บทที่ 95

"อยู่ซอยถัดไปนี่เองค่ะ" เอวาบอกเรื่องร้านอาหารนั้นกับเกวลิน

"ทำไมพี่ไม่เคยได้ยินคนในบริษัทพูดเรื่องนี้" เพราะถ้ามีร้านอาหารอร่อยจริง มันต้องเป็นที่โจษขานกันในบริษัทแล้วสิ

"ดูเหมือนร้านนั้นเพิ่งมาขาย ไม่แน่ป่านนี้คนในบริษัทคงแห่กันมากินเต็มร้านแล้ว..เรารีบไปกันเถอะ" เอวาจูงมือเกวลินเดินมาทางซอยหลังบริษัท

"??" พอใกล้จะถึงร้านอาหารร้านนั้น เกวลินก็เห็นอะไรแว๊บๆ และมันก็เป็นเหมือนทุกครั้งที่เธอเห็น

"ร้านนี้เลย แต่ทำไมไม่มีคน" มันผิดกับที่เธอพูดไว้ อาหารอร่อยขนาดนั้นทำไมไม่มีใครมากิน ถ้าจะว่าไม่เห็นร้านนี้ก็ไม่ใช่ เพราะคนในบริษัทพักอยู่ในซอยนี้ก็มี "เราเข้าไปกันดีกว่า" เอวาทิ้งความสงสัยนั้นไว้ก่อน เพราะกลิ่นอาหารในร้านโชยเข้าจมูก

"ร้านเขาเปิดหรือเปล่าทำไมเงียบจัง" เกวลินก็ยังคงสงสัย

"เปิดสิ วันนั้นก็เงียบแบบนี้แหละ"

"เชิญนั่งได้เลยค่ะ" พอทั้งสองเข้ามาในร้าน พนักงานของร้านก็รีบเดินออกมาต้อนรับ "อ้าวคุณนั้นเอง จะรับเหมือนวันนั้นเลยไหมคะ"

"คุณจำฉันได้หรือคะ"

"จำได้สิคะ"

"อย่าบอกนะว่าเรามากับผู้จัดการ" พอคนที่มาบริการกลับไปเตรียมอาหาร เกวลินก็ถามเอวาเหมือนจับผิดคนที่กำลังกล่าวถึงอยู่

"พี่รู้ได้ยังไง"

พอเอวาตอบมาเกวลินก็รีบหันไปมองทางหน้าร้าน ตอนนี้ประตูรั้วถูกปิดไว้แล้ว

"??" ยิ่งตอนอาหารนำมาวางตรงหน้า เกวลินคิดว่าสิ่งที่ตัวเองคิดไว้ไม่ผิดแน่

"ต้นตำรับชาววังเลยนะพี่ เกิดมาชาตินี้ไม่รู้จะได้กินอีกไหม"

"เราไม่เหม็นกลิ่นอาหารเหรอ"

"หือ" เอวาตอบออกไปพร้อมกับตักอาหารใส่ปาก "กินสิพี่เดี๋ยวก็เข้างานสายหรอก"

เกวลินเริ่มชิมอาหารทีละอย่าง คุณค่าอาหารในแต่ละอย่าง มีครบ 5 หมู่ทั้งนั้น

พอทั้งสองอิ่มแล้วก็เรียกคนมาเก็บเงิน

"ราคานี้จริงหรือคะ" ราคาอาหารเกือบเท่าอาหารตามสั่งที่อยู่หน้าบริษัท

"จริงค่ะ ตั้งราคาแพงไม่ได้หรอกเดี๋ยวไม่มีใครมาซื้อ"

เกวลินกำลังจะจ่ายเงินเอวาก็เลยเป็นคนขอจ่ายเอง

พอทั้งสองเดินมาใกล้จะถึงบริษัท ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งคลุมหน้าคลุมตาทำลับๆ ล่อๆ ถือซองเอกสารเดินออกมาจากบริษัท

"ผู้หญิงคนนั้น พี่คิดเหมือนฉันไหม"

"พี่ว่าต้องใช่แน่เลย..อ้าวเอวาจะไปไหน"

"ฉันขอไปดูอะไรหน่อย พี่เข้าไปข้างในก่อนเลย"

"เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน" ทั้งสองรีบเดินตามผู้หญิงที่คลุมหน้า และมีทั้งแว่นตากันแดดไป

แต่ยังเดินไม่ถึงเลยด้วยซ้ำก็ถูกใครบางคนขวางหน้าไว้ก่อน

"พวกคุณจะไปไหนครับ"

"หลบไปนะ"

"ได้เวลางานแล้วคุณไม่เข้างานเหรอ"

"ฉันจะตามผู้หญิงคนนั้นไป"

"ไม่ต้องตามหรอกครับ" เพลิงหันมองไปดูเธอคนนั้นที่ขึ้นรถแท็กซี่พอดี "คงตามไม่ทันแล้ว"

"ฝีมือเจ้านายคุณใช่ไหม" แค่เห็นคลุมหน้าคลุมตาก็รู้แล้วว่าใบหน้าต้องมีปัญหา ยิ่งเพลิงไม่ตอบเอวาก็ยิ่งมั่นใจ

"เอวาใจเย็นก่อนสิ" เกวลินรีบเดินตามเข้ามาในบริษัท

"เขาจะโหดร้ายเกินไปแล้วนะพี่"