ตอนที่ 3

เนื่องจากนางกำลังเติมฟืนในเตาจึงไม่ได้สังเกตเห็นว่าจ้าวจิ่นเอ๋อร์ถือบางอย่างอยู่ในมือ เพียงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นังหนู ไฉนจึงตื่นเช้าจัง? คนอื่นๆ ยังนอนหลับกันอยู่เลย ยายแก่อย่างข้าตื่นเช้าเป็นประจำอยู่แล้ว อาหารเช้าข้าเป็นคนทำเอง เจ้าไม่ต้องห่วงดอก”

จ้าวจิ่นเอ๋อร์ส่ายห่านป่าในมือพลางเอ่ยว่า “ท่านย่า ข้าเก็บห่านป่าได้เจ้าค่ะ”

ผู้เฒ่าฉินชะโงกหน้ามองแวบหนึ่งก่อนจะเช็ดมือแล้วเดินออกมาจากหลังเตา

นางรับห่านป่าจากมือจ้าวจิ่นเอ๋อร์พร้อมอุทานว่า “โอ้โห หนักมาก เจ้าไปเก็บมาจากที่ใด”

จ้าวจิ่นเอ๋อร์เล่าให้ผู้เฒ่าฉินฟังตามความจริง

ผู้เฒ่าฉินหน้าบานด้วยความดีใจ “นังหนูนี่ ช่างโชคดีจริงๆ”

จ้าวจิ่นเอ๋อร์อึ้งไปชั่วขณะ โตจนป่านนี้แล้ว คนในหมู่บ้านล้วนเรียกนางว่าตัวซวย นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนชมว่านางโชคดี...

“วางไว้ตรงนั้นเถอะ อีกเดี๋ยวข้าจะจัดการมันเอง ครอบครัวเราจะได้กินเนื้อเพราะนังหนูจิ่น” ผู้เฒ่าฉินเปิดฝาหม้ออย่างยิ้มแย้มจากนั้นก็ยกถ้วยมีไอร้อนลอยขึ้นมาจากในหม้อ “กินนี่ก่อนเถอะ”

จ้าวจิ่นเอ๋อร์รับมาแล้วมองดู พบว่าเป็นข้าวต้มแปดเซียนที่ต้มจนมีสีแดงเนื้อนุ่มและหอมละมุน

ผู้เฒ่าตระกูลฉินใจดีเกินไปแล้ว!

ในบ้านมีไข่ต้มมงคลสีแดงอยู่ มื้อเช้าก็เป็นข้าวต้มแปดเซียน ซึ่งหาไม่ได้ที่บ้านของท่านอา!

“กินซะสิ” ผู้เฒ่าฉินเอ่ยเร่งเร้า

จ้าวจิ่นเอ๋อร์หิวมากจริงๆ จึงตักเข้าปากด้วยช้อนดินเผาสีขาว รสชาตทั้งหวานและนุ่มลิ้น

เพียงคำเดียวนางก็ได้ลิ้มรสหลากหลายรสชาต ทั้งรสพุทรา ถั่วลิสง ดูเหมือนจะมีลําไยและเมล็ดบัวด้วย

สตรีในวังหลวงก็กินของพวกนี้สินะ?

ในขณะนั้น ฉินเจินจูน้องสาวคนเล็กของตระกูลฉินก็เข้ามา

เมื่อเห็นถ้วยของจ้าวจิ่นเอ๋อร์ ตาก็แทบจะถลนออกมา รีบตะโกนว่า “ท่านย่า! ข้าก็อยากกินข้าวต้มแปดเซียน!”

“ไปไหนก็ไป นั่นคือข้าวต้มที่กินเพื่อให้มีลูกชายเร็วๆ สะใภ้ใหม่ถึงจะกินได้ เด็กอย่างเจ้ามายุ่งวุ่นวายกระไรด้วย”

ฉินเจินจูเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “พี่สามป่วยหนัก และนางก็ผอมขนาดนี้ กินแล้วก็เหมือนไม่ได้กิน”

ความหมายของนางก็คือฉินมู่ซิวจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วันก็หารู้ไม่ ส่วนจ้าวจิ่นเอ๋อร์ก็ผอมแห้งเหมือนต้นถั่วงอก แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่สองคนนี้จะมีลูกเร็วๆ นี้

คำพูดนั้น ไม่พูดยังดีเสียกว่า แต่พอพูดออกมาก็ทำให้ผู้เฒ่าฉินโกรธ

นางเกลียดที่สุดเวลาที่คนอื่นพูดถึงอาการป่วยของฉินมู่ซิว ทว่าวันนี้กลับเป็นคนในครอบครัวเองที่สาปแช่งอาซิวให้มีอายุสั้น แล้วนางจะไม่โกรธได้อย่างไรกัน?