บทที่124 เข้าเรียน

เจียงชุนซี๋เกาหัว "สามีของนางต้องเรียนหนังสือ นางเลยตามเข้าไปในเมืองด้วย"

หลังจากพูดจบ นางก็ยังไม่ค่อยไว้ใจ จากนั้นก็พูดเตือนอีกว่า "ข้าไม่สนว่าเจ้ามีธุระอะไรกับนาง แต่เจ้าอย่าทำให้ครอบครัวเขาเข้าใจผิดกันล่ะ ไม่งั้นข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!"

กัวลั่วอู๋เชอะใส่เสียงหนึ่ง "เจ้ายังมีธุระอะไรอีกไหม?"

เจียงชุนซี๋เบ๋ปาก "ไม่มีอะไรแล้ว แค่รู้สึกว่าหุ่นไม้บนโต๊ะเจ้ามันแปลกๆ ทำไมถึงไม่มีตาล่ะ?"

กัวลั่วอู๋ยกถ้วยชาขึ้นมา เหล่มองนาง "ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรรู้ อย่าถามเลย"

ยกชาเท่ากับส่งแขก เจียงชุนซี๋ใช่ว่าจะไม่รู้ กัวลั่วอู๋ทำท่าทีแบบนี้ทุกครั้งที่มา ราวกับว่านางชอบมาหานักแหละ

"โอเค งั้นเจ้ายุ่งก่อนเลยละกัน ข้าขอตัวกลับก่อน"

พูดจบก็หันหลังกำลังจะเดินจากไป แต่กลับถูกกัวลั่วอู๋เรียกไว้ "รอเดี๋ยว"

เจียงชุนซี๋หันมาอย่างไม่สบอารมณ์ "ทำไม? ยังมีธุระอะไรอีก?"

กัวลั่วอู๋เชิดคางใส่สามเหรียญใหญ่ที่วางบนโต๊ะ "อันนี้เจ้าเอากลับไปด้วย โหงวเฮ้งของเจ้าข้าดูไม่ออก ไม่คิดเงินเจ้าหรอก"

เจียงชุนซี๋เชอะเสียงหนึ่ง เดินไปหยิบเงินของตัวเอง "เชอะ! ไม่เอาก็ไม่เอา! ข้าไปละ!"

กัวลั่วอู๋มองตามหลังนางจนกระทั่งออกประตูไป และหยิบมีดแกะสลักของตัวเองขึ้นมาแกะสลักหุ่นไม้บนโต๊ะอีกครั้ง

.

สองสามวันนี้ซูจิ่วเย่ว์ไม่อยู่ เวลาส่วนใหญ่ของอู๋ซีหยวนใช้ไปกับสำนักศึกษา

เขาป่วยมาครึ่งปีแล้ว เพื่อนร่วมห้องของเขาเห็นว่าเขามาต่างพากันดีใจกันมาก

หนึ่งในนั้นเพื่อนที่สนิทกับเขาชื่อซูจงเซี่ยน ซูจงเซี่ยนโตกว่าเขาสองปี ปีที่แล้วเข้าร่วมสอบรอบหนึ่ง แม้แต่ระดับท้องถิ่นยังไม่ผ่านเลย

แต่หลังจากที่ได้รู้ผลแล้ว เขาไม่ย่อท้อแม้แต่นิดแต่กลับพยายามอ่านหนังสือหนักขึ้น

เมื่อเห็นอู๋ซีหยวนกลับมาที่สำนักศึกษาอีกครั้ง เขาดีใจแทนเขาจากจริงใจ "น้องซีหยวน เจ้าหายป่วยสักทีนะ ถ้ายังไม่หายสักทีนี่เสียดายกับพรสวรรค์ของเจ้าจริงๆ"

แม้แต่อาจารย์ยังเคยกล่าวไว้ว่า อู๋ซีหยวนเป็นนักเรียนที่มีพรสวรรค์ที่ดีที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ ปกติเขามักจะเป็นคนที่สามารถท่องจำได้เร็วที่สุด แม้แต่สิ่งที่อาจารย์สอนเขาก็เป็นคนแรกที่เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

ในชาติที่แล้วอู๋ซีหยวนไปในเมืองได้พบเจอกับคนที่ฉลาดเฉลียวมากความสามารถมาเยอะ อย่างเขาแบบนี้ก็แค่ดีกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย จะนับว่ามีพรสวรรค์ดีไม่ได้หรอก

ลูกศิษย์ของตระกูลขุนนางเหล่านั้นอายุสิบห้าก็สามารถครองอันดับหนึ่งในการสอบราชการแล้ว ลูกศิษย์ที่ยากจนอย่างเขาอายุสิบห้าปีแม้แต่หนังสือทั้งสี่และคัมภีร์ทั้งห้าคาดว่ายังเรียนไม่จบเลยมั้ง

เขาหัวเราะและส่ายหัว "พรสวรรค์ดีอะไรล่ะ พี่จงเซี่ยนชมเกินไปแล้ว"

ซูจงเซี่ยนมองรอบๆเขาและพูดขึ้นมาว่า "ทำไมข้ารู้สึกว่าหลังจากที่เจ้าป่วยอย่างหนักในครั้งนี้ เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย"

อู๋ซีหยวนรู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร ชาติที่แล้วเขาเป็นข้าราชการมานานหลายปี ก็มีความโชคดีบ้าง และได้เข้ารอบเน่ย์เก๋อ

เมื่อคนเราเริ่มมีประสบการณ์ บุคลิกก็จะเริ่มเปลี่ยนไป

มุมปากของเขากระตุกขึ้น พูดอย่างโอ้อวดเล็กน้อย "อาจเป็นเพราะข้ามีภรรยาแล้วล่ะมั้ง?"

ซูจงเซี่ยนตกตะลึง "เจ้าแต่งงานแล้วหรือ?! ทำไมไม่เห็นเจ้าส่งจดหมายมาเลย?"