บทที่ 11

มาเร็ว!

ทันใดนั้นอารมณ์ที่ตึงเครียดของทุกคนก็แตกสลาย และทุกคนก็มองไปที่ Ning Wen ด้วยไหล่ที่หลบตา

“จริงสิ ใครเป็นคนมัดสายรัดด้านหลังเสื้อผ้าของฉัน นี่พยายามบีบคอใครอยู่หรือเปล่า” หนิง เหวินบ่นกับตัวเองพลางฉีกสายรัดด้านหลังเสื้อผ้าของเขาออก

ผู้ช่วยลูลู่รีบวิ่งมาหาและขอโทษ "ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันกังวลว่าฉันจะขัดขวางคุณตอนที่ฉันเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ ฉันเลยรัดเข็มขัด ใครจะรู้ว่าฉันลืม"

เธอบอกว่าเธอรีบปลดสายรัด จากนั้นกล่าวขอโทษทุกคนและพยักหน้า เธอหน้าแดงและไม่ได้ตั้งใจ

หลังจากการโยนดังกล่าวผ่านไปหลายชั่วโมงก็เป็นเวลาเกือบ 11 โมงแล้ว ดวงอาทิตย์ที่อยู่เหนือหัวก็แผ่ความร้อนทั้งหมดลงมายังสนามโดยไม่รีรอแม้แต่พนักงานที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ก็ยังรู้สึกถึงความร้อนและเม็ดเหงื่อที่ไหลลงมาตามตัวเขา กลับ.

ถ้าถ่ายฉากนี้ไม่ได้อีก ครึ่งวันเช้านี่เสียงานเปล่าๆ

ทุกคนเริ่มต้นใหม่อย่างเงียบ ๆ เหวินเหลียงยืนกลางแดดอีกครั้งด้วยใบหน้าแดงก่ำและถืออ่างน้ำ เธอกัดฟันและอดทน

กองถ่ายเงียบกริบ!

เวลาผ่านไป Ning Wen ควรจะพูด แต่เธอแค่ดูอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ทุกคนมองหน้ากันและมองไปทางอื่นโดยปริยาย คนที่มีสายตาที่เฉียบแหลมจะเห็นว่า Ning Wen กำลังยุ่งกับคนอื่น การทำให้สิ่งต่าง ๆ ยากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดนั้นเป็นปรากฏการณ์ทั่วไปในกองถ่ายและผู้กำกับมักเมินเฉย

ผู้กำกับไม่ได้พูด และแน่นอนว่าทุกคนไม่ได้พูด พวกเขาแค่แสร้งทำเป็นไม่เห็น

ภายใต้แสงแดดที่แผดเผา ความชื้นและความร้อนทั้งหมดบนพื้นดินถูกระเหยออกไป และดูเหมือนว่าจะมีลมหายใจที่ขุ่นมัวในอากาศซึ่งริบหรี่ด้วยจุดแสง

เหวินเหลียงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นคง แขนของเธอเจ็บจนแทบจะยืนไม่ไหวอีกต่อไป ผมที่ม้วนเป็นเกลียวของเธอเปียก เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่ามีเม็ดเหงื่อไหลลงมาตามไรผมของเธอ ติ๊กต่อก มีเศษเปียกอยู่บนพื้น และเสื้อผ้าก็แนบสนิทกับผิวหนัง เธอกัดฟันแน่น และยืนกราน ถ้าเธอทำพลาด เธอทำได้แค่ทำซ้ำเท่านั้น

ฝูงชนโดยรอบค่อยๆ ถอยร่น มีเพียงแอ่งน้ำเท่านั้นที่ปล่อยความร้อนจางๆ

เธอหลับตาลงเล็กน้อยและยืนกรานต่อไปอีกนาที แป๊บเดียว!

Si Kouze มองจากด้านข้าง ในบรรยากาศที่เงียบสงบ ไม่มีอากาศถ่ายเท สายตาของเขาจับจ้องไปที่ผู้หญิงในสนาม

ผู้หญิงผิวสีซีดกว่าในผิวสีดอกกุหลาบยืนอยู่ตรงนั้นด้วยนิสัยดื้อรั้นที่ดื้อรั้นจนไม่มีใครเพิกเฉยได้ ในพริบตา ทุกสิ่งรอบตัวเธอดูเล็กมากมีเพียงผู้หญิงคนนั้นที่ยืนอย่างสงบและภาคภูมิใจอยู่ที่นั่น

เขาขมวดคิ้วและมองไปที่ Ning Wen ซึ่งอยู่ใต้ชายคาของทางเดิน เขาไม่ได้พูดมานานแล้ว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นการผัดวันประกันพรุ่ง!

เขามองไปที่จางอวี้ฮุยที่กำลังนั่งอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ ผู้กำกับควรจะพูดในเวลานี้หรือไม่? แต่วันนี้ Zhang Yuhui แปลกเล็กน้อย

รอได้เท่านั้น

ในขณะนี้ ตั้งแต่นักแสดงไปจนถึงผู้ช่วย ตั้งแต่ผู้ช่วยผู้กำกับไปจนถึงผู้จัดการเวทีไปจนถึงนักแสดงพิเศษ ทุกคนเงียบ รอ รอ รอ รอให้ใครสักคนพูดอะไรออกมา

"กราว!"

ทันใดนั้น เสียงที่เสียดแทงได้ทำลายความเงียบสงบและทำให้ความรู้สึกของทุกคนตกตะลึง ดวงตาของทุกคนตกอยู่ที่ใจกลางสนาม และดวงตาของทุกคนก็จ้องเขม็ง

เหวินเหลียงล้มลงกับพื้น เดินโซเซเหมือนจั๊กจั่นไร้ชีวิต อ่างน้ำถูกโยนทิ้งและเอียง น้ำในอ่างไหลออกมาและหายไปในรอยแตกของอิฐอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ! หมดสติไปแล้ว!”