บทที่ 10

เมื่อเขาหมุนตัวไปรอบๆเขามองเห็นเพียงด้านข้างของผู้หญิงและเด็ก

เด็กชายตัวเล็กๆและเดินใกล้ๆกับผู้หญิงที่มีขาสั้นของเขา ผู้หญิงคนนั้นเดินช้าลง ดังนั้นเขาจึงตามเธอทันได้ไม่ยาก

ผู้หญิงคนนั้นดูผอมบาง แม้จะบอบบางเล็กน้อย ใบหน้าเล็กๆ ของเธอส่วนใหญ่ถูกบังด้วยแว่นกันแดดขนาดใหญ่ แต่ส่วนล่างของใบหน้าของเธอนั้นงดงามและเจริญตา

ซลาตันพบว่าหญิงสาวคุ้นเคย

เขาไม่ได้จ้องพวกเขาอย่างหยาบคายและหลบสายตา

แต่เขายังคงมองเห็นผู้หญิงและเด็กผู้ชายคนนั้นอยู่ในสายตาของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงคนนั้นและโครงกรามที่บอบบางของเธอ

ซลาตันตกใจจนพูดไม่ออก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

เจมส์ เบ็ค ผู้ช่วยของเขาออกสตาร์ทและเกือบเอาหลังชนกัน แว่นตากรอบเงินที่เจมส์สวมอยู่กระตุกขึ้นเมื่อเคลื่อนไหวจนเกือบหลุดออกจากใบหน้า

เจมส์ดันแว่นขึ้นอย่างเร่งรีบและถามเสียงเบา “คุณวู้ดดี้ เป็นอะไรไป เราถูกสะกดรอยตามหรือเปล่า”

เจมส์ไม่ได้หวาดระแวง เพียงแต่ว่าความปลอดภัยของซลาตันมีความสำคัญสูงสุด ผู้คนจำนวนมากจึงแอบซุ่มอยู่ที่นั่นเพื่อรอโอกาสที่จะปลิดชีวิตซลาตัน

แม้ว่าบอดี้การ์ดจะคอยปกป้องซลาตันอย่างลับๆแต่เจมส์ก็ตกเป็นเบี้ยล่างโดยอัตโนมัติ

ซลาตันหมุนตัวทันใด ร่างกายที่สูงและแข็งแรงของเขานั้นสูงส่งราวกับภูเขา และดวงตาสีฟ้าเข้มของเขาก็มองไปรอบๆราวกับอัลฟ่าของฝูงหมาป่า

ร่างทั้งสองเล็กลงเรื่อยๆในฝูงชนแต่เขาก็ยังมองเห็นพวกมัน

เจมส์มองตามด้วยความขบขัน แต่ก็ไม่เห็นอะไร

ซลาตันยกขายาวแข็งแรงขึ้นอีกครั้งแล้วก้าวไปข้างหน้า

เจมส์ตามเขาทัน“คุณวู้ดดี้ คุณสังเกตเห็นอะไรน่าสงสัยหรือเปล่า”

“เราจะไม่ไปหมู่บ้านโลตัส”ซลาตันตอบเสียงเรียบ

เจมส์ประหลาดใจ แต่หลังจากทำงานเป็นผู้ช่วยของซลาตันมาหลายปี เขาก็รู้ดีกว่าที่จะตั้งคำถามกับการตัดสินใจของซลาตัน

เจมส์รู้ว่าเจ้านายของเขาต้องสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาเปลี่ยนแผน

เมื่อเห็นว่าซลาตันไม่มีเจตนาจะกรอกรายละเอียดเพิ่มเติม เจมส์จึงไม่ได้สอดรู้สอดเห็นและเดินตามหลังซลาตันไปโดยไม่พูดอะไร

ซลาตันจะบอกเขาว่าควรทำอย่างไรเมื่อถึงเวลา

เบลล่าและริคกี้มาที่คอมเพล็กซ์อพาร์ตเมนต์ระดับไฮเอนด์ที่สร้างขึ้นใหม่ในเมืองดาลตันซึ่งมีชื่อว่าออร์คิด เรสซิเดนซ์

อาคารในออร์คิดเรสซิเดนซ์ สร้างขึ้นในสไตล์ยุโรปทั้งหมด อพาร์ทเมนท์มีแสงสว่างเพียงพอและมองเห็นวิวภูเขา ทะเลสาบและป่าไม้ที่สวยงาม

คุณแซคเพิ่งซื้ออพาร์ตเมนต์ที่นั่น และก่อนที่พวกเขาจะออกจากหมู่บ้านโลตัส เขาได้มอบกุญแจให้เบลล่า

“ชอบที่นี่ไหมริคกี้” เบลล่าก็เจออพาร์ตเมนต์คุณแซค อยู่บนชั้นสามของอาคารเอ ซึ่งเป็นอาคารที่ใกล้กับทางเข้าคอมเพล็กซ์มากที่สุด

พวกเขายืนอยู่ที่ทางเข้า มองขึ้นไปและเห็นหน้าต่างขนาดเท่าฝาผนังของอพาร์ทเมนต์นั้น

ริคกี้มองไปรอบๆและเงยหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ครับ แล้วแม่ล่ะ”

เบลล่าเสยผมเล็กน้อยแล้วตอบว่า "แม่ก็เหมือนกัน ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ"

มีลิฟต์สองตัวในแต่ละอาคารและมีเพียงหนึ่งห้องในแต่ละชั้น พวกเขาเปิดประตู บ้านมีขนาด 3,000 ตารางฟุต และการตกแต่งภายในที่เรียบง่ายทำให้ดูกว้างขวางมาก

ไม่เคยมีใครอาศัยอยู่ที่นั่น ดังนั้นทุกอย่างในบ้านจึงปกคลุมไปด้วยฝุ่นบางๆ

“แม่ครับ บ้านนี้เหมือนคุณปู่แซคมากเลย” ริคกี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เบลล่าพยักหน้าเห็นด้วย "คุณปู่แซคมักจะเย็นชา ภายในบ้านของเขาก็เย็นด้วย"

ริคกี้เงยหน้าขึ้นถาม “แม่ครับ เราต้องทำความสะอาดไหม”

เบลล่าส่งยิ้มขมขื่นให้เขา “ดูเหมือนเราต้องช่วยแม่ทำความสะอาดไหม”