บทที่ 18

เขาจ้องมองอย่างดุดันที่หยาน ซี และเมื่อเขาเหลือบมองใบหน้าของเธอที่ปราศจากการแต่งหน้า ดวงตาของเขาก็หดลงอย่างกะทันหันและดุร้ายมากขึ้น

ในฐานะนักแสดง Yan Xi สามารถบอกได้ถึงความขยะแขยงและความอาฆาตพยาบาทในดวงตาของ Yu Wanyin ซึ่งเพิ่มความอิจฉาริษยาเล็กน้อย

มีการเปลี่ยนแปลงมากมายในรูปลักษณ์นี้ เป็นเพราะคุณภาพของ Yu Wanyin ที่เธอไม่ได้เป็นนักแสดง Yan Xi ยังมีเวลาที่จะบ่น

"โอ้" หากไม่มีความโกรธที่คาดหวังจาก Yu Wanyin การแสดงออกของ Yan Xi ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีความคับข้องใจและไม่มีความโกรธเลย แต่มีรอยยิ้มตื้น ๆ และความหมายของริมฝีปากที่โค้งงอยังคงเหมือนเดิม "งั้นเชิญผู้อาวุโสหยู เพื่อร่วมทีมและรับข้าวกล่อง ถ้าชอบ คุณสามารถ 'รับข้าวกล่อง' ได้ทุกวันในอนาคต"

การหายใจไม่ออกไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด หยูว่านหยินกล้าที่จะทำให้ตัวเองอับอายต่อหน้าทุกคนด้วยเหตุผลบางอย่าง ดังนั้นไม่ว่าหยานซีจะทำอะไร มันก็จะผิด

มันไม่มีประโยชน์สำหรับบางคนที่จะให้เหตุผลกับเธอเมื่อตำแหน่งกาแฟครอบงำเธอและกระแทกกลับอย่างแรงในที่ที่อีกฝ่ายภูมิใจและพึ่งพาได้มากที่สุดเธอจึงจะรู้ถึงประโยชน์ของการเป็นคนมีเหตุผล

เดิมทีทุกคนที่เงียบก็กลั้นหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของ Yan Xi

ไม่ใช่เรื่องดีที่จะรับข้าวกล่องในลูกเรือ

"ยัยตัวแสบ!" หยูว่านหยินโกรธจัดและยกมือขึ้นเพื่อประจานใบหน้าที่เสียดแทงของหยาน ซี

ถ้าเล็บของเธอไม่ได้รับการตัดแต่ง เธออาจจะข่วนคราบเลือดอีกสักสองสามรอย

อย่างไรก็ตาม เสียงปรบมือที่คาดหวังไม่ดังก้อง หยานซีคว้าคอของหยูว่านหยินแทน

“หมอนี่พูดถึงใคร”

“บอกว่าคุณ!”

Yan Xi ตอบสนองอย่างรวดเร็วและ Yu Wanyin ตอบสนองเร็วยิ่งขึ้น แต่คนหนึ่งสู้กลับและอีกคนก็โง่เกินกว่าจะมอง

"นังนั่นพูดถึงใคร" ของ Yan Xi ไม่น่าตื่นเต้นไปกว่านี้แล้ว มันเป็นแค่ก้านเก่าๆ ที่ใช้ในละครทีวี แต่มันใช้ง่ายอย่างน่าประหลาดใจ

ฝีมือการแสดงทั้งนั้น ใครเลวกว่าใคร?

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Yan Xi เคยมีละครหลากหลายประเภท และละครศิลปะการต่อสู้ล้วนแสดงด้วยตัวเอง ดังนั้นเขาจึงไม่มีความสามารถในการตอบสนองเลย ดังนั้นเขาอาจต้องทนทุกข์ทรมานมาก

"คุณ...ฉัน!" หยูว่านหยินตอบสนองต่อคำพูดของเธออย่างรวดเร็ว และตอนนี้สมองของเธอก็ตื่นขึ้น ใบหน้าของเธอเป็นสีน้ำเงินและแดง ทำให้ใบหน้าซีดของเธอกลายเป็นเลือด

ยิ่งกว่านั้น การโต้เถียงระหว่างทั้งสองคือตอนเที่ยงแม้ว่าโรงเก็บของจะถูกสร้างขึ้นแต่แสงแดดก็เป็นพิษและแป้งหนาๆที่ทาแม้ว่าจะใช้ง่ายก็ยังทำให้เครื่องสำอางเบลอได้

ดวงตาของ Yan Xi แสดงความเย้ยหยัน แต่รอยยิ้มของเขาจริงใจมากขึ้น เสียงของเธอชัดเจนและชัดเจนราวกับว่าเธอเป็นนางฟ้าที่ไม่กินดอกไม้ไฟในโลกจริงๆ และแม้แต่คำพูดของเธอก็มีความเงียบที่ไม่กินดอกไม้ไฟในโลก——

“ผู้อาวุโสหยู ทำไมหน้าท่านถึงดำและขาว?”

หยูว่านหยินอาเจียนเป็นเลือดในใจของเธอ หากมีเลือดให้อาเจียนจริงๆ เธอจะต้องอาเจียนมากถึงสามลิตรอย่างแน่นอน

"ไปกันเถอะ!"

หยูว่านหยินไม่ใส่ใจกับคำพูดที่ทำให้หยานซีลำบากอีกต่อไป ยูว่านหยินรีบไปหาผ้าขนหนูเปียกเพื่อเช็ดเครื่องสำอางที่เปื้อนออก

Yan Xi ไม่สนใจที่จะจับมือผู้หญิง และเธอเป็นผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความเป็นศัตรูกับเธอและจงใจต้องการทำให้เธอดูน่าเกลียด

หยูว่านหยินพบทิชชู่เปียกและแป้งสำหรับแต่งแต้มอย่างลนลาน และกำลังจะเช็ดออก

เสียงใสที่ควรเป็นเสียงนางฟ้าฟังเหมือนเสียงวิญญาณจากขุมนรกส่งถึงเธอ——

"ผู้อาวุโสหยู ฉันจำได้ว่ามือขวาของคุณพันผ้าพันแผลเมื่อวานนี้ ทำไมวันนี้ถึงกลายเป็นมือซ้ายของคุณ? เป็นไปได้ไหมว่ามือทั้งสองข้างได้รับบาดเจ็บ? ผู้อาวุโสหยูทุ่มเทและยอดเยี่ยมมาก!"

Yan Xi เต็มไปด้วยรอยยิ้ม กอดอกด้วยมือข้างหนึ่ง วางคางด้วยอีกข้างหนึ่ง และมองไปที่ Yu Wanyin อย่างไร้เดียงสาและสงสัยด้วยดวงตาที่ชัดเจนของเขา

ใบหน้าเล็ก ๆ ที่บอบบางและไม่เป็นพิษเป็นภัยยุ่งเหยิงและเศร้าโศกราวกับกำลังเผชิญกับปัญหาที่แก้ไม่ตก และการแสดงออกเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่น่ารักทำให้พนักงานที่ติดตามข้อพิพาทที่นี่เงียบ ๆ เป็นทุกข์อย่างอธิบายไม่ได้