บทที่ 12

ก่อนการถ่ายทำจะเริ่มขึ้น Xue Lang เดินไปอย่างช้าๆ ด้วยรอยยิ้มในดวงตาของ Tao Hua "คุณประหม่าหรือเปล่า"

Yan Xi ส่ายหัวของเขา

"จำไว้ว่าทำตัวให้ดี ฉันได้ยินผู้กำกับหยางชมคุณ อย่าทำให้ฉันผิดหวัง..."

กระดานชนวนถูกวางลง

ฉากหลังถูกเปลี่ยนเป็นตรอกมืดในเมืองที่พลุกพล่าน วัยรุ่น กลุ่มหนึ่งในชุดผ้าทอไล่ตีและเตะผู้คนที่อยู่ตรงกลางพร้อมกับสบถอย่างบ้าคลั่ง

"ดูนี่สิ! นี่ไม่ใช่ Son of Destiny ผู้ยิ่งใหญ่ใช่ไหม ทำไมคุณถึงยุ่งเหยิงแบบนี้"

"ลืมมันไปเถอะ เอา Son of Destiny กลับไป ? ก็แค่เสีย..."

“ขยะ! ฉันเห็นคุณอารมณ์เสียมานานแล้ว ไม่ได้กินข้าวมาสองสามวัน มานี่ ซาลาเปา หยิบมันขึ้นมา!” มีคนเหยียบมันและทุบมันอย่างแรง

Yan Xi ยืนอยู่ในที่ที่กล้องไม่สามารถจับภาพได้ ดูอย่างเงียบ ๆ แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็นทักษะการแสดงของ Xue Lang แต่เขาก็ยังตกใจ

ชายหนุ่มในฝูงชนขดตัวแน่นและไม่ขยับเขยื้อนแม้จะถูกทุบตีและดุ แต่มือที่ปกป้องหน้าอกของเขากำหมัดแน่นแล้ว และปลายนิ้วก็แทงเข้าไปในฝ่ามือ เลือดไหลออกมา

สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือดวงตาคู่นั้น หวงแหนและไม่ยอมแพ้ ราวกับหมาป่าที่ถูกต้อนให้อยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง ไม่ว่ามันจะยากเพียงใด มันก็ยังไม่ยอมก้มหัวและทำลายความภาคภูมิใจของมัน

"ถึงเวลาเล่นแล้ว!"

Yan Xi กลับมามีสติสัมปชัญญะ ปรับสถานะอย่างรวดเร็ว ยกมุมกระโปรงขึ้น และเข้ากล้องจากมุมที่เหมาะสมที่สุด

ฉันเห็นร่างเล็กๆ ปรากฏขึ้นตรงทางเข้าซอย โผล่หัวออกมาแอบดูเงียบๆ แล้วหายไปอย่างรวดเร็ว และเมื่อเธอมองอีกครั้ง เธอบังเอิญพบกับดวงตาของเย่เซียว เธอตกใจและตื่นตระหนกแวบเข้ามา ดวงตาของเธอ.

จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นบนถนน วัยรุ่นในซอยมองหน้ากัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจากไปพร้อมกัน

ผ่านไปนาน คนที่นอนอยู่บนพื้นก็ยังไม่ขยับ เด็กหญิงขมวดคิ้ว และอดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้อย่างเงียบๆ ถือกระดาษทาน้ำมันที่มีซาลาเปาอุ่นๆ สองสามแผ่นวางอยู่

เธอย่อตัวลง ยื่นปลายนิ้วออกมา และสะกิดแขนของเด็กชายอย่างไม่แน่ใจ จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเหนียมอายและนุ่มนวลว่า "คุณ คุณสบายดีไหม..."

เย่เซียวลืมตาขึ้น ยกมือขึ้นเพื่อเช็ดเลือดที่ริมฝีปาก ดวงตาของเขาเฉยเมยและเงียบงัน

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ตกใจ เธอย่อตัวลงและเกือบจะล้มลงกับพื้น แต่เธอทนไม่ได้ที่จะเห็นท่าทางที่บอบช้ำของเย่ เซียว และหลังจากดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ยกขนมปังในมือขึ้น

"นี่ นี่..." ขณะที่เธอพูด เธอกลืนน้ำลายก่อน และค่อยๆ ละสายตาจากซาลาเปา และตกลงไปที่ Ye Xiao

"ถ้าคุณกินเพียงพอ อาการบาดเจ็บจะหายเร็ว"

เย่เซียวค่อยๆ จ้องมองซาลาเปาเหล่านั้น ดวงตาของเขากึ่งยิ้ม กึ่งร้องไห้ กึ่งร้องไห้

คิดว่าเขาเป็นผู้ปลูกฝังที่หยิ่งทะนง เมื่อเขาล้มลง เขาถูกลดระดับลงจนได้รับทานจากผู้อื่น...

...

"การ์ด!"

หลังจากสิ้นเสียงของผู้กำกับ Yan Xi ก็หันกลับมามองและถอนตัวออกจากที่เกิดเหตุทันที

ตัวละครนี้ดูเรียบง่ายจริงๆ ในช่วงแรก แต่เพราะเหตุนี้จึงทำให้การดำคล้ำในระยะหลังยิ่งน่าเสียใจยิ่งขึ้น เธอถอนหายใจ และกำลังจะจากไปเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นในทันใด

“จะไม่ให้มือหน่อยเหรอ?”

Yan Xi ก้มหัวลงและมองไปที่นักแสดง Xue ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนพื้น แม้ว่าเขาจะนอนอยู่รอบ ๆ เขาก็ยังดูสง่างามได้ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ยื่นมือออกไปอย่างสุภาพ

"ขอบคุณ."

Xue Lang เม้มริมฝีปาก จับมือเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ไว้ข้างหน้าเขา ยืนขึ้นจากพื้นอย่างแข็งแรง จากนั้นขยับเข้าไปใกล้ หรี่ตาดอกพีชที่มีเสน่ห์เหล่านั้นแล้วมองมาที่เธอ

“ฝีมือการแสดงของสาวน้อยดีมาก ไม่ทำให้ผิดหวัง แต่ก็ยังไม่ดีเท่าฉัน”

Yan Xi ไม่ถอยหลังไปครึ่งก้าว สงบเหมือนเมื่อก่อน และมีรอยยิ้มอยู่ในน้ำเสียงของเขา "นักแสดง Xue เป็นผู้อาวุโส ดังนั้นทักษะการแสดงของเขาจึงดีกว่าผู้มาใหม่อย่างฉันโดยธรรมชาติ" หลังจากพูดจบ พูดจบก็เลิกคิ้ว “มีอะไรอีกไหม?”

“ขอไม่คุยด้วยได้ไหม?”