ตอนที่ : 05 ฝืนมีความสุข

หลังจากวันนั้น หลายวันถัดมา พรชิตา หรือลิตา ยังคงใช้ชีวิตอยู่เฉกเช่นเดิม เพราะเธอไปไหนไม่ได้ และความสัมพันธ์ของเธอและเขาก็แย่ลง หลังจากที่เขารับรู้มาว่าแฟนของตัวเองนั้นตัดสินใจฆ่าตัวตาย หลังจากที่เขาได้แต่งงานกับเธอ

เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าเรื่องราวมันจะเลวร้ายแบบนี้ เธอไม่ได้ต้องการให้ใครต้องมาตายเพราะเธอ

เพราะแบบนี้ไงเธอถึงถูกเขาเกลียดขี้หน้ามากยิ่งขึ้น จากปกติก็เกลียดอยู่ไม่น้อยแล้ว แต่ก็ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้รู้สึกดีกับเขามากยิ่งขึ้น ต่างจากเขา

และก็ไม่รู้เพราะอะไร ช่วงแรกๆ ที่เธอเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เธอถูกทุกคนในบ้านเกลียดขี้หน้า ไม่มีใครชอบหน้าเธอเลยสักคนเดียว ถึงแม้จะยอมพูดคุยกับเธอ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะชอบหน้าเธอสักหน่อย ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยมีปากเสียงกับใครเลย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และหลายครั้งที่เธอมักจะถูกมองว่าเป็นคนผิด ถูกกล่าวหาให้เป็นจำเลยทั้งที่ไม่ได้เป็นคนกระทำ แต่เธอก็ไม่คัดค้าน ไม่เถียง เธอยังคงทำงานทำหน้าที่ของเธอตามปกติ จนคนในบ้านเริ่มที่จะเปิดใจยอมรับผู้หญิงอย่างเธอ ราวกับว่าเธอเริ่มเอาชนะใจทุกคนในบ้านได้แล้ว ยกเว้นอนาวิน

ครืด ครืด ครืด

หญิงสาวชำเลืองตามองไปที่โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะรีบเช็ดไม้เช็ดมือให้สะอาด และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

สายเรียกเข้า >>> แม่

"ค่ะแม่"

( ทำอะไรอยู่ลูก หายเงียบไปหลายวันเลย )

"ช่วงนี้งานที่บ้านยุ่งๆ น่ะค่ะ ก็เลยไม่ได้โทรหา คิดถึงกันเหรอคะเนี่ยถึงได้โทรมา"

( ก็ใช่น่ะสิ พ่อของเรารบเร้าให้แม่โทรอยู่ได้เนี่ย )

"แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่คะ สบายกันดีไหม น้องเป็นยังไงบ้าง"

( ดีขึ้นแล้วล่ะ พ่อกับแม่ก็สบายดี คิดถึงก็เลยโทรหา เป็นยังไงบ้างแต่งงานไปแล้วน่ะ ) ผู้เป็นแม่เอ่ยถาม ราวกับว่าต้องการรู้ปัญหาของลูกสาว แต่ก็ไม่กล้าถามตรงๆ ผู้เป็นแม่นั้นรู้ดี ว่าที่ลูกสาวต้องแต่งงาน มันเป็นเพราะอะไร และเรื่องนี้ก็มีเพียงไม่กี่คนด้วยที่รู้ แต่ทว่าก็ยังมีอีกเรื่องนึง ที่ผู้เป็นแม่ยังไม่รู้เช่นกัน นั่นก็คือเรื่องที่เธอกำลังท้อง

"ก็ดีค่ะ" เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกอึดอัดอยู่ในอก แน่นอนว่ามันเป็นคำโกหก เธอถึงได้รู้สึกอึดอัดขนาดนี้ แต่เพื่อไม่ให้คนทางบ้านต้องเป็นห่วง เธอเลยต้องแสร้งทำเป็นมีความสุข "เขาเป็นคนดีค่ะ เขาดูแลลิตาดี แต่ก็ไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกันสักเท่าไร เขาต้องทำงาน"

( งั้นเหรอ ดีแล้วล่ะ เอาไว้วันไหนถ้าแม่เข้ากรุงเทพฯแม่จะแวะไปหานะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ เงินเดือนไม่ต้องส่งมาให้แม่ทุกเดือนก็ได้นะ ที่ส่งมาให้แม่ต่อเดือนมันก็เยอะอยู่เหมือนกัน เก็บเอาไว้ใช้เองบ้างเถอะ )

"อยู่ที่นี่ลิตาก็ไม่ได้ใช้อะไรหรอกค่ะ เพราะถ้าจะซื้ออะไรเขาก็จะเป็นคนออกเงินให้ทั้งหมดเลย ถ้างั้นก็ฝากแม่เก็บไว้หน่อยนะคะ เผื่อวันใดวันหนึ่งเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะได้หยิบเงินตรงนั้นออกมาใช้ได้"

( จ้ะๆ )

"ดูแลตัวเองด้วยนะคะแม่"

( เราเองก็ดูแลตัวเองด้วยล่ะ )

"ขอคุยกับพ่อหน่อยสิคะ"

( ได้ๆ รอแป๊บนึงน้า )

"......"

( ว่ายังไงลูกสาวพ่อ )

"ทำอะไรอยู่คะ" ได้ยินเสียงนั้นแล้วมันทำเอาคนบ่อน้ำตาตื้นอย่างเธอแทบจะร้องไห้ออกมาให้ได้เลย แต่เธอก็พยายามกลั้นมันเอาไว้ เพราะไม่อยากให้พ่อเป็นห่วง ไม่อยากให้คนทางบ้านต้องรับรู้ ว่าอยู่ที่นี่แล้วเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง

( อยู่ในสวนน่ะ กำลังปลูกต้นไม้อยู่ นี่ถ้าเรากลับมาได้เจอต้นไม้ออกดอกสวยแน่ๆ ล่ะ )

"เอาไว้ถ้ามีเวลาว่าง ลิตาจะกลับไปหานะคะ พ่อเองก็พักบ้างล่ะ อย่าเอาแต่หักโหมเข้าสวนอย่างเดียว สวนมันไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ"

( จ้าแม่คุณ บ่นเหมือนกับแม่ไม่มีผิดเลยนะ )

"ฮ่ะฮ่ะ ก็หนูลูกแม่นี่ ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะคะ ลิตาทำงานก่อน เอาไว้จะโทรกลับไปหาอีกนะคะ พ่อกับแม่ดูแลสุขภาพตัวเองด้วย แล้วก็ถ้ามีอะไรเกี่ยวกับน้อง ก็อย่าลืมโทรมาบอกลิตาบ้างนะคะ"