บทที่ 89 ข้าจะกลับไปด้วยตัวเองอีกครั้ง

เดิมทีซูจิ่วเย่ว์ก็รู้สึกไม่สบายใจ และนางก็พูดประชดอยู่ข้างๆ ดังนั้นเธอจึงถามตรงๆว่า “แล้วพี่คิดว่าควรทำอย่างไร?”

เทียนซิวเหนียงนั้นมีวิธีจริงๆ นางยิ้มและเดินเข้าไปหาซูจิ่วเย่ว์ ยัดเมล็ดทานตะวันไว้ในมือของเธอ และปัดเศษบนมือนางออก แล้วยื่นมือไปหาเธอ

“เอาเงินห้าเหรียญออกมา”

ซูจิ่วเย่ว์มองดูมือที่หยาบกร้านเล็กน้อยที่ยื่นมาอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะถามว่า “พี่จะเอาเงินไปทำอะไร?”

เทียนซิวเหนียงกลอกตามองบน “แน่นอนว่าเอาไปจัดการเรื่องไง เคยได้ยินคำว่ามีเงินสามารถทำอะไรก็ได้ไหม? ไม่ใช่ว่าเจ้าจะให้ข้าเป็นคนออกเงินเองนะ? ข้าไม่มีเงินหรอก”

ซูจิ่วเย่ว์ใช้มือเล็กๆปิดกระเป๋าเงินตัวเองไว้ แล้วมองนางอย่างสงสัย “ถ้าเอาเงินให้พี่ พี่แน่ใจว่าสามารถทำให้นางออกมาเจอข้าได้?”

“ได้หรือไม่ได้ค่อยว่ากัน แต่ถ้าหากไม่มีเงิน ข้าคิดว่าวันนี้เจ้าคงต้องมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ เจ้าเคยเห็นผู้หญิงของครอบครัวที่ร่ำรวยบ้านไหนวิ่งออกมานอกบ้านไหม? ป้าของข้าเคยทำงานในบ้านของครอบครัวร่ำรวย ต้องการจะเจอคนในบ้านนั้น ต้องวานคนไปบอกอีกที！เจ้าซื่อบื้อ！”

ซูจิ่วเย่ว์ไม่เข้าใจจริงๆ แม้ว่าตอนนี้เธอจะมีเงินมากมายในมือ แต่จะให้เธอเอาเงินห้าเหรียญออกมา ก็ทำให้เธอรู้สึกเสียดาย

เธอหยิบเงินห้าเหรียญออกมา นับแล้วนับอีก จึงยื่นให้นางอย่างไม่เต็มใจ “พี่สะใภ้รอง พี่ต้องช่วยข้าให้สำเร็จนะ เงินห้าเหรียญไม่ใช่จำนวนน้อยๆเลย！”

เทียนซิวเหนียงรับเงินมา ชั่งน้ำหนักเงินในมือ ยิ้มและพูดว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ข้าจัดการเอง เจ้าวางใจได้！”

นางหยิบเงินแล้วหันหลังกลับและเดินไปที่มุมประตู ทันทีที่นางหันหลังกลับ นางก็แอบยัดเงินสองเหรียญเข้ากระเป๋าแขนเสื้อของตัวเองอย่างเงียบๆ

ครอบครัวเจ้าสามซื่อบื้อและน่ารักจริงๆ แค่เข้าประตูต้องใช้เงินมากขนาดนั้น? ที่เหลือก็ถือว่ากตัญญูต่อพี่สะใภ้ละกัน！

นางเคาะประตูบ้าน มีหญิงชราคนหนึ่งนั่งบนเก้าอี้และไม่ได้ลุกขึ้นยืน เธอเงยหน้าขึ้นแล้วมองนาง “มีอะไร? มาหาใคร?”

“ข้าเป็นพี่สาวของน้าเจ็ดพวกเจ้า มาหานางเพราะมีธุระ”

เธอยิ้ม พร้อมกับยัดเงินใส่มือของนาง “คุณป้าช่วยบอกนางหน่อยได้ไหม? ข้าคุยกับนางเพียงไม่กี่คำก็จะไป จะไม่ทำให้ท่านต้องลำบากแน่นอน”

อีกฝ่ายชั่งน้ำหนักจำนวนเงินในมือ แล้วเบะปาก ดูเหมือนนางจะคิดว่าเงินนั้นน้อยเกินไป แต่ก็เก็บเงินใส่เข้ากระเป๋า

“เจ้ารอก่อน ข้าจะไปเรียกนางให้”

หญิงชราคนนี้รูปร่างสูงใหญ่ เมื่อยืนขึ้นก็สูงกว่าเทียนซิวเหนียงหนึ่งหัวคน นางจึงสะดุ้ง และรีบถอยหลังเล็กน้อย เพื่อหลีกทางให้เธอ

หญิงชราบิดก้นที่อวบอ้วนของเธอแล้วเดินไปยังสวนหลังบ้าน ไม่นานนัก ก็มีร่างเล็กโผล่ออกมาข้างๆเธอ

แม้ว่าเสื้อผ้าของหญิงสาวคนนั้นจะแตกต่างจากเมื่อก่อน แต่นางก็จำได้ทันทีเมื่อแรกเห็น คนนี้คือหยางหลิ่วที่เดิมทีนั้นเคยหมั้นหมายกับซีหยวน

หญิงชราที่เฝ้าประตูบอกว่าพี่สาวของนางมาหานาง หยางหลิ่วจึงรู้สึกงุนงงมาก แม่นางให้กำเนิดพี่ชายแก่นาง นางมีพี่สาวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ถ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของนางก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผล ไม่มีใครรู้ว่านางอยู่ที่นี่

เว้นแต่........

เว้นแต่ซูจิ่วเย่ว์จะกลับไปแล้วเปิดเผยที่อยู่ของนาง！

นางรู้สึกโกรธอยู่พักหนึ่ง แต่นางก็กล่าวขอบคุณหญิงชราเฝ้าประตู และเดินตามนางออกมาดู

แต่เมื่อนางเห็นคนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตู นางก็ผงะไปครู่หนึ่ง

พี่สะใภ้รองของซีหยวน? ทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่? หลายปีที่ผ่านมานี้ทั้งสองพูดคุยกันไม่ถึงสิบคำ ทำไมนางถึงมาหาเขา?

ด้วยความสงสัย นางจึงเดินมาหาเทียนซิวเหนียง