึงโน้มตัวไปใกล้หูของเขาแล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้เขาฟัง

สีหน้าของอู๋ซีหยวนเปลี่ยนไปทันที “ไร้สาระ！”

แน่นอนว่าซูจิ่วเย่ว์รู้ว่าเป็นเรื่องไร้สาระ “ข้าไม่ได้รับปากนาง แต่ข้ากลัวว่านางจะไปจัดการเอง ถึงตอนนั้นนางก็จะทำให้พวกเราต้องเดือดร้อนไปด้วย”

ถ้าต้องนับเก้าชั่วโคตรจริงๆ เกรงว่าคนทั้งหมู่บ้านก็ไม่มีใครรอด

อู๋ซีหยวนกำลังครุ่นคิดว่าในชาติที่แล้วได้เกิดเรื่องนี้ขึ้นหรือไม่ ซูจิ่วเย่ว์ก็ถามอย่างกังวลว่า “สามี พวกเราควรทำอย่างไรดี?”

อู๋ซีหยวนส่ายหัว “อาบน้ำเข้านอนก่อนเถอะ ให้เวลาข้าคิดเรื่องนี้หน่อย”

.

เช้านี้ ซูจิ่วเย่ว์ตื่นเช้ามาก เธอถูกฝันร้ายปลุกให้ตื่นอีกครั้ง

เธอนั่งอยู่บนเตียงและหายใจหอบ ใบหน้าของเธอดูตกใจ ผมที่หน้าผากของเธอก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ดูแล้วช่างน่าสงสารจริงๆ

อู๋ซีหยวนหลับไม่สนิท ทันทีที่ซูจิ่วเย่ว์ขยับตัว เขาก็ตื่นขึ้นเช่นกัน

“เป็นอะไรไป? ฝันอีกแล้วเหรอ?”

ซูจิ่วเย่ว์พยักหน้า “อืม เป็นความฝันที่มีดีมากๆ”

ในความฝันแม่ของเธอใช้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซูอี๋เพื่อติดสินบนคนรับใช้ตระกูลซู โดยบอกว่านางอยากทำงานที่จวนตระกูลซู

แต่ไม่คาดคิดว่านางจะวางยาในอาหารของท่านอ๋องมู่ และถูกจับได้คาหนังคาเขา