ตอนที่ 28 หวาน

ตอนที่ 28 หวาน

“ปล่อยนะ ปล่อยหรงเอ๋อเดี๋ยวนี้” เสียงหวานเอ่ยอย่างเว้าวอน นางกลัวว่าเขาจะขังนางไม่ให้ออกจากจวนอย่างที่เขาพูดไว้จริง ๆ ตั้งแต่อยู่กับท่านอ๋องมามิเคยเห็นเขาโกรธสักนิดหรือว่าขึ้นเสียงใส่นางก็ไม่มี และวันนี้นางก็เพียงแค่งอนเขาเท่านั้น แต่นางกลับทำให้เขาโกรธนางจริง ๆ เข้าให้แล้ว

“ไม่ พี่ไม่ปล่อยไปคุยที่เรือนของพี่ดี ๆ” เขาว่า พลางอุ้มนางขึ้นแนบอก มือเรียวของนางก็ตีตามเนื้อตัวของเขาไม่แรงมาก นางเพียงเหมือนลูกแมวตัวเล็ก ๆ ที่กำลังพองขนขู่เขา ให้เขานั้นยอมจำนน ศิโรราบแต่โดยดี ไม่มีทางวันนี้เขาจะต้องจัดการเด็กน้อยพูดไม่รู้ฟังเช่นนี้ แล้วอย่าหวังว่าวันนี้นั้นเขาจะปล่อยนางไป

เขาวางนางลงที่เตียงอย่างนุ่มนวล ค่อยวางนางลงอย่างช้า ๆ แต่นางนั้นกลับขยับหนีเขาเสียนี่ เขามิได้คิดทำอะไรนางสักนิด ดีแล้วที่นางหนีเขาเช่นนั้นแล้วเขาคงต้องจัดการปราบพยศแมวน้อยของเขาเสียแล้ว จะได้รู้เสียทีว่า ใครเป็นใคร ว่าแล้วเขาก็กระโจนขึ้นเตียงนอน จนฟางหรงนั้นตกใจ ถอยตัวหนีจนชนกับหัวเตียง ร่างหนาของท่านอ๋องนั้นขยับทีละนิด ๆ เข้าไปอย่างช้า ๆ เพื่อกลั่นแกล้งลูกแมวน้อยของเขา

“ท่านอ๋องถอยออกไป” เขายื่นหน้าเข้ามาจนจมูกชิดกับแก้มนุ่มนิ่มของนาง นางนั้นตื่นตกใจยิ่งนักกลัวว่าเขาจะ....

“ไม่ออกไป ตรงนี้เป็นของพี่ ตรงนี้ด้วย และตรงนี้” เขาชี้ที่หน้าผาก และแก้ม สุดท้ายเป็นปากเล็กจิ้มลิ้มของนาง ที่เขาเอ่ยเสร็จแล้วก็จุมพิตอย่างแผ่วเบาราวกับขนนก มือหนาของเขารวบมือทั้งสองข้างของนางไว้ เพื่อที่ไม่ให้นางนั้นทำร้ายเขาได้ นับวันนางยิ่งร้ายกาจขึ้นทุกที

เสียงอู้อี้ของผู้ที่ถูกบดเบียดริมฝีปากอย่างเร่าร้อน ฟางหรงเผยอปากเพื่อที่จะเอ่ยบางสิ่งบางอย่างกลับถูกลิ้นซากนั้นกวัดเกี่ยวรัดพัวพันลิ้นของนางอย่างโหยหา และนางก็อดที่จะเคลิบเคลิ้มในรสจูบที่แสนหวานไม่ได้ ก็เลยสนองเขาจนสติของนางนั้นเตลิดไปหมด เขาทั้งอ่อนหวานและอ่อนโยน อีกทั้งยังนุ่มนวลยิ่งนัก มือหนาของเขาโอบกอดร่างบางของนางเข้าแนบอกแกร่ง

จากนั้นเขาล้มตัวทาบทับนางไว้ รสจูบที่แสนจะหอมหวานมันทำให้เขาเกินจะหักห้ามใจจนได้ เขารู้สึกปวดหนึบขึ้นที่หว่างขาในทันที เมื่อนางนั้นโต้ตอบเขากลับมา เขาโอบกอดนางอยู่เช่นนั้น รสสัมผัสที่แสนจะอบอุ่นซาบซ่าน แล่นเข้าภายในกายของฟางหรง

“คนดีขอพี่หายโกรธหรือยัง” เขาผละออกจากริมฝีปาก แต่ร่างของเขายังคร่อมร่างของฟาหรงไว้ มือเรียวของนางนั้นกอบกุมใบหน้าของตนเอง เพราะว่าใบหน้าของนางนั้นแดงระเรื่อรามจนถึงใบหูของนาง ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้นบวมเจ่อเพราะถูกบดจูบอย่างร้อนแรง นางมิได้ขัดขืนกลับโต้ตอบเสียด้วยซ้ำไป

“หรงเอ๋อมิได้กรุ่นโกรธอันใด เพียงแค่มิชอบที่ท่านอ๋องเอ่ยเหมือนเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะหรงเอ๋อ” เสียงหวานอ่อนโยนได้เอ่ย พลางมือสองข้ายังปิดบังพวงแก้มทั้งสองไว้ สายตาของนางช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก ดูเหมือนยั่วยวนเขาเสียนี่