บทที่158 ทองแท่งหนึ่ง

ในห้องด้านในมีคนหนึ่งหัวเราะเบาๆ "ถ้าเจ้าสามารถจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จได้โดยดี แน่นอนว่าข้าจะสบายใจเป็นธรรมดา!"

พอได้ยินคำพูดของเขา หน้าผากของจังเวยก็เริ่มเหงื่อออกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะใช้มือเช็ดเลย

คุกเข่าบนพื้น ตาก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ก้มหัวพูดว่า "วันนี้ข้าน้อยไปเจอกับหลานสาวของข้าแล้ว กําลังหาวิธีให้นางหลุดพูดออกมาอยู่"

"โอ้?" เห็นได้ชัดว่าเว่ยเม่ากงสนใจเป็นอย่างมาก "นางว่ายังไงบ้าง? เจ้าถามอะไรได้บ้างหรือยัง?"

"ยังครับ หลานสาวของข้าคนนั้นเป็นคนโลภ เงินที่ให้ไปไม่พอ นางไม่ยอมพูดเลย!"

"ไม่ยาก ทุกสิ่งที่สามารถแก้ไขได้ด้วยเงินทองล้วนไม่ใช่เรื่องยาก สื่อจง เจ้าไปเอาเงินมาให้เขาอีกถาดสิ"

ถาดหนึ่งสองร้อยตำลึง ยี่สิบตำลึงได้ทองแท่งหนึ่ง ได้ทั้งหมดสิบแท่งเลย!

จังเวยดีใจมาก แต่กลับไม่กล้าแสดงสีหน้าออกมาให้เห็น เพียงแค่เอาหัวโขกพื้น และขอบคุณเสียงดัง "ขอบคุณท่านมาก ข้าน้อยจะช่วยท่านจัดการเรื่องนี้ให้ดีแน่นอน!"

จังเวยยืนขึ้นและถือถาด แต่ในห้องกลับมีเสียงดังขึ้นมา "ช้าก่อน!"

ตัวของเขาแข็งทื่อ ได้ยินเว่ยเม่ากงพูดต่อว่า "ให้เวลาเจ้าอีกสามวัน ถ้าถามอะไรไม่ได้ งั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!"

น้ำเสียงของเขาฟังดูน่าขนลุก จังเวยด่าเว่ยเม่ากงในใจเป็นร้อยครั้ง แต่กลับไม่กล้าหายใจแรงเลย

"เอาเหอะ ไสหัวไปซะ!"

จังเวยถือถาดและถอยหลังสามก้าว จากนั้นหันหลังออกจากประตูห้องไป

สื่อจงที่อยู่ในห้องกลับพูดว่า "ท่านครับ ข้ารู้สึกว่าเจ้านี้ไม่น่าเชื่อถือเลย เงินเหล่านี้ให้เขาไปเปล่าแน่ๆ!"

เว่ยเม่ากงหัวเราะ "เขาคิดว่าเงินของข้าจะเอาได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?! ถ้าไม่ทํางานให้ดี ข้าก็มีวิธีสั่งสอนเขาเหมือนกัน"

สื่อจงเห็นว่าเขารู้ดี ก็ไม่พูดต่ออีก

ทันใดนั้นเว่ยเม่ากงกลับถามขึ้นว่า "ข้าได้ยินมาว่าเขายังมีลูกชายอีกคนหรือ? ปีนี้อายุห้าขวบแล้วใช่ไหม?"

สื่อจงได้สืบค้นประวัติบรรพบุรุษของเขามาแปดชั่วโคตร เมื่อได้ยินก็พยักหน้าทันที "ใช่ครับ"

เว่ยเม่ากงยกถ้วยน้ําชาขึ้นมาและเทฟองชาออก "ช่วงฤดูใบไม้ผลินี้ ตงฉั่งของเราก็ถึงเวลารับสมัครคนแล้วใช่ไหม?"

สื่อจงเข้าใจความหมายแฝงทันที "ครับ ข้าจะไปจัดการตอนนี้เลย!"

จังเวยไม่รู้ว่าลูกชายของเขาถูกคนอื่นหมายหัวแล้ว แต่น้ำเสียงของท่านผู้นั้นช่างแหลมคม หน้าขาวไร้เครา แถมยังกระดกนิ้วก้อยอีกซะด้วย มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นขันที!

ขันทีคนนั้นคือใคร? เป็นคนที่รับใช้อยู่ในวัง!

ซึ่งเห็นได้ว่า คนที่เขากําลังตามหาก็คงมาจากวังเช่นกัน

ถ้าตัวเองสามารถช่วยเขาหาคนเจอ เกรงว่าเงินรางวัลคงได้เยอะกว่านี้อีกใช่ไหม?

เงินทั้งถาดนี้น่าจะเปลี่ยนเป็นทองแทน!

พอคิดอย่างนี้ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าการเอาทองคําแท่งหนึ่งให้หลานสาวของเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ขอแค่นางสามารถให้ข่าวที่มีประโยชน์กับตัวเองได้จริงๆก็พอ

ซูจิ่วเย่ว์เห็นลุงของนางมาอีกแล้ว คราวนี้ไปหาถึงบ้านสามีของนางโดยตรง