บทที่ 53 พวกเรามีม้า

ซู่จิ่วเย่ว์รีบไปช่วยพยุงหญิงชราขึ้นและตบหลังของเธอ

เมื่อหญิงชราหายใจออก ซู่จิ่วเย่ว์จึงถอยออกไปอย่างเชื่อฟังราวกับเป็นฉากหลัง

บางทีเธออาจจะเหนื่อยจากการร้องไห้ หรืออาจเป็นเพราะร่างกายของเธออ่อนแอเกินไป เธอจึงสลบไปอีกครั้ง

ซู่จิ่วเย่ว์ยืนอยู่ข้างๆ เธอก็ลังเลที่จะพูด

หลิวซุ่ยฮวาสังเกตเห็นบางสิ่งผิดปกติเกี่ยวกับเธอจึงพูดว่า "จิ่วยา เจ้าเป็นอะไรไป?"

ซูจิ่วเยว่ส่ายหัว “ท่านแม่ ข้าแค่มองท่านยายแล้วรู้สึกหดหู่ ท่านอาจารย์เคยพูดก่อนหน้านี้ว่า หากกินโป่งรากสน10กรัมกับชะเอมเทศ3กรัมต้มก็ช่วยบรรเทาได้”

หลิวซุ่ยฮวาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อไม่กี่วันก่อนซู่จิ่วเย่ว์ได้ไปเรียนกับท่านปู่หวงทุกวัน แต่เธอไม่คิดว่าเพียงไม่กี่วันก็ได้นำมาใช้ประโยชน์

แน่นอนว่าเธอเชื่อใจลูกสะใภ้ของเธอ ถ้าจิ่วยาไม่มั่นใจ เธอคงไม่พูดออกมาในเวลานี้อย่างแน่นอน

แต่น่าเสียดายที่แม่ของเธอไม่ใช่แม่ของเธอแค่คนเดียว

“พวกเจ้าสองคนไปเล่นอยู่ลานบ้านนะ แม่จะคุยกับท่านลุงเจ้าสักพัก”

ซู่จิ่วเย่ว์และอู๋ซีหยวนพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง เมื่อเห็นเธอเข้าไปในบ้าน อู๋ซีหยวนก็เข้ามากระซิบที่หูของซูจิ่วเย่ว์ว่า "เมีนข้า ข้างนอกมีม้า!"

เด็กๆไม่ค่อยเห็นม้าตัวสูง ตอนนี้เมื่อเห็นพวกเขาจึงตื่นเต้นเป็นธรรมดา

เมื่อเห็นเขาจึงอยากแบ่งปันความสุขนี้ให้กับซู่จิ่วเย่ว์ด้วย ซู่จิ่วเย่ว์ตกตะลึง ภายในใจตื่นเต้นมาก

ม้า? สถานที่นี่จะมีม้าได้อย่างไร?

เป็นไปได้ไหมว่ามีคนมาตามหาใครบางคนอยู่ที่นี่?

เครื่องหมายคำถามจำนวนนับไม่ถ้วนโผล่ออกมาจากในใจของเธอ เธอจับมือของอู๋ซีหยวนทันที แล้วบอกเขาอย่างจริงจังว่า "ซีหยวน หากมีใครมาถามอะไร ให้เจ้าอยู่ข้างๆข้าและไม่ต้องพูดอะไร"

อู๋ซีหยวนสับสนยิ่งไปกว่าเธออีก และมองดูเธออย่างแปลกๆ "จะมีคนได้อย่างไร? ไม่มีใครเลย ฮวาฮวาบอกข้าเพียงว่ามีม้าอยู่ข้างนอก"

ฮวาฮวาเป็นแมวที่ตระกูลหลิวเลี้ยง และอู๋ซีหยวนก็กำลังเล่นกับมันอยู่ที่ลานบ้าน

ซู่จิ่วเย่ว์ตามความคิดของเขาไม่ทัน แต่อู๋ซีหยวนกลับจับมือเธอวิ่งออกไปนอกลานบ้าน

"ไปกันเถอะ! เมียข้า พวกเราไปดูกันเถอะ!"

ซูจิ่วเย่ว์ถูกเขาลากออกจากประตูและวิ่งไปที่ทางเข้าหมู่บ้านอีกครั้ง

หมู่บ้านหลิวเจียมีภูมิประเทศที่ต่ำ พอออกจากทางเข้าหมู่บ้านก็มีแม่น้ำสายหนึ่งที่หลายวันก่อนแห้งขอดแล้ว

เมื่อไม่นานมานี้มีหิมะตกหนักหลายครั้ง ในแม่น้ำเวลานี้จึงมีน้ำอยู่บ้างเล็กน้อย

ม้าตัวสูงตัวหนึ่งกำลังดื่มน้ำอยู่ริมแม่น้ำ แสงแดดตอนเที่ยงวันส่องบนหลังของมัน ขนสีน้ำตาลแดงส่องประกายแวววาวสุขภาพดีขณะมันเคลื่อนไหว

ซูจิ่วเย่ว์มองจากไกลๆ และคิดว่าตัวเองอาจจะไม่สูงเท่าขาม้าด้วยซ้ำ

ดูเหมือนเด็กผู้ชายจะชอบม้าโดยธรรมชาติ อู๋ซีหยวนจับมือซู่จิ่วเย่ว์ แล้วกระโดดอย่างตื่นเต้น "เมียข้า! ม้าตัวใหญ่! ม้าตัวใหญ่! ขยับแล้วขยับแล้ว!"

ต่างจากเขา ซูจิ่วเยว่รู้สึกตื่นตกใจเล็กน้อย

ม้าตัวนี้สูงมากและคาดว่าเท้าเดียวของมันอาจจะเหยียบเธอจนตายได้

ยิ่งเธอคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งขมวดคิ้วลึกมากขึ้นเท่านั้น

ม้าที่ไม่มีบังเหียน น่าจะเป็นม้าป่าบนภูเขา ไม่รู้ว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

เมื่ออู๋ซีหยวนเห็นเธอมองดูม้าด้วยความตื่นตกใจ เลยส่ายแขนเธอเบาๆ แล้วพูดว่า"เมียข้า พวกเราไปดูกันดีเถอะ?"

ซูจิ่วเย่ว์ยังคงลังเล "มัน... จะกลัวพวกเราไหม?"

อู๋ซีหยวนเอียงศีรษะและคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่งั้นข้าจะลองถามมันดู?"

เขาเข้าไปใกล้อีกหน่อยและม้าก็ไม่วิ่งหนีไปแต่กลับหันหน้ามามองเขา

คนหนึ่ง ม้าหนึ่ง สี่ตาหันหน้าเข้าหากัน อู๋ซีหยวนก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปล่งประกาย