บทที่ 27 ความฝัน

หลิวซุ่ยฮวามองกลับมาที่เขา "เป็นอะไร? หรือว่าซีหยวนอยากกินไข่ตุ่น?"

อู๋ซีหยวนส่ายหัว "ไม่ ไม่ใช่ว่าข้าไม่ให้พี่ชายรองทำตุ๊กตาหิมะ แต่เป็นเมียของข้าเองที่บอกให้ข้าพูดแบบนั้น ควรให้ไข่ตุ่นเมียข้าด้วย!"

หลิวซุ่ยฮวายิ้มและมองไปที่ซูจิ่วเย่ว์ที่ยืนอยู่ข้างกองฟืน "ทั้งหมดเถอะ คนละอัน!

เธอบอกว่าวันนี้ซูจิ่วเยว่สับฟืนจำนวนมากและวางไว้ในลานสวน แทนที่จะวางไว้ในที่เก็บฟืน เขากลับกองไว้ข้างนอกบ้ที่เก็บฟืน ราวกับว่าเธอกลัวใครจะผ่านไป

หนิวหนิวและกัวกัวที่อยู่ด้านข้างก็ตะโกนว่า "ท่านย่า! พวกข้าก็อยากกินเหมือนกัน!"

ตอนนี้หลิวซุ่ยฮวาก็มีเงินอยู่ในกระเป๋าของเธอแล้ว และก็ใจกว้างกว่าเมื่อก่อนมาก

"’งั้นก็ทั้งหมดเลย! ย่าจะไปทำให้พวกเจ้า"

เธอตีไข่ห้าฟองและแบ่งออกเป็นสิบถ้วยเล็กๆ โดยไม่คำนึงถึงเด็กและผู้ใหญ่ วันนี้ทุกคนมีส่วนแบ่ง!

อาหารในครัวพร้อมแล้วและหิมะในสนามก็ถูกเก็บกวาดเกือบหมดแล้ว และพวกเขาได้ปั้นตุ๊กตาหิมะขนาดใหญ่

เด็กๆสนุกสนาน หลิวซุ่ยฮวาเดินออกมาบอกอาหารเสร็จแล้ว และพวกเขากลับไปกินข้าว

หลังจากกินข้าวเสร็จ หลิวซุ่ยฮวาก็เรียกซูจิ่วเย่ว์ ไปที่ห้องของเธอตามลำพัง โดยต้องการถามเธอโดยละเอียดว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?

คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่บ้านในวันนี้ทำให้เธอรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

ลูกสะใภ้ของเธอเป็นเด็กที่โชคดีจริงๆ เธอจะโชคดีขนาดนี้ได้อย่างไร?

ซูจิ่วเยว่ไม่รู้ว่าเธอเรียกอะไร จึงรีบไปหลังจากล้างจานเสร็จ

“ท่านแม่ ท่านเรียกข้า?”

หลิวซุ่ยฮวานั่งบนเก้าอี้และมองดูเธอยืนอยู่ที่ประตูอย่างขี้เล่น บนร่างกายของเธอยังสวมเสื้อกันหนาวสีแดงพุทราที่เธอทําเอง ใบหน้าขาวๆเล็กๆและอ่อนโยนของเธอ เหมือนฝูหวาที่นั่งอยู่กับพระแม่กวนอิม

"ทำไมดูเหมือนจิ่วยาจะโตขึ้นแล้ว?" เธอพูดด้วยรอยยิ้ม

หญิงสาวจากครอบครัวที่ร่ำรวยต่างต้องการผอมเพื่อความสวย แต่ผู้คนบนภูเขากลับชอบผู้หญิงที่อ้วนกว่า ซึ่งแสดงให้เห็นว่าฐานะครอบครัวดีและตอนเด็กๆก็ไม่ได้ลำบากมาก

ซูจิ่วเย่ว์ตื่นมาล้างหน้าแต่เช้าทุกวัน อันที่จริงเธอก็สังเกตได้ว่าใบหน้าของเธอเหมือนดูมีเนื้อมากขึ้น

เธอยิ้มอย่างเขินๆ และพูดอย่างเขินอายว่า: "มาบ้านเราแล้วได้กินอิ่มท้อง ก็ย่อมอ้วนขึ้นบ้าง ท่านแม่เลี้ยงข้าอย่างดี"

คำพูดเหล่านี้หลิวซุ่ยฮวาชอบฟังมาก แต่เธอไม่ยอมยกความดีความชอบทั้งหมดให้กับตัวเองคนเดียว ดังนั้นเธอจึงพูดว่า: "นี่เป็นสิ่งที่เจ้าทำได้ไม่ใช่เหรอ? เจ้าดูสิ เจ้าเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่ถึงสองเดือน ก็หาเงินมากมายมาให้ครอบครัวแล้ว"

ซูจิ่วเยว่ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว "แต่มันเป็นเพียงแค่ความโชคดีเท่านั้น"

พวกเขาทั้งหมดก็ครอบครัวเดียวกันแล้ว หลิวซุ่ยฮวาก็ไม่ได้พูดจาอ้อมค้อมกับเธอมากนัก และถามเธอตรงๆว่า "จิ่วยา แม่ถามเรื่องอะไรเจ้าหน่อย เจ้าบอกความจริงกับแม่นะ"

ซูจิ่วเย่ว์มองเธออย่างเชื่อฟัง "ท่านแม่ ท่านพูด"

"เจ้า... เจ้ารู้ไหมว่าที่เก็บฟืนของเราจะถล่มในวันนี้" เมื่อถามเธอก็จับจ้องไปที่ซูจิ่วเย่ว์ โดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ

ซูจิ่วเย่ว์ไม่คาดคิดว่าเธอจะถามเรื่องนี้ เธอผงะเล็กน้อยและไม่พูดไปชั่วขณะ

พอเห็นหน้าตาเธอแบบนี้ หลิวซุ่ยฮวาจะไม่เข้าใจอะไรอีก?