บทที่ 7 ไปตลาด

ในปีนี้ราคาผ้าคลุมหน้าที่พวกเขาปักราคาก็ลดลงมาก แต่ผู้คนก็ต้องขายมัน หากพวกเขาไม่มีรายได้หลักนี้ ครอบครัวอาจจะยิ่งลำบาก

งานเย็บปักถักร้อยของหลิวซุ่ยฮวานั้นไม่เลว เธอว่าจะซื้อเส้นไหมสีเพิ่มเติมและซื้อลวดลายที่ซับซ้อนขึ้นอีกสองแบบ เพื่อดูว่าครั้งต่อไปเธอจะแลกเงินได้มากขึ้นไหม

ซูจิ่วเยว่ไม่ได้ไปตลาดมาหลายปีแล้ว เธอจึงรู้สึกตื่นเต้น

"ข้าไปได้ไหม?"

หลิวซุ่ยฮวายิ้มให้เธออย่างใจดี เอื้อมมือไปหยิกแก้มเล็กๆของเธอ “ได้อยู่แล้ว”

ซูจิ่วเยว่รู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้ยินสิ่งนี้ และยิ้มเล็กน้อย ดวงตาของเธอโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้า "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปกับท่านแม่!"

ทันทีที่พูดจบ เสียงของอู๋ซีหยวนก็ดังมาจากข้างนอก "ท่านแม่! กระซิบอะไรกัน? ข้าหิวแล้ว!"

เมื่อหลิวซุ่ยฮวาได้ยินลูกชายบอกว่าหิว เธอรีบเดินไปเปิดประตู "ซีหยวนหิวแล้วใช่ไหม? แม่จะอบขนมให้เจ้าไหม เดี๋ยวก่อน"

อู๋ซีหยวนก็เหมือนเป็นแค่เด็ก ที่ตอนนี้พูดอะไรก็ไม่เอา "ไม่! ข้าหิวมาก! ข้าอยากกินเดี๋ยวนี้!"

หลิวซุ่ยฮวาปวดหัวเล็กน้อย แต่ซูจิ่วเย่ว์ก้าวไปข้างหน้าและจับมือของเขา "เจ้าทนได้ไหม? พวกเราไปลูกไก่เถอะ ข้าอยากดูพวกมัน"

อู๋ซีหยวนถูกดึงความสนใจไปทันที "ใช่ ข้าไม่ได้ดูลูกไก่มาหนึ่งวันแล้ว พวกเราไปดูกันเถอะ!"

ตอนนั้นหลิวซุ่ยฮวาได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และโชคดีที่ตอนนี้ลูกสะใภ้คนที่สามมาอยู่ด้วย ไม่เช่นนั้นต้องเกลี้ยกล่อมสักระยะ

เช้าตรู่วันต่อมา ซูจิ่วเยว่ไม่กล้าที่จะนอนขี้เกียจต่อไป เธอมาช่วยพี่สะใภ้ใหญ่ทำอาหารเช้า และครอบครัวก็ตื่นขึ้นทีละคน

เดิมทีตระกูลอู๋ยังคงเลี้ยงหมูอยู่ แต่ต่อมาในช่วงเก็บเกี่ยวไม่ดีและหญ้าก็ใกล้จะหมด ที่กินได้คนก็นำมากินหมด จึงไม่เหลือที่จะให้หมูกิน

ในท้ายที่สุด เมื่อเห็นหมูผอมลงเรื่อยๆหลิวซุ่ยฮวาก็ตัดสินใจฆ่าหมู

ซูจิ่วเยว่ตักน้ำร้อนในหม้อด้านหลังให้หลิวซุ่ยฮวาและหลิวซุ่ยฮวาถืออ่างไม้และพูดว่า "จิ่วยา ไปทำความสะอาดและเปลี่ยนเสื้อผ้าของเจ้า เดี๋ยวหลังกินข้าวเช้าเสร็จเราจะเข้าเมืองกัน"

เฉินจ้าวตี้เพียงแค่มองพวกเขาด้วยความประหลาดใจเมื่อเธอได้ยินคำพูดนั้น แต่ไม่ได้พูดอะไร เอาแต่ยุ่งกับธุระของตัวเอง

หลังอาหารเช้า ในที่สุดหลิวซุ่ยฮวาก็เกลี้ยกล่อมอู๋ซีหยวน และพาซูจิ่วเย่ว์ออกไป เทียนซิวเหนียง ยืนอยู่ที่ประตูบ้านและพูดอย่างเย็นชาว่า "ข้าคิดว่าสองคนนี้พึมพำอะไรในห้องตอนเที่ยงเมื่อวาน! ที่แท้ท่านแม่ก็กำลังจะพาสะใภ้คนที่สามไปตลาด"

เธอพูดอยู่นานแต่ไม่มีใครตอบเธอ

เธอสะกิดเฉินจ้าวตี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอด้วยศอก "พี่สะใภ้ใหญ่ ทำไมท่านไม่พูดอะไรสักคำล่ะ?"

เฉินจ้าวตี้หันหน้าไปมองเธอด้วยคิ้วต่ำ "เจ้าต้องการให้ข้าพูดอะไร?"

แม้ว่าเทียนซิวเหนียงจะทนเธอแบบนี้ไม่ได้ แต่คนเดียวในครอบครัวที่สามารถยืนหยัดในแนวร่วมกับเธอได้คือพี่สะใภ้ใหญ่ของเธอ

“ท่านแม่พาสะใภ้สามไปตลาดแค่คนเดียว ทำเหมือนกับว่าเราทุกคนถูกเก็บมา สะใภ้สามมีวาสนาจริงๆได้ไปตลาดกับท่านแม่ ท่านแม่ต้องซื้อของอร่อยๆให้นางแน่ๆ น่าสงสารพวกเราที่ไม่มีวาสนาเช่นนั้น”

เฉินจ้าวตี้ไม่พูด แต่อู๋เอ้อร์เฉิงหันศีรษะและจ้องมองเธอ "เจ้าพูดให้น้อยลงหน่อย! เมื่อก่อนท่านแม่ของข้าก็พาเจ้าไปตลาด น้อยครั้งอย่างนั้นเหรอ? เจ้าเป็นคนเดียวที่เรื่องมากทั้งวัน!"

เทียนซิวเหนียงไม่พอใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ "นั่นเหมือนกันไหม?! ดูท่านแม่สิ ทุกครั้งก็ทำเหมือนข้าเป็นขโมย ไม่มีหรอกซื้อของให้ข้า! ข้าเรื่องมากเหรอ?! อู๋เอ้อร์เฉิง! หากเจ้าไม่พูดเรื่องนี้ให้ชัดเจนกับข้าในวันนี้ ข้าก็จะไม่จบแน่!"

อู๋เอ้อร์เฉิงกลัวท่าทางที่ไม่มีเหตุผลของเธอที่สุด เขาจึงตะคอกว่า "เจ้าตะโกนอะไร! อยากตะโกนใส่ประตูก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย ข้าไม่พูดกับเจ้าแล้ว!"