บทที่ 31

"ตามมาทางนี้"

"เก๊กท่าอยู่ได้" หญิงสาวที่เดินนำหน้าหันกลับมาพึมพำแล้วก็เลี้ยวกลับเพื่อเดินตามเขาไปอีกทางหนึ่ง

ขณะที่เดินผ่านแต่ละไลน์ผลิต พนักงานต่างก็มองดู

"บอส?!" หัวหน้าแผนกรีบเดินเข้ามารับหน้า เพราะน้อยนักที่ท่านผู้บริหารระดับสูงจะลงมาด้วยตัวเอง

"เจอคุณพิศมัยก็ดีแล้ว ผมฝากพนักงานใหม่ด้วย"

"พนักงานใหม่?" ประโยคนี้คนที่ชื่อพิศมัยและสโรชาพูดขึ้นพร้อมกัน

"คุณหมายความว่ายังไง" สโรชาหันไปกระซิบถามเขา ไหนบอกจะพาลงมาเรียนรู้งาน

"เออได้เลยค่ะ" พิศมัยมองตั้งแต่ใบหน้าลงไปจรดเท้า เพราะชุดที่เธอสวมใส่ไม่น่าจะมาเป็นพนักงานธรรมดาเลย

"หาเสื้อผ้าพนักงานให้เธอใส่ด้วยนะ" ว่าแล้วเขาก็เดินออกมา

"ฉันขอตัวแป๊บหนึ่งนะคะ" สโรชารีบเดินตามไป "คุณจะทำอะไร"

"อยากเรียนรู้งานไม่ใช่เหรอ"

"แต่ฉันมารับตำแหน่งรองประธาน ไม่ใช่พนักงาน" แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขากำลังจะกำจัดเธอ คงกลัวไปมีเรื่องกับหญิงคนรักล่ะสิ

"อันนั้นก็ไม่เอาอันนี้ก็ไม่เอา แล้วแบบนี้จะรู้งานได้ไง"

"คุณกำลังแกล้งฉันใช่ไหม"

"ผมก็บอกแล้วไงว่าพาคุณมาเรียนรู้งาน"

หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาแล้วเดินนำหน้าเขาไปที่ลิฟต์ อยากจะเขี่ยเธอมากนักงั้นเหรอไม่มีทางซะหรอก ถ้าถึงเวลานั้นเดี๋ยวเธอจะไปเอง

ทั้งสองก็เลยต้องได้ขึ้นมาที่ชั้นบนอีกครั้ง เพราะเธอไม่รับงานที่เขายัดเยียดให้ทำ

"บอสคะ เอกสารที่จะไปคุยงานกับลูกค้าเย็นนี้เสร็จแล้วค่ะ" เลขาสุดสวยหน้าห้องรีบถือแฟ้มเอกสารมารับหน้าเมื่อเห็นเขาขึ้นมา

"คืนนี้มีคุยงานกับลูกค้าเหรอคะ ดีเหมือนกันฉันจะได้ไปด้วย ส่วนเอกสารนี้ฉันขอยืมไปดูรายละเอียดก่อนนะคะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็รับเอกสารนั้นมาจากเลขาแล้วเดินกลับห้องตัวเองไป

"บอส!!" มะปรางพูดแบบไม่พอใจเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ต่อว่าเธอคนนั้นที่เสียมารยาท

"คุณทำเอกสารชุดใหม่มาให้ผมแล้วกัน" ว่าแล้วชายหนุ่มก็กลับเข้าห้องไป ..นี่เขาเป็นอะไร ทำอะไรเหมือนเด็กไปได้

จนถึงช่วงเย็นของวันเดียวกัน..

"ทำไมเจ็บแบบนี้เนี่ย" น้ำนมเริ่มคัดเต้ามากขึ้น ธรรมดาระหว่างวันเธอจะปั๊มน้ำนมออกมาไว้วันหนึ่ง 2-3 ครั้ง ตั้งแต่เข้ามาทำงานก็มีเวลาปั๊มแค่ช่วงเย็น เพราะถ้าเอาเครื่องปั๊มติดมาด้วยมีหวังความลับได้แตกแน่

สโรชาหายใจเข้าลึกๆ รีบทำงานนี้ให้เสร็จจะได้กลับไปอยู่กับลูก หญิงสาวใช้แรงดันตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้เบาๆ เพราะการคัดเต้ามันเจ็บมาก ยิ่งถ้าคัดตอนที่ลูกหิวนมด้วยแล้วทรมานสุดๆ ไปเลย

"ไปกันได้หรือยังคะ" หญิงสาวถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา เธอก็เผื่อใจไว้แล้วล่ะเพราะไม่เห็นเลขาอยู่หน้าห้อง บางทีพวกเขาอาจจะอยู่ในห้องนี้ด้วยกัน แต่ก็ผิดคาดเพราะเห็นแต่ท่านประธานที่กำลังสวมเสื้อสูท เหมือนเตรียมตัวจะออกไปข้างนอกพอดี

"ไปสิ" เขาเห็นแฟ้มเอกสารนั้นอยู่ในมือเธอแล้วก็เลยไม่ต้องเอาอะไรไปอีก สโรชารีบเดินตามหลังออกมา แอบแปลกใจว่าแม่เลขาสุดสวยหายไปไหน

จนทั้งสองมาขึ้นรถหญิงสาวก็ยังคงไม่เห็นเลขาของเขาเลย ทำไมกล้าปล่อยเขาไปกับเราแค่สองคน แต่เธอก็ไม่ได้ถามหรอก

[โรงแรมที่ใช้คุยงาน]

"ท่านคะทำไมเราถึงต้องมาที่นี่ด้วย"

"อยากทานข้าวก่อนไม่ใช่เหรอ"