บทที่ 55

มือหนาที่โอบกอดเธอไว้ค่อยๆ ขยับร่างเล็กให้ออกห่าง เพื่อที่จะได้มองตาเธอขณะที่พูด

"มันอันตรายคุณไปด้วยไม่ได้" เสียงทุ้มเปล่งออกมาเพียงเบาๆ แบบอ่อนโยน และเป็นห่วง จนคนที่ฟังอยู่สัมผัสได้

ดวงตางามที่เจือปนไปด้วยม่านน้ำตา กรอกมองขึ้นสบตาคนตัวสูงกว่า

"ก็เพราะมันอันตรายไงคะ ฉันถึงอยากไปด้วย"

"บอสคะถ้าไม่ลงไปตอนนี้ไม่ทันเวลาแล้วนะคะ" เลขาที่กดลิฟต์รอชะโงกหน้าออกมาพูด ส่วนท่านพลเอกพ่อของรามสูรตอนนี้ลงไปก่อนแล้ว เพราะต้องได้ไปจัดการอะไรอีกหลายๆ อย่าง

ชายหนุ่มปล่อยมือออกแล้วรีบเดินเข้าไปในลิฟต์ สโรชาก็ไม่ละความพยายาม เธอยังคงเดินตามไปยืนมองเขาก่อนที่ประตูจะปิดลง

ติ้ก! จังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดสนิท รามสูรเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดออก

"อุ๊ย" หลายคนที่แอบลุ้นอยู่ว่าต่อไปมันจะเป็นยังไง ต่างก็อุทานออกมาแบบตกใจ เมื่อคนในลิฟต์คว้าร่างของสโรชาที่ยืนรออยู่ด้านหน้าเข้าไปด้วยก่อนที่ประตูนั้นจะปิดสนิท

เพียงไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออกที่ชั้นล่าง

เขาจูงมือเธอให้เดินตามมาที่รถซึ่งตอนนี้จอดรออยู่แล้ว

"คุณไม่ต้องไป ที่เหลือเดี๋ยวผมจัดการเอง" ว่าแล้วมือหนาก็เอื้อมไปเปิดประตูด้านหลัง เพื่อให้คนที่เขาจูงมืออยู่ได้ขึ้นไปนั่ง

ทีแรกสโรชาคิดว่าประโยคเมื่อสักครู่เขาพูดกับเธอ แต่พอตัวเองได้ขึ้นไปนั่งบนรถคู่กันกับเขาแล้วถึงกับหัวใจเต้นแรงขึ้นมา เพราะนี่แสดงว่าเขากำลังจะพาเธอไปด้วย ส่วนเลขาที่หอบเอกสารพะรุงพะรังอยู่ ต้องได้ยื่นไปให้กับคนที่นั่งอยู่ข้างคนขับได้รับผิดชอบต่อ

ขณะที่นั่งมาเธอก็แอบมองเขาที่กำลังเคลียร์เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทางไปด้วย

ถึงแม้จะรู้สึกว่าตัวเองเข้ามาก้าวก่ายงานของเขามากเกินไป แต่เธอก็ต้องทำ เพราะกลัวว่าถ้าไปถึงที่นั่นแล้ว เขาจะบ้าบิ่นจนทำให้ตัวเองเป็นอันตรายไปด้วย

รถมาจอดจุดที่ต้องได้ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ เพื่อไปส่งจุดที่ใกล้ที่สุด

"เปลี่ยนใจยังทันนะ" ทั้งสองไม่ได้เตรียมอะไรมาด้วยเลย รวมทั้งผู้ช่วยของเขาด้วย เพราะต้องได้รีบเดินทาง

"ฉันจะไปด้วย" เกิดมาก็ครั้งแรกนี่แหละที่จะต้องได้ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ แต่ก็ดูเท่ดีนะ

คนตัวเล็กถูกเขาอุ้มแล้วส่งขึ้นไปด้านบนเพื่อไม่ให้เธอได้ก้าวสูงมากเกินไป

ขณะที่เฮลิคอปเตอร์กำลังขึ้น มือเรียวเกาะแขนของอีกฝ่ายไว้แน่น

"กลัวเหรอ"

หญิงสาวส่ายหน้าตอบไป ทั้งๆ ที่มือสั่นจนคนข้างๆ สัมผัสได้

ใช้เวลาอยู่ร่วมสองชั่วโมงได้ เฮลิคอปเตอร์ก็ได้ลงมาจอดที่เรือใหญ่ลำหนึ่ง

"เหมือนกำลังแสดงหนังเลย" หญิงสาวพูดออกมาเบาๆ ถ้ากำลังเป็นการแสดงหนังเธอต้องได้เป็นตัวเอกของเรื่องแน่..คิดแค่นั้นใบหน้างามก็มีรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย

"อะไรนะคุณกลัวเหรอ" เสียงมันดังมากเขาก็เลยไม่ได้ยินที่เธอพูด

หญิงสาวตอบโดยการส่ายหน้าอีกนั่นแหละ ทำไมอยู่ข้างเขาแล้วเธอถึงรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นแบบนี้ ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร

ลงจากเฮลิคอปเตอร์เสร็จทั้งสองก็เดินเข้าไปในเรือลำใหญ่

"ใช้เวลาเดินทางอีกนานไหม" เขาหันไปคุยกับกัปตันที่ออกมาต้อนรับ