บทที่ 74

"เออ..พี่ว่าจะถามเรื่องนั้น"

"เรื่องอะไรคะ"

"วันนั้นได้ยินเลขาพิมพ์คุยโทรศัพท์เรื่องจัดหาเลขาคนมาใหม่มาให้ท่านประธาน นี่มันก็หลายวันแล้วนะ ทำไมพี่ไม่เห็น"

"โรสก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" สโรชาก็รอดูอยู่ว่าคนที่จะมาเป็นเลขาคนใหม่ของสามี จะเหมือนคนเดิมไหม เรื่องหน้าตาเธอไม่สนใจอยู่แล้ว แต่ถ้ามีนิสัยยั่วยวนสามีของเธอ ต้องได้ตายกันไปข้างหนึ่งแน่ ..พอคิดมาถึงตรงนี้หญิงสาวต้องรีบสลัดความคิดทั้งหมดออกไป ดูเหมือนไม่ใช่เธอเลยทำไมอารมณ์ถึงขึ้นบ่อยนัก นี่ขนาดยังไม่มีเลขาใหม่มานะ ยังคิดจะตัดขาตัดแขนเขาแล้ว

"พี่ทำให้เราไม่สบายใจหรือเปล่า" เพราะเกวลินเห็นว่าเวลาจะใช้งานอะไรที ท่านประธานต้องได้ไลน์ออกมาบอกภรรยา ถ้ามีเลขาส่วนตัวทุกอย่างก็คงจะง่ายขึ้นกว่านี้

"เปล่าหรอกค่ะ" เธอต้องถามเรื่องนี้ดู เพราะเขาเป็นถึงท่านประธานขาดเลขาไปต้องได้ทำทุกอย่างเองหมด

เพียงไม่นานเอวาก็ออกมาจากห้อง พร้อมกับผู้จัดการ พอออกมาทศกัณฐ์ก็ตรงเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง โดยมีพิมพ์รีบถือเอกสารเดินตามเข้าไป

เกวลินและสโรชาเห็นเอวานั่งเงียบ ก็เลยไม่กล้าถามว่าท่านประธานเรียกไปคุยเรื่องอะไร แต่ทำไมท่านประธานถึงมีธุระส่วนตัวกับเอวาบ่อยจัง

จนถึงเวลาเที่ยงก็รออยู่ว่าเอวาจะเล่าอะไรให้ฟังไหม เพราะนิสัยเอวาไม่ชอบเก็บเงียบคนเดียวอยู่แล้ว แต่ก็ไม่เล่า

"หน้าฉันมีอะไรติดหรือเปล่า" ขณะทานข้าวอยู่เอวาสังเกตเห็นว่าเกวลินเอาแต่มองหน้าเธอ

"เปล่าหรอก พี่อยากจะถามเรื่องที่ท่านประธานเรียกเข้าไป"

"ฉันพูดไม่ได้หรอก แต่มันไม่ใช่เรื่องผิดศีลธรรมอะไร"

"พี่ก็ไม่ได้ว่ามันผิดศีลธรรม มีเรื่องไม่สบายใจกันหรือเปล่า"

"ฉันต้องช่วยงานท่านประธานนิดหน่อย"

"ท่านประธานจะให้เราเป็นเลขาเหรอ"

"เป็นเลขา? พี่เอาความคิดนี้มาจากไหน"

"เปล่าหรอกเห็นตำแหน่งเลขาว่างอยู่"

พอทั้งสองทานข้าวเสร็จก็เดินข้ามฝั่งมา เพื่อที่จะกลับบริษัท

"กรี๊ดดด!" จังหวะข้ามทางม้าลายก็มีรถคันหนึ่งวิ่งมาไม่ยอมเบรกให้ เอวาและเกวลินเกือบหลบไม่ทัน

"เอวาจะไปไหน"

เอวาจำได้แม่นว่ามันเป็นรถของใคร เธอรีบเดินตามมาลานจอดรถ

ก๊อกๆๆ "ลงมา!" หญิงสาวพยายามงัดประตูให้คนที่ล็อกอยู่ด้านในเปิด

"เธอเป็นบ้าอะไรมาเคาะรถฉัน"

"ลงมาตบกันเลยดีกว่า"

"ฉันไม่เอาพิมเสนไปแลกกับเกลือหรอก"

"เกลือแบบฉันก็ไม่อยากแลกพิมเสนของเธอเหมือนกัน อย่าให้เห็นว่าเป็นหมาลอบกัดอีกนะ"

"ตัวเองข้ามทางไม่ดูเอง"

"แต่มันเป็นทางม้าลาย"

"ทางม้าลายก็ไม่มีตาดูหรือไงว่ามีรถวิ่งมา" พิมพ์ไม่กล้าเปิดประตูลงมาแค่เลื่อนกระจกเล็กน้อยพอให้คนข้างนอกได้ยินเสียง

"แต่เธอทำไม่ถูกนะพิมพ์" ประโยคนี้เกวลินเป็นคนพูด แต่ก็ไม่ได้ใช้อารมณ์เหมือนเอวา

"เอาคนของเธอออกไปฉันจะเปิดประตูรถ" พิมพ์ตะโกนไปบอกเกวลิน

จังหวะนั้นทั้งพนักงานและผู้บริหารที่ออกไปทานข้าวก็เริ่มทยอยกันเข้ามา

"ฝากไว้ก่อนเถอะ อย่าให้ฉันมีโอกาสแล้วกัน" ก่อนที่เอวาจะเดินไปได้ชี้หน้าพิมพ์เล็กน้อย

"ฉันไม่รับฝาก"

"พอได้แล้วเอวา" เกวลินเห็นว่าเอวาจะหันกลับมาหาพิมพ์อีกครั้ง ก็เลยจูงมือของเธอเดินตามเข้ามา

ขณะที่ทั้งสองยืนรอลิฟต์อยู่ ก็เห็นว่าทศกัณฐ์เดินเข้ามาใกล้จะถึง แต่อีกคนที่รีบเดินตามหลังก็คือพิมพ์

"ผู้จัดการไปทานข้าวที่ไหนมาคะ" พิมพ์แกล้งเดินเข้ามาใกล้แล้วพูดเหมือนสนิทสนม

"ไปทานข้างนอก"

"วันหลังพิมพ์ขอไปทานด้วยคนนะคะ" พิมพ์แค่แกล้งอยากจะกวนอารมณ์เอวา

"ได้สิครับ"

"ได้สิครับ.." ประโยคนี้เอวาเป็นคนพูดตาม แต่ก็ไม่ได้พูดเสียงดัง

พอประตูลิฟต์เปิดออกทั้งสองก็เข้าไปด้านใน และมีทศกัณฐ์ตามเข้ามากับพิมพ์ด้วย

เอวาและเกวลินต้องได้ขยับเข้าไปในสุด เพื่อให้คนที่เข้ามาใหม่ได้มีที่ยืน จังหวะที่ทศกัณฐ์เอื้อมมือไปจะกดหมายเลขชั้น พิมพ์ก็เอื้อมมาเหมือนกัน

"อุ้ย..ขอโทษค่ะใจตรงกันจังเลย"

"เดี๋ยวผมกดเอง" เพราะยังไงก็ขึ้นไปชั้นเดียวกันอยู่แล้ว

"ขอบคุณนะคะคุณทศ" พิมพ์พูดพร้อมกับขยับกายเข้าไปจนชิด เพื่อให้คนที่อยู่ด้านหลังหมั่นไส้