บทที่ 42

สโรชาเล่นอยู่กับรามิลพักหนึ่งก็ปล่อยให้คุณย่าและพี่เลี้ยงดูแลไป เพราะพวกท่านก็คงจะยังไม่หายคิดถึงหลาน

พอได้อยู่คนเดียวความน้อยใจก็ค่อยๆ กลืนกินหัวใจเข้ามา มันเป็นแบบที่คิดไว้จริงๆ เขาไม่ได้ต้องการเธอเลย สิ่งที่เขาต้องการก็คือลูก

ว่าจะไม่คิดมากกับเรื่องพวกนี้แล้ว แต่มันก็อดคิดไม่ได้

เช้าวันต่อมา..

"แม่ออกไปทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวตอนเย็นแม่จะซื้อขนมมาให้" สมัยนี้ขนมของเด็กทารกมีขายในห้างสรรพสินค้าและซุปเปอร์มาร์เก็ตทั่วไป

"แม่ว่าเราควรจะมีรถส่วนตัวได้แล้ว ไปมาจะได้สะดวกหน่อย" ในเมื่อลูกสะใภ้ไม่ต้องการให้มีคนรถไปส่ง นางก็เลยอยากจะให้เดินทางสะดวกหน่อย

"โรสขอหาด้วยตัวเองนะคะคุณแม่" เธอรู้ดีว่าท่านร่ำรวยมาก แค่กดโทรออกก็มีคนเอามาส่งถึงที่

พุดตาลก็เลยไม่พูดอะไรต่อ เด็กแบบนี้หาได้ยากในสังคมปัจจุบัน ยิ่งลูกคุณหนูแบบสโรชาด้วยแล้ว คงมีน้อยมากที่อยากจะดิ้นรนด้วยตัวเอง

สโรชาโทรเรียกมอเตอร์ไซค์วินให้มารับหน้าบ้าน

[บริษัทรับทำบัญชี]

"เกิดอะไรขึ้นคะ" มาถึงบริษัทก็ดูวุ่นวายไปหมด เหมือนกำลังจัดเตรียมอะไรกันอยู่

"พี่ไม่มีเวลาพูดให้เราฟัง ที่จริงพี่ก็ยังไม่ได้พูดให้ใครฟังหรอก เมื่อวานนี้มีผู้ร่วมหุ้นใหม่เข้ามา บริษัทของเราจะมีทุนเพิ่มแล้วนะ"

"ดีใจด้วยนะคะ" ทุกคนต่างก็ดีใจเพราะจะได้มีงานเข้ามาเยอะๆ และเงินเดือนรวมทั้งโบนัสก็จะเพิ่มขึ้น แถมไม่เสี่ยงต่อการเจ๊งด้วย

ทุกคนก็เลยช่วยกันทำความสะอาดบริษัท และจัดเอกสารให้เป็นที่เป็นทาง เพื่อผู้ร่วมหุ้นคนใหม่จะได้เห็นในระเบียบวินัยของบริษัทนี้

จนถึงเที่ยงวัน.. เจ้าของบริษัทก็เลี้ยงพนักงานทุกคน โดยการพาไปทานที่ร้านอาหาร

"โรสขอตัวแป๊บหนึ่งนะคะ" หญิงสาวเห็นว่าข้างๆ ร้านอาหารมีห้างสรรพสินค้าถึงแม้ไม่ใหญ่อาจจะมีของที่เธอต้องการ

"จะไปซื้อของเหรอ"

"ใช่ค่ะ"

"แล้วรีบตามเข้ามาล่ะเดี๋ยวพี่สั่งอาหารไว้รอ" พวกพี่ๆ เพื่อนร่วมงานต่างก็ดีใจที่จะที่มีลาภปาก

พอเข้าไปในห้างสรรพสินค้านั้นหญิงสาวก็ตรงไปที่แผนกอาหารเด็ก ได้สิ่งที่ต้องการแล้วหญิงสาวก็ออกมาหาเพื่อน

เย็นวันเดียวกัน..

วันนี้ผู้ร่วมหุ้นยังไม่ได้เข้ามา แต่ก็เหนื่อยกันมากในการจัดเตรียมบริษัท พอถึงเวลาเลิกงานกลับมาบ้านเธอก็แทบจะหมดแรง

"วันนี้งานหนักเลยเหรอ" พุดตาลเห็นลูกสะใภ้เดินเหมือนหมดแรง

"มีผู้ร่วมหุ้นใหม่เข้ามาค่ะ วันนี้ก็เลยช่วยกันเก็บทำความสะอาด"

"ผู้ร่วมหุ้นใหม่?"

"ใช่ค่ะ โรสก็ดีใจกับเจ้าของบริษัท ทีแรกท่าจะไปไม่รอดแล้ว" เพราะงานรับทำบัญชีไม่ใช่มีตลอด และก็มีบริษัทใหม่ขึ้นมาแย่งงานอีกหลายที่ แถมให้ราคาที่ต่ำลงมาอีก

ถึงแม้สโรชาจะดูเหนื่อยมากแต่เวลาพูดเธอดูมีความสุข จนคนเป็นย่าอดยิ้มไปด้วยไม่ได้ แต่นางก็มีความสงสัยอะไรบางอย่างอยู่

"ถ้าเหนื่อยก็ไปพักเถอะ คืนนี้แม่จะให้ตาหนูนอนด้วย"

"คุณแม่ไม่กลับบ้านหรือคะ" ที่ถามแบบนั้นเพราะท่านมาขลุกอยู่ที่นี่หลายวันแล้ว

"ไม่หรอกจ้า" ช่วงหลังสามีไม่กลับบ้านเลย จะเจอหน้าสามีทีก็ต้องงานสมาคม เพราะท่านพลเอกให้คนมารับนางไปออกงานร่วม เพื่อที่จะให้สังคมได้เห็นว่าครอบครัวยังอบอุ่นอยู่เหมือนเดิม