บทที่ 10

หน้าห้องวีไอพีของโรงแรม Jing Chongrui ยืนนิ่ง ความเย็นที่ปกคลุมทั่วร่างกายของเขาค่อยๆ หายไปเล็กน้อย Wen Liang ปล่อยมือจากมือของเขาและถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากเขา

เธอไม่รู้ว่า Jing Chongrui หมายถึงอะไร? แต่ฉากการถูกทำให้อับอายในคืนนั้นเข้ามาในความคิด และเธอจะไม่ทำผิดซ้ำอีก

Jing Chongrui ยืนหันหลังให้กับเธอ และหลังของเขาฝังอยู่ในประตู เหมือนกับภาพวาดที่ถูกติดตั้งไปแล้ว

เมื่อเหวินเหลียงมองเธอ เธอรู้สึกดึงดูดใจ เธอชื่นชมมัน ด้านหลังดูเหมือนจะมีอารมณ์มากมาย เธอมีความต้องการที่จะเข้าใจมัน

“ทำไมคุณถึงอยู่กับเขา” เขาถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดึงดูดใจ แฝงไปด้วยความเย็นชา

“ข้อเท้าของฉันบาดเจ็บ” เหวินเหลียงตื่นขึ้นด้วยความตกใจและรีบหลบสายตาและปกป้องด้วยเสียงเบา ๆ เมื่อถูกเขาสอบสวนดูเหมือนจะถูกจับได้ว่าทำอะไรผิด

“บาดเจ็บ?”

เขาหันกลับมาจ้องมองเธอ ทันใดนั้น ดวงตาคมของเขาก็สบเข้ากับข้อเท้าของเธอ

“แน่นอน” เหวินเหลียงตัวสั่นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นแล้วเคาะนิ้วเท้าเบา ๆ บนพื้น “มันเคล็ด” เธอเสริม มันดูน่าเชื่อถือมากกว่า

“เมื่อ Si Kouze ช่วยเจ้า เจ้าก็ยกเท้าซ้ายขึ้น” ดวงตาของ Jing Chongrui ฉายแววเหยียดหยาม กลอุบายเช่นนี้จะรอดพ้นสายตาของเขาได้หรือไม่?

"ฉัน..." เหวินเหลียงรีบเปลี่ยนเท้าของเธอ แต่เมื่อเธอคิดถึงเรื่องนี้ มันไม่มีประโยชน์ที่จะแสร้งทำเป็นว่าเธอถูกเปิดเผยแล้ว

“ฉันทำอะไรกับคุณหรือเปล่า” เธอถามอย่างโกรธ ๆ ซ่อนความตื่นตระหนกไว้

แค่ผู้หญิงอย่างคุณอาศัยอยู่ในโรงแรมนี้แล้วทำให้ที่นี่สกปรก” เมื่อเห็นว่าเธอใช้กลอุบายเข้าหาสโกเซลจริง ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็เมินเขาและเขาก็ไม่ได้พูดอะไร ด้วยความยินดี.

"คุณหมายความว่าอย่างไร?"

เมื่อถูกเขาใส่ร้าย Wen Liang เหล่ตามองเขา ราวกับเสือหนุ่มที่กำลังจะปะทุในทันที

"ชิ!" จิงชงรุ่ยตะคอกอย่างเหยียดหยาม "ปีนขึ้นไปบนเตียงของฉันและต้องการขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด แต่ถ้าแผนล้มเหลว คุณต้องหาวิธีเข้าใกล้ซีโค่วเจ๋อ เพียงเพื่อจะได้เป็นดารายอดนิยม"

เขาเคยเห็นผู้หญิงแบบนี้มามาก โชคดีที่ Tsui Hark รายงานต่อเขาว่าคืนนั้นผ้าปูที่นอนสีแดงมีจุดสีแดงซึ่งแสดงว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเด็กสาว ตอนนี้ ดูเหมือนว่ารอยแดงนี้ยังเป็นของปลอม .

เหวินเหลียงจ้องมองเขา ดูริมฝีปากที่สวยงามของเขาเหยียดออก พ่นแต่ละคำออกมาและตกลงบนแก้วหู มันเจ็บมาก ดาบคมเล็งมาที่เธอ

"คุณมันเลว!"

ทันใดนั้นเธอก็ตะโกน เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว ผลักเขาอย่างแรง จากนั้นเตะเขาอย่างไม่เข้าใจ หันหลังและวิ่งหนีไป

เขาพูดแบบนั้นเกี่ยวกับตัวเองได้อย่างไร? ในสายตาของเขาเธอทนไม่ได้เหรอ? ก่อนหน้านี้คือ Xu Jiao แล้วตอนนี้ Wen Liang ล่ะ?

ก่อนหน้านี้...เขาไม่เคยพูดอะไรหนักๆ กับตัวเองเลย

เมื่อเขาหันกลับมา มีน้ำตาคลอเบ้าอย่างไม่มีสาเหตุ และค่อยๆ ลึกขึ้น ทำให้ดวงตาพร่ามัว

เลขที่!

เธอยกแขนของเธอขึ้นและเช็ดความอ่อนแอนั้นออกอย่างแรง และรีบวิ่งไปที่ทางเดิน เธอจะไม่ร้องไห้! จะไม่!

Jing Chongrui ยืนอยู่ที่นั่นรู้สึกเจ็บที่น่อง ผู้หญิงคนนี้ชัดเจนจริงๆ! แต่ภาพด้านหลังของเธอ โดยเฉพาะแสงที่ดื้อรั้นและดื้อรั้นบนใบหน้าของเธอเมื่อเธอหันไปตอนนี้ทำให้เขามึนงง

ดูเหมือนว่า Xu Jiao!

เขาจ้องมองร่างที่ค่อยๆ ห่างออกไป ความรู้สึกที่คุ้นเคยทำให้การมองเห็นของเขาพร่ามัว