บทที่ 39

ขณะที่เขากำลังจะกระโดดข้ามรั้วกลับไป ก็ได้แอบมองไปดูแม่ของลูกว่าเธอทำอะไรอยู่ จากที่แค่น้ำตาคลอเบ้า มันก็ไหลออกมา เมื่อเห็นว่ามือหนึ่งเธอกำลังปั๊มน้ำนม อีกมือตักอาหารใส่ปากแล้วเคี้ยว

เขาทำอะไรลงไป เขายังมีความเป็นคนอยู่ไหม ในขณะที่เฝ้าแต่คิดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง แต่กลับทำลายชีวิตของผู้หญิงอีกคน

อึก! รีบเคี้ยวข้าวมากเกินไปจนข้าวติดคอ จะวางเครื่องปั๊มก็ไม่ได้เพราะน้ำนมกำลังมา หญิงสาวก็เลยต้องได้เดินไปหยิบน้ำ ที่วางอยู่ห่างจากตัวขึ้นมายกดื่มในขณะที่เครื่องปั๊มยังติดอยู่กับหน้าอกของเธอ

กึก! คนที่ยืนแอบมองอยู่ไม่ระวัง ถอยไปเหยียบอะไรเข้า

"ใคร!!" สโรชาวางน้ำลงแล้วรีบเดินไปดูหลังบ้าน เพราะเสียงดังมาจากทางนั้น

เหมียว~ เป็นจังหวะเดียวกับที่แมวกระโดดข้ามฝั่งมาจากบ้านอีกหลังพอดี

"แกอย่าเล่นแบบนี้อีกนะฉันตกใจ คนยิ่งกำลังเสียวสันหลังอยู่" ขนาดตกใจเธอยังไม่ปล่อยเครื่องปั๊มน้ำนมของลูกออกจากหน้าอกเลย สโรชาพยายามปั๊มน้ำนมให้ได้มากที่สุด เพราะเธอไม่อยากให้ลูกดื่มนมผงเยอะเกินไป

เวลาผ่านไปและตอนนี้รามิลก็ตื่นขึ้นมาเล่นกับแม่แล้ว

เสียงของเล่นแบบสั่นได้ดังกังวานไปจนถึงบ้านอีกหลัง จากที่คิดว่าจะนอนเอาแรงหน่อยเขาก็อดไม่ได้ที่จะมาชะเง้อหน้ามอง

ที่เขาไม่เข้าไปหาเพราะกลัวว่าถ้าเธอเห็นหน้าแล้วจะพาลูกหนีไปอีก ใช่แล้วคนที่มาเช่าบ้านอยู่ข้างๆ ก็คือรามสูร

จังหวะเดียวกันนั้นหญิงสาวก็หันมองไปทางหน้าต่าง เพราะเธอรู้สึกว่ามีใครมองมา จนคนที่แอบมองรีบหลบแทบไม่ทัน ..และมันก็ยิ่งทำให้สโรชารู้สึกกลัวขึ้นมาอีก

หรือว่าจะเป็นพวกโรคจิต ขนาดบ้านของแม่เธอแท้ๆ ยังจะไม่ปลอดภัยอีกเหรอ

ค่ำมืดวันเดียวกันนั้น.. สโรชารีบพาลูกเข้าบ้าน และเธอก็ล็อกทั้งหน้าต่างและประตูให้แน่นหนา หน้าต่างในห้องนอนวันนี้หญิงสาวก็หาผ้ามาปิดแทนผ้าม่านไว้

ที่เคยมองจากตรงนี้แล้วเห็นเวลาเธอชงนมให้ลูก เวลาเธออุ้มลูกเดินตอนงอแง แต่คืนนี้ไม่เห็นอีกแล้ว

"คืนนี้หนูจะนอนง่ายไหมครับ" ไม่ใช่ว่าเธอไม่คิดถึงย่าของลูก และสโรชาก็คิดว่าลูกชายของเธอก็คงคิดถึงคุณย่าเหมือนกัน แต่จะทำยังไงได้ก็ในเมื่อนั่นแม่ของเขา ไม่ใช่แม่ของเธอสักหน่อย "แม่ขอโทษนะครับที่ต้องพาหนูจากคุณย่ามา ป่านนี้ท่านคงคิดถึงหนูแย่แล้ว"

เสียงสะอื้นค่อยๆ ดังขึ้น แบบห้ามมันไม่ได้ ทำไมเธอต้องเป็นฝ่ายถอยตลอดเลย เขาต่างหากที่เป็นคนผิด ไม่ใช่เธอกับลูกสักหน่อย

สโรชารีบเช็ดน้ำตาออกเมื่อเห็นดวงแววตาของลูกชายมองมา ขนาดเขาอยู่ในท้องยังสัมผัสถึงความเศร้าโศกของแม่ได้ แต่นี่เขาออกมาเป็นคน ต้องรับรู้ถึงอารมณ์ของแม่แน่

"แม่จะพยายามเข้มแข็งให้มากกว่านี้นะครับ เราจะไม่หนีปัญหาอีก หนูพร้อมจะสู้กับแม่อีกสักครั้งไหม" ไม่รู้ว่าจะสู้กับใครหรอก คงต้องสู้กับอารมณ์ของตัวเองนี่แหละ

เช้าวันต่อมา.. เมื่อคืนนี้รามิลน่ารักมากไม่กวนแม่เลย คงเห็นว่าแม่ร้องไห้

วันนี้ยังไงเธอต้องรู้ให้ได้ว่าข้างบ้านเป็นใครที่มาเช่า แล้วทำงานเวลาไหน อยู่กับใคร

และคนเดียวที่จะรู้ก็คือเจ้าของบ้าน เพราะเป็นคนปล่อยให้เช่า หญิงสาวไม่กล้าทิ้งลูกไว้ที่บ้านคนเดียวเธอก็เลยอุ้มรามิลออกมาด้วย

[ร้านค้าหน้าปากซอย]

"ฉันอยากจะถามเรื่องคนที่เช่าบ้าน อยู่ข้างบ้านของฉันเป็นใครคะ"

"ทำไมเหรอหนู เขาเสียงดังก่อกวนเหรอ"