บทที่ 9 ข้าวเก่า

ขณะที่หลิวซุ่ยฮวามองกลับมา ซูจิ่วเย่ว์ก็ชี้ไปยังถุงผ้าอีกใบที่อยู่ข้างๆ

“ท่านแม่ พวกเราซื้อใบนั้น”

หลิวซุ่ยฮวายื่นมือออกหยิบมาหนึ่งกำ ดูก็รู้ว่าเป็นข้าวเก่าของหลายปีก่อน ข้าวชนิดนี้ราคาถูก แต่ไม่ค่อยมีคนนิยมซื้อ

“จิ่วยา ข้าวสารนี้มีมอดแล้ว”

ซูจิ่วเย่ว์พูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ท่านแม่ มีมอดก็กินได้ไม่ตายหรอก ข้าวนี้ราคาถูก พวกเราซื้อเยอะหน่อย กลัวว่าฤดูหนาวสถานการณ์จะยิ่งเลวร้าย และตอนนั้นอาจจะต้องอดอยากอีก”

หลิวซุ่ยฮวาคำนวณมันฝรั่งและฟักทองที่เก็บไว้ในห้องใต้ดิน รู้สึกว่าที่ซูจิ่วเย่ว์พูดมีเหตุผล เสบียงอาหารของครอบครัวเธอยังมีพอกิน แต่คงจะกินได้ไม่อิ่มท้อง

สมัยที่เธอยังเด็กก็เคยเกิดความอดอยากขึ้น ข้าวสารสิบลิตรราคาหลักพัน ดูจากสถานการณ์ปัจจุบัน กลัวว่าหลังจากนี้ แม้แต่ข้าวเก่าก็ไม่มีปัญญาที่จะซื้อได้

วันนี้แตกต่างจากเมื่อก่อน พวกเขาขายหลินจือได้เงินมาสามสิบตำลึง เหมาะสำหรับเอามาซื้อข้าวสารมากที่สุดแล้ว

หลิวซุ่ยฮวาเป็นคนที่ใจกว้าง เมื่อคิดว่าหกเดือนข้างหน้าอาจจะไม่มีอะไรกิน ดังนั้นควรตุนเสบียงอาหารให้มากขึ้น

จึงได้หยิบเงินสองตำลึงออกมาจากถุงเงิน และพูดกับคนงานในร้านค้าว่า “ข้าต้องการข้าวชนิดสองร้อยลิตร！”

คนงานในร้านตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าหญิงชราบ้านนอกคนนี้จะเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย สองร้อยลิตร！โอ้แม่เจ้า วันนี้เจ้าของร้านต้องชมเขาแน่ๆ！

“ได้เลย！เชิญเข้ามาข้างใน”

คนงานช่วยพวกเขาจ้างรถเกวียน และขณะที่หลิวซุ่ยฮวากำลังขนข้าวสารกลับบ้าน ซูจิ่วเย่ว์ก็แนะนำเธอว่า “ท่านแม่ พวกเราคงต้องเข้าหมู่บ้านตอนกลางคืน คนแก่มักบอกว่าอย่าเปิดเผยสิ่งของมีค่าต่อหน้าผู้อื่น พวกเราขนเสบียงอาหารมากมายขนาดนี้กลับมา ถ้ามีคนเห็นเข้ามันจะไม่ดี”

เธอไม่ได้บอกว่าไม่ดีอย่างไร แต่หลิวซุ่ยฮวาเองก็เข้าใจในความหมาย

ถ้ามีคนเห็นเข้า คนนี้ก็จะมาขอยืม คนนั้นก็จะมาขอยืม คงจะไม่ไหว? ล้วนเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน จะไม่ยืมให้ก็ไม่ได้

ความคิดของซูจิ่วเย่ว์แตกต่างจากเธอ ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปก็ไม่สามารถเปลี่ยนสันดานได้

เมื่อคืนตอนที่เธอนอนหลับเธอได้ฝันว่า ขณะที่หิมะตกหนัก มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในบ้านตระกูลอู๋ ขนของในห้องใต้ดินไปจนหมดเกลี้ยง และทำร้ายคนตระกูลอู๋ ถึงกับเผาบ้านของพวกเขา

นี่เป็นเพียงความฝัน พูดออกมาก็คงไม่มีใครเชื่อ แต่ตอนที่ซูจิ่วเย่ว์ตื่นจากความฝัน เธอรู้สึกใจสั่น รู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้อาจจะเกิดขึ้นจริง

แม่ลูกทั้งสองคนคิดในประเด็นที่ตรงกัน ให้คนขนข้าวสารไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน จากนั้นก็วิ่งเข้าไปเรียกสามีและลูกชายสองคนของเธอ มาช่วยกันขนข้าวสารกลับบ้านในชั่วข้ามคืน

เทียนซิวเหนียงมองไปยังถุงข้าวสารหลายถุงที่ขนเข้าไปที่ห้องใต้ดิน ตกตะลึงจนหายง่วง

เดิมทีตอนที่เธออยู่กับอู๋เอ้อร์เฉิงนั้น ก็เป็นเพราะความมั่นคงของตระกูลอู๋ ตอนนี้ทุกครอบครัวเสบียงต่างไม่พอกิน เธอดีใจที่สามารถแต่งงานเข้าตระกูลอู๋ได้

แต่เมื่อดูจากตอนนี้แล้ว ตระกูลอู๋ร่ำรวยกว่าที่เธอคิดไว้จริงๆ！

ข้าวสารหลายถุง！ต้องใช้เงินมากขนาดไหน?！ไม่คิดว่าแม่สามีของเธอจะซ่อนเงินทองไว้มากมายเพียงนี้?

เฉินจาวตี้ก็มีท่าทางตกใจเหมือนกับเธอ แต่เฉินจาวตี้มีท่าทางดีใจมากกว่า

เธอกำลังกังวลว่าจะใช้ชีวิตอย่างไรในช่วงฤดูหนาว แม่สามีของเธอก็จัดการเรียบร้อยแล้ว เยี่ยมมาก เมื่อภูเขาถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนา พวกเขาก็จะเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านช่วงฤดูหนาว

ผู้ชายในบ้านเพิ่งขนเสบียงอาหารเสร็จ เทียนซิวเหนียงก็วิ่งไปอย่างกระวนกระวาย แกะถุงผ้าใบหนึ่งออก ยื่นมือไปหยิบมาหนึ่งกำ และใช้มือถูไปมา

“โอ้แม่เจ้า เสบียงมากมายขนาดนี้？！ท่านแม่？ท่านซื้อมาหรือ？” เธอเอ่ยถาม

ครอบครัวมีอาหารเหลือเฟือ ก็ไม่ต้องว้าวุ่นใจ หลิวซุ่ยฮวามองดูเสบียงอาหารที่มากมาย ในใจก็เต็มไปด้วยความสุข

ครั้งนี้สามารถซื้อเสบียงได้นั้นก็เป็นเพราะซูจิ่วเย่ว์ เธอในฐานะแม่สามี ก็ไม่คิดที่จะแย่งผลงานของลูกสะใภ้

เป็นการดีที่จะให้อีกสองคนได้รู้ เหตุผลที่เธอนั้นรักและเอ็นดูครอบครัวของเจ้าสามมากกว่า！