บทที่ 82 สถานการณ์ที่เลวร้ายในราชสำนัก

เมื่อได้ยินว่าเป็นหยก ปฏิกิริยาแรกของอาต้าคือชิ้นที่มอบให้คุณหนูซู เขาขมวดคิ้ว สัญลักษณ์ที่บ่งบอกตัวตนและสถานะแบบนี้ตกอยู่ในมือของคนนอกได้อย่างไร?

“พวกเจ้าตามข้ามา”

ชื่อจริงของอาต้าคือจ้าวซยง เขาเป็นนายพลภายใต้คำสั่งของเจ้าบ้านตระกูลซู เมื่อหลายวันก่อนแม่ทัพซูย้ายเขามาที่นี่เพื่อปราบปรามผู้ลี้ภัย และเพื่อให้แน่ใจว่าสถานการณ์ที่นี่จะไม่ส่งผลกระทบต่อเมืองยงโจว

เขารับคำสั่งในช่วงเวลาวิกฤต และเขาก็จัดการได้ดีมาก ถ้ากลับไปรายงานผลงาน เขาจะถูกเลื่อนขั้นขึ้นอีกหนึ่งระดับ

ซูจิ่วเย่ว์และหลิวซุ่ยฮวาเดินตามหลังเขา ไปบ้านของอาต้าที่อยู่ที่เมืองหนิวโถ่ว

อาต้าให้คนยกน้ำชามาให้พวกเขา แล้วสั่งให้ลูกน้องทั้งหมดออกไป มองดูแม่สามีและลูกสะใภ้ที่อยู่ตรงข้าม แล้วถามว่า “หยกที่เจ้าเอ่ยถึงใช่หยกที่คุณหนูซูมอบให้เจ้าใช่ไหม?”

ซูจิ่วเย่ว์ส่ายหน้า “ไม่ใช่ มันเป็นหยกสีดำ มีรูปงูสี่ขาสลักอยู่บนหยก”

อาต้าหรี่ตาลง และสายตาที่จ้องมองทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าก็เปลี่ยนไป

“สาวน้อย ก่อนหน้านี้เจ้าโกหกข้าใช่ไหม?” เขาลากเสียงยาว ราวกับว่าเตือนซูจิ่วเย่ว์ให้คิดให้ดีก่อนที่จะพูด

ซูจิ่วเย่ว์ตกตะลึง สมองที่วุ่นวายของเธอราวกับถูกคนทุบเข้าให้ และมีสติขึ้นมาทันที

ไม่ถูก！นั่นมันคือหยก！บนหยกไม่เพียงมีแค่ลวดลาย เหมือนว่าจะสลักชื่อไว้ด้วย อาจถูกเปิดเผยตัวตนได้！

เธอมาหาเขาแบบเปิดเผย ไม่ใช่ว่าติดกับดักด้วยตัวเองหรือ?

ในใจเธออยากจะตีตัวเองให้ตาย ทำให้ตัวเองมีอันตรายไม่พอ ยังเป็นภาระทำให้แม่สามีที่แสนดีกับเธอต้องตกอยู่ในอันตรายอีก

เธอเปิดปากของเธอ แต่ไม่สามารถหาคำพูดมาโต้เถียงเพื่อปกป้องตัวเองได้ชั่วขณะ

ดีที่หลิวซุ่ยฮวามีไหวพริบที่ดี “โกหกอะไรท่าน? หยกชิ้นนั้นก่อนหน้านี้มีคนผ่านมาที่บ้านของพวกข้า ต้องการแลกอาหารกับพวกข้า เขาไม่มีเงิน จึงนำหยกนี้มาแลกเปลี่ยน แม้ว่าพวกข้าจะได้เปรียบเล็กน้อย แต่เขาก็สมัครใจเอง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของสวรรค์！พวกข้าไม่ได้โกหกท่านจริงๆนะ！”

ไม่ว่าอาต้าจะเชื่อหรือไม่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ และเห็นเขาถอนหายใจอย่างเย็นชา

“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าบุคคลใดถึงสามารถใช้รูปงูสี่ขาได้?”

คำถามนี้เกี่ยวข้องกับจุดบอดด้านความรู้ของสตรีหมู่บ้านทั่วไปทั้งสองจริงๆ

แม่สามีและลูกสะใภ้ต่างส่ายหน้า อาต้าจึงพูดต่อว่า “ต้องเป็นท่านอ๋องที่มีสายเลือดโดยตรงกับฮ่องเต้เท่านั้นที่สามารถใช้มันได้！ดีที่พวกเจ้าเจอกับข้า ถ้าพวกเจ้าเอาไปรายงานที่ศาล ทำของประจำตัวท่านอ๋องสูญหาย และเปิดเผยร่องรอยของท่านอ๋อง！แม้จะมีสิบหัวก็ไม่พอให้ตัดหัว！”

หลิวซุ่ยฮวาและซูจิ่วเย่ว์หวาดกลัวจนแข็งทื่อไปทั้งตัว สีหน้าซีดเซียว ซูจิ่วเย่ว์เอื้อมมือจับที่คอด้วยอาการสั่นเทา ราวกับยืนยันว่าหัวของเธอยังคงอยู่ที่เดิมหรือไม่

เดิมทีซูจิ่วเย่ว์ก็ไม่เข้าใจเรื่องราวในราชสำนัก และท่าทางที่แปลกประหลาดของอาต้า

เขาคือคนที่มาจับกุมตัวจงหยวนเมื่อครั้งที่แล้ว และเขาก็เป็นคนที่ช่วยปกปิดในครั้งนี้ เขาต้องการอะไรกันแน่?

ซูจิ่วเย่ว์รู้สึกว่ามันสมองของตัวเองนั้นไม่พอใช้ เธอจึงหุบปากอย่างชาญฉลาด พูดมากก็ผิดมาก พูดน้อยผิดน้อย เรื่องในราชสำนักไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงบ้านนอกเช่นเธอจะเข้าใจได้

“พวกเจ้าฟังข้า หยกชิ้นนั้นก็ไม่ต้องตามหาแล้ว เมืองหนิวโถ่วแห่งนี้ดูเงียบสงบ แต่จริงๆแล้วมีสายตามากมายคอยจับจ้องอยู่！ถ้าหากหยกชิ้นนั้นปรากฏออกมาจริงๆ เกรงว่าคงจะถูกคนที่ตั้งใจจับจ้องเอาไปแล้ว สิ่งของที่เป็นเรื่องถูกผิดเช่นนี้ ไม่เหมาะที่จะอยู่ในมือของพวกเจ้า สูญหายไปอาจเป็นเรื่องที่ดี”

ทันทีที่อาต้าพูดจบ หลิวซุ่ยฮวาก็จะดึงซูจิ่วเย่ว์คุกเข่าเพื่อคำนับเขา

อาต้ารีบลุกขึ้นและดึงพวกเขาขึ้นมา “ไม่จำเป็นต้องคำนับขนาดนี้ ข้าแค่เห็นแก่คุณหนูซูจึงอยากเตือนพวกเจ้า ต่อไปพวกเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องมาที่นี่อีก”