บทที่ 14

"น้าหมิน..." จิงชงรุ่ยต้องการหยุดเธอ

"เกิดอะไรขึ้น A Min พูดถูก ฉันอยากเห็นผู้หญิงคนนี้ภายในหนึ่งสัปดาห์ ไม่เช่นนั้น คุณจะไปนัดบอดกับฉัน" นาง Jing ทำดีที่สุดแล้วและจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกเธอ

"โอเค หนึ่งสัปดาห์" จิงชงรุ่ยเห็นด้วย

ในทีมงาน ไม่กี่วันที่ผ่านมาสงบ แต่ข่าวลือเกี่ยวกับ Ning Wen และ Si Kouze ร้อนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ รูปภาพของ Xu Jiao ยังถูกขุดขึ้นมาและเปรียบเทียบกับทั้งสองคน

อากาศก็ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเธอพักผ่อนในที่เย็น ๆ เธอจะพิงเก้าอี้และเหล่ไปชั่วขณะ นี่เป็นเวลาที่เธอเต็มใจที่จะถูกรบกวนน้อยที่สุด Wen Bing เข้าใจอารมณ์ของเธอ ดังนั้นเธอจึง พูดคุยกับลูกเรือและสร้างความสัมพันธ์อันดีขึ้น

ป่าไผ่ที่เยือกเย็น สายลมที่พัดโชยมา ลมเย็นๆ พัดผ่านร่มเงาของต้นไผ่ และเสียงต่างๆ ก็ค่อยๆ หายไป ราวกับว่าได้กลับคืนสู่เถาหยวนที่โดดเดี่ยวจากโลกใบนี้ในทันที

Wen Liang หลับตาและคิดถึงสิ่งต่างๆ ทุกวันนี้ ตั้งแต่เธอมาเป็น Wen Liang เธอได้ทำหลายอย่างเพื่อจุดประสงค์เดียว: เพื่อเป็นนักแสดงของวงการบันเทิงอีกครั้ง และเหยียบย่ำ Si Kou Ze และ Ning Wen ไว้ใต้เท้าของเธอ .

“เหวินเหลียง คุณหลับอยู่หรือเปล่า” ลมหายใจแปลกๆ แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เธอตัวสั่นและกำลังจะลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของชายผู้อ่อนโยน

"คุณเอง!" เธอรีบลุกขึ้นนั่งและมองกลับไป ปรากฎว่าเป็นหลู่ฉวน นักแสดงที่เล่นเป็นองครักษ์หรงชูในละคร

"ฉันเห็นคุณที่นี่คนเดียว ฉันเลยมาดูและเอาลูกพีชมาให้คุณ" ใบหน้าของหลู่ฉวนแดงก่ำ และเขาวางลูกพีชสองลูกไว้ในมือของเธอ "อากาศแย่ลงเรื่อยๆ มันร้อน ดังนั้นระวังอย่าให้เหนื่อย”

“ฉันมีน้ำให้ดื่ม ฉันจะคืนแก้วนี้ให้คุณ” เหวินเหลียงลุกขึ้นเพื่อจะลอง เขาถอยไปหนึ่งก้าวแล้วพิงราวบันได “อย่าเลย ผู้คนคิดว่ามันผิดเมื่อพวกเขาเห็นมัน จริง ๆ แล้ว ฉัน...” หลู่ฉวนมองเธออย่างลึกซึ้ง “ฉันถ่ายภาพเหล่านั้นและเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ต”

อืม?

เหวินเหลียงตกตะลึงและทันใดนั้นก็เข้าใจความหมายของคำพูดของเขา “คุณไม่กลัวเหรอว่าเธอจะรู้ว่าคุณจะตอบโต้ถ้าคุณทำเช่นนี้ คุณช่างสะเพร่าเหลือเกิน” กระแสความอบอุ่นไหลผ่านหัวใจของฉัน ผู้ชายคนนี้ เป็นที่ชื่นชอบของ Yingyue ในละคร ในความเป็นจริงสิ่งที่รักเช่นนี้ก็มีการทำเช่นกัน

“ฉันชอบเธอ ฉันเลยโกรธมากที่เห็นเธอถูกทำให้ลำบากใจ ฉันไม่กลัวว่าเขาจะรู้เรื่องของฉัน แย่ที่สุดฉันจะไม่แสดงในรายการนี้ ฉันเคยเป็น มาหลายปีแล้วและฉันก็ชินกับมัน ไม่มีอะไรผิดปกติกับมัน” หลู่ฉวนกัดฟันพูดออกมา มองดูดวงตาของเธอเป็นประกาย

ระหว่างอนาคตกับคนที่เขาชอบ เขาเลือกอย่างหลัง

“ทำไมคุณโง่จัง” ชูโม่สารภาพ เหวินเหลียงประหลาดใจเล็กน้อย เธอเปลี่ยนเรื่องเพื่อปกปิดความอับอาย “คุณทำงานหนักมาหลายปีเพื่อโอกาสนี้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่ คุณไม่สามารถถูกค้นพบได้” จู่ๆ เธอก็ลุกขึ้นและต้องการทำอะไรซักอย่าง

เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตามพฤติกรรมของ Si Kouze แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยเขาไป และเธอจะต้องตามหาคนที่อยู่เบื้องหลังการถ่ายภาพให้ได้อย่างแน่นอน

หากพบหลู่ฉวน มันจะเป็นอันตราย

"นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันสนใจ เหวินเหลียง ฉันชอบคุณ ฉันชอบคุณจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นบุคลิกหรือทักษะการแสดงของคุณ ฉันชอบทุกอย่าง" หลู่ฉวนจับมือเธอและพูดอย่างยืนยันมากขึ้น

“แต่ฉันไม่ชอบคุณ” มือของเหวินเหลียงถูกกุมไว้และปล่อยไว้ไม่ได้ เธอกัดฟันปฏิเสธ

ในเวลานี้ เธอไม่สามารถมีอะไรกับใครได้ ไม่ว่าเธอจะชอบหรือไม่ นอกจากนี้ เธอแค่คิดว่า Lu Quan ดีและไม่ชอบมัน

“ฉันรู้” หลู่ฉวนปล่อยมือของเธอราวกับถูกผึ้งต่อย “ฉันรู้ว่าฉันกำลังคิดปรารถนา คุณมีอนาคตที่สดใส ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีอะไรตอบแทน เหตุผลที่ฉันบอกคุณ แค่บอกให้รู้ว่าฉันชอบเธอ ต่อไปนี้ฉันจะทำอะไรเงียบๆ ให้เธอก็พอ” เขายิ้มอย่างเคอะเขิน “ฉันจะไป ฉันไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณ”

เขารีบผ่านเธอไปและจากไป ทิ้งไว้เพียงความลำบากใจจางๆ ที่ลอยอยู่ในเงาไผ่

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของเขา เหวินเหลียงถอนหายใจและขมวดคิ้วและนั่งลงอีกครั้ง ไม่ เธอปล่อยให้เขายุ่งเกี่ยวกับตัวเธอเองไม่ได้ เธอต้องไปซือโก่วเจ๋อ