บทที่ 51 ซ่อนเขาไว้

“ท่านแม่ ข้าควรทำยังไงดี?! มันเป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรเก็บเขาตั้งแต่แรก” ซูจิ่วเย่ว์โทษในความผิดของตัวเอง

หลิวซุ่ยฮวาแตะที่ไหล่เธอ “เรื่องนี้ไม่โทษเจ้าหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะแม่พยักหน้า ก็คงเอามันกลับมาไม่ได้เหมือนเดิม”

เมื่อเห็นว่าซูจิ่วเย่ว์กำลังจะร้องไห้ เธอจึงพูดต่อว่า "เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว โทษตัวเองไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก เราต้องหาทางซ่อนเขาไว้ก่อน โชคดีที่กลับมาเมื่อคืนนี้ไม่มีใครเห็น แต่ก็ไม่ต้องบอกว่าเขาซ่อนอยู่ที่ไหน”

หลิวซุ่ยฮวาก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับการไล่เขาออกไป เธอแค่พยายามคิดวิธีซ่อนเขาไว้

ซู่จิ่วหยูก็เสียสติไปแล้ว ฤดูหนาวที่หนาวจัด จะไปซ่อนตัวได้ที่ไหน?

หลิวซุ่ยฮวาคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า "ข้าจะไปปรึกษาเรื่องนี้กับพ่อของเจ้า อย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป ทำอาหารก่อน ไว้ค่อยว่ากัน"

หลิวซุ่ยฮวารีบออกจากห้องครัวแล้วกลับไปที่ห้องของเธอ เธอก้าวเข้าไปและปิดประตูตามหลัง

“พ่อเด็กน้อย! พ่อเด็กน้อย!”

อู๋ฉ่วนกำลังสวมเสื้อผ้า ได้ยินเสียงเธออดพูดไม่ได้ "เกิดอะไรขึ้น? ร้องเสียงอย่างกับผี"

หลิวซุ่ยฮวาไม่ได้จะมาทะเลาะกับเขา เธอรีบไปหาเขาและถามว่า: "ตาเฒ่า คิดหาวิธีเร็วๆ เราจะต้องซ่อนเด็กคนนั้นเอาไว้!"

อู๋ฉ่วนหยุดและมองดูเธอด้วยความประหลาดใจ "ซ่อนเหรอ? เมื่อวานเจ้าพาเขากลับมาทำไม และวันนี้เจ้าจะซ่อนเขาไว้เหรอ?"

หลิวซุ่ยฮวาไม่เคยบอกเขาว่าลูกสะใภ้ของเธอต่างจากคนทั่วไป แต่ตอนนี้เธอจำเป็นต้องพูดแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถคิดหาข้ออ้างอื่นๆ ที่จะโน้มน้าวสามีของเธอได้จริงๆ

“ในความฝันของจิ่วยา เธอฝันว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา และพวกเราทุกคนในหมู่บ้านต่างมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย”

อู๋ฉ่วนหัวเราะเยาะ “ข้าควรว่ายังไงดี! มันเป็นแค่ความฝัน เด็กๆก็ชอบคิดสุ่มสี่สุ่มห้าทั้งวัน”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่สนใจ หลิวซุ่ยฮวาก็รีบร้อน แย้งเสื้อกันหนาวในมือของเขาไป ไม่ให้เขาสวมมัน "ทำไมท่านคิดมั่วๆล่ะ! ความฝันของจิ่วยาไม่ใช่ต่างเกิดขึ้นจริงทั้งหมดเหรอ? อย่างไรก็ตามท่านฟังข้านะ เรื่องนี้ควรเชื่อดีกว่าไม่เชื่อ ท่านไม่เอาชีวิตของครอบครัวเราอยู่ในสายตา และยังไม่สนใจความปลอดภัยของคนทั้งหมู่บ้านด้วยเหรอ?”

อู๋ฉ่วนเห็นเธอมองตัวเองด้วยท่าทียืนกราน เขาคิดอยู่พักหนึ่งและในที่สุดก็ยอมประนีประนอม "ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามที่เจ้าบอก"

หลิวชุ่ยฮวาจึงช่วยเขาคลุมเสื้อกันหนาว พลางถามเขาว่า "แล้วท่านว่าตอนนี้จะทํายังไงดี เราจะซ่อนเขาไว้ที่ไหน?"

อู๋ฉ่วนให้เธอช่วยติดกระดุม หรี่ตาและคิดอยู่นาน ก่อนที่ดวงตาจะสว่างขึ้นเมื่อคิดวิธีออก

“เตาถ่านบนภูเขาด้านหลัง...”

หลิวซุ่ยฮวายังจำได้ว่าก่อนที่พวกเขาจะเผาถ่านที่นั่นเพื่อไปแลกเงิน และต่อมาก็มีคนเผาถ่านมากขึ้นเรื่อยๆ และถ่านของพวกเขาไม่ถือว่าเป็นของดีอะไร จึงขายไม่ได้ราคา พวกเขาจึงไม่เผาแล้ว

หลิวซุ่ยฮวาปรบมือขึ้นดัง "นี่เป็นสถานที่ที่ดี ทำไมข้าคิดไม่ถึงเลย!"

เธอยื่นมือออกแล้วดีดหน้าผากอันแวววาวของอู๋ฉ่วน “ทำไมแต่ก่อนข้ามองไม่ออกเลย สมองของตาเฒ่าบางครั้งก็ใช้ได้ทีเดียว”

อู๋ฉ่วนเจ็บ จึงปิดหน้าผากแล้วจ้องมองเธอ “ลงไม่ลงมือไม่เบา ไหนบอกว่ามีเรื่องไม่รีบไปเหรอ? อีกไม่นานทุกคนก็จะตื่น ดูสิว่าเจ้าจะออกไปข้างนอกอย่างไร!"

หลิวซุ่ยฮวาหยุดทันที "ใช่! ข้าต้องรีบออกไป! อย่าให้ใครขวางหน้าประตูไว้ล่ะ"

เธอแกล้งทำเป็นออกไปข้างนอกสักพักแล้วรีบกลับบ้าน

อู๋จงหยวนยืนอยู่ที่ลานบ้าน ดูซูจิ่วเย่ว์สับฟืนหลังจากฝึกซ้อมเสร็จ เธอจึงเรียกเขา "จงหยวน!"

อู๋จงหยวนมองกลับไปที่เธอ และเห็นเธอกวักมือเรียก "มานี่สิ ข้ามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง"